tag:blogger.com,1999:blog-29477631607933158092011-07-08T04:37:55.711+07:00เด็กน้อยเฝ้าศาลาเปิ้ลซัง ศิษย์มิตซูโอะhttp://www.blogger.com/profile/05876559150619818157noreply@blogger.comBlogger421100tag:blogger.com,1999:blog-2947763160793315809.post-74985313771615672422009-12-23T14:58:00.002+07:002009-12-23T15:01:29.919+07:00“<span style="color:#000099;">ตาแก่ คงไม่เป็นไรแล้ว</span> เข้าห้องไปนอนพักแล้ว แม่แก่ว่า ไปส่งหนูมุกที่บ้านเถอะ เกรงใจพ่อแม่เค้า รบกวนเอาลูกสาวเขามานอนที่นี่หลายคืนแล้ว ไปเถอะ”<br /><br />ชายหนุ่มพยักหน้ารับคำ<br /><br />นั่นเป็นคำพูดเมื่อเกือบชั่วโมงที่ผ่านมา หลังจากวิน พาพ่อแก่ออกจากโรงพยาบาลและกลับมาพักที่บ้าน ซึ่งมีแม่แก่และมุกดารออยู่ก่อนแล้ว<br /><br />หลังทานอาหารเย็นเสร็จ วินคว้าจักรยาน “ฟักทอง” ของตัวเองออกมาจากหลังบ้าน ให้มุกดาซ้อนท้าย ปั่นรถจักรยานมาจนถึงสะพานข้ามแม่น้ำ เป็นช่วงที่พระอาทิตย์ลับขอบโลกไปแล้ว ทั้งคู่แทบจะไม่ได้พูดอะไรกัน แต่ในความเงียบนั้น ชายหนุ่มรู้ว่าหญิงสาวที่นั่งซ้อนท้ายคงมีอะไรขัดข้องใจที่อยากถามมากมาย<br /><br />วินตัดสินใจผ่อนแรงปั่นจักรยานลงช้าๆ ก่อนจะมานิ่งสนิทเมื่อวิ่งมาถึงกลางสะพานแล้วพูดขึ้นว่า<br /><br />“มาเถอะมุก มาดูแม่น้ำยามค่ำ สวยนะจะบอกให้”<br /><br />และในขณะนี้ทั้งสองคนมายืนเคียงกันอยู่บนทางเดินแคบเล็กของตัวสะพาน เหม่อมองไปยังแม่น้ำเบื้องล่างนั่น เมื่อความมืดเข้าปกคลุม ทำให้มองไม่เห็นอะไรนอกจากแสงตะเกียงวอมแวมจากเรือนไม้ที่ปลูกอยู่ริมน้ำ ลมพัดรวยรินนำพากลิ่นรื่นรวยของดอกไม้บางชนิดมาปะทะจมูก ใกล้กับที่ชายหนุ่มและหญิงสาวยืนอยู่นั้น มีเด็ก ผู้ใหญ่ รวมทั้งวัยรุ่น สาละวนอยู่กับการหย่อนเบ็ดลงแม่น้ำ<br /><br />“กลิ่นดอกไม้อะไรนะ พี่วิน กลิ่นจางๆ แต่หอมติดจมูกเหลือเกิน”<br /><br />“ไม่รู้เหมือนกันมุก”<br /><br />หญิงสาวเหลียวหน้ามองด้านข้างของชายหนุ่ม<br /><br />“อะไรกัน เป็นพ่อค้าขายต้นไม้ ไม่ใช่เหรอยะ”<br /><br />วินส่ายหน้าหัวเราะขึ้นเบาๆ<br /><br />“พี่ไม่ได้เก่งกาจขนาดนั้นหรอก ไม่เชี่ยวชาญเท่ากับพ่อแก่ แม่แก่ด้วยนะ และต้นไม้บางชนิดพี่ก็ไม่รู้จัก บางต้นเคยพยายามจะปลูกแต่ปลูกครั้งแล้วครั้งเล่าก็ไม่รอด”<br /><br />“จริงอ๊ะ”<br /><br />“ฮื่อ”<br /><br />“ต้นอะไรกัน ที่พี่ว่านะ”<br /><br />“บุหงาส่าหรี”<br /><br />ฟังคำตอบแล้ว หญิงสาวก็ขมวดคิ้ว เพราะยอมรับว่าไม่รู้จักบุหงาส่าหรี ที่ว่ามานี่เหมือนกัน<br /><br />“บุหงาส่าหรี เป็นไม้ยืนต้นทรงพุ่ม ช่อดอกสีขาวยาวเรียว รูปทรงสวยงาม กลิ่นหอมแรงจัด เวลามันออกดอกนะ สวยจนพูดไม่ถูก เพราะมันจะห้อยลงตามซอกใบและปลายกิ่ง แต่ละช่อจะมีดอกเล็กดอกน้อยสีขาวเต็มไปหมด แล้วเวลามันบาน จะทยอยบานจากโคนช่อไปยังปลายช่อ บานทีนึงเป็นอาทิตย์ กลิ่นหอมแรงฟุ้งเข้าจมูกดีเหลือเกิน”<br /><br />น้ำเสียงของชายหนุ่มยามพูดถึงบุหงาส่าหรี ช่างสดใส มีชีวิตชีวา มากกว่าทุกครั้ง จนดูราวกับว่ากำลังพูดถึงใครบางคนที่อยู่ในใจอย่างนั้นแหละ<br /><br />แล้วมุกดาก็สะดุ้งขึ้นมา หรือว่า พี่วิน กำลังต้องการบอกอะไรกันแน่<br /><br />วินเงยหน้าขึ้นมองบนฟ้า<br /><br />“ดูดาวบนท้องฟ้านั่นสิ เห็นมั้ย ถึงจะสวยงามเพียงไร เราก็คงได้แต่เฝ้าดูอยู่บนพื้นโลก อยากจะเก็บเอาไว้ดูคนเดียว แต่มันก็คงไม่ได้หรอก”<br /><br />“ก็พยายามเข้าสิ โบราณว่า ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่นนะจ้ะ”<br /><br />ชายหนุ่มหัวเราะกับคำกล่าวนั้น<br /><br />“เชยจัง มุก”<br /><br />วิน ถอนหายใจยาวแล้วจึงหันมาสบตากับมุกดาตรงๆ<br /><br />“ดาวมีนับแสนนับล้านดวงก็จริง แต่ดาวที่พี่ชอบจ้องมองก็มีแค่ดาวดวงเดิมนั่นแหละ เฝ้ามองมาทั้งชีวิต แต่วันหนึ่งก็ได้คำตอบว่า ความจริงแล้วมันไม่ใช่ดวงดาวของพี่หรอก ไม่ใช่เลย”<br /><br />ผู้รับฟังได้แต่นิ่งอึ้ง เสียงอันสั่นเครือ และอารมณ์อันอ่อนไหวที่ปรากฎตรงหน้า ให้คำตอบกับทุกอย่างแล้ว<br /><br />นี่ไม่ใช่เพียงแค่บุหงาส่าหรี หรือดวงดาวบนฟากฟ้านั่นหรอก ใช่มั้ย<br /><br />ใบหน้าของชายหนุ่มสงบนิ่ง ไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียว แต่มุกดาสัมผัสได้ถึงความเศร้าภายในนั้น<br /><br />แต่หญิงสาวก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากยืนเคียงข้างอยู่ตรงนี้<br /><br /><br /><span style="color:#000099;">กลุ่มชายฉกรรจ์ร่วม 10 คน</span>ในชุดสูทสีดำเดินกึ่งวิ่งทันทีที่ก้าวเดินออกจากลิฟต์ ก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องๆหนึ่ง ซึ่งขณะนี้มีชายร่างท้วมยืนก้มหน้างุดๆ อยู่หน้าประตู แต่บางครั้งก็แอบเหลืองมองกลุ่มชายฉกรรจ์เบื้องหน้าแล้วอมยิ้มให้กับตัวเอง<br /><br />แล้วชายรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าเหลี่ยม มีเครายาวอยู่ใต้ริมฝีปาก ก็ก้าวเข้ามาหาชายร่างท้วม<br /><br />“เจ้าคงเป็นมูตา คนสนิทของเจ้าชายสินะ”<br /><br />ชายร่างท้วมพยักหน้า แต่ยังไม่เงยหน้าขึ้นสบตากับคนถาม<br /><br />“ก่อนเจ้าชายจะเสด็จจากห้องพักไป ทรงตรัสว่าอย่างไรบ้าง”<br /><br />“รับสั่งว่ารำคาญพวกนักข่าวไทยที่ขอประทานสัมภาษณ์ไม่เว้นวัน แล้วก็ยังบอกด้วยว่า อยากไปไหนคนเดียว เบื่อคนตามติดทุกฝีก้าว” มูตาตอบ<br /><br />ชายรูปร่างสูงใหญ่ที่คงเป็นหัวหน้าของกลุ่มชายฉกรรจ์ถอนหายใจแรง<br /><br />“ข้าและคนพวกนี้ ก็เข้าใจถึงความรู้สึกของเจ้าชายดี แต่พระองค์ทรงเป็นรัชทายาทแห่งดัลวา จะปล่อยให้พระองค์ไปไหนมาไหนตามชอบใจได้อย่างไรเล่า ความปลอดภัยของเจ้าชายโดร์เชคือสิ่งสำคัญที่สุด”<br /><br />มูตาพยักหน้ารับ<br /><br />“ข้าเข้าใจ แต่ตอนที่เจ้าชายเสด็จออกจากห้องไป ก็มีแต่พวกท่านตั้งหลายคนตามอารักขาด้วยไม่ใช่หรือ แล้วทำไม…”<br /><br />ชายรูปร่างสูงใหญ่มีสีหน้าเครียดขึ้น หันไปมองชายฉกรรจ์ที่ติดตามมาแว่บหนึ่ง<br /><br />“ความจริงก็เป็นเช่นนั้น แต่หลังจากกลับจากงานเลี้ยงที่สถานทูตจัดขึ้น เจ้าชายทรงตรัสว่า ทรงรู้สึกปวดศรีษะ อยากได้ยามาทาน คนของเราคนหนึ่งจึงแยกไปขอยาแก้ปวดหัวกับทางเจ้าหน้าที่ของโรงแรม”<br /><br />“แล้วจากนั้นเจ้าชายก็ตรัสว่า ต้องการทรงเข้าห้องน้ำ ข้าก็เลยติดตามไปเฝ้าอยู่ทางนั้น” ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำอีกคนพูดขึ้น<br /><br />ชายรูปร่างสูงใหญ่ ที่มีเครายาว ยกมือขึ้นห้ามไม่ให้ชายคนดังกล่าวอธิบายต่อ<br /><br />“แต่ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง เจ้าชายก็ยังไม่ทรงออกมา และเมื่อคนของเราเข้าไปดูในห้องน้ำก็พบว่า…”<br /><br />“เจ้าชายหายตัวไปแล้ว อย่างนั้นสิ…” มูตาชิงตอบ<br /><br />“ใช่ เพราะอย่างนั้นข้าถึงต้องมาถามเจ้าอย่างไรเล่า มูตา”<br /><br />คนสนิทของรัชทายาทแห่งดัลวาส่ายศรีษะไปมา<br /><br />“ข้าจะรู้ได้อย่างไรเล่า ตลอดเวลาข้าก็อยู่กับพวกเจ้าตลอด ไม่ได้ขยับตัวไปไหนเลย”<br /><br />ชายรูปร่างสูงใหญ่เพ่งมองมูตาอยู่เป็นนาน”<br /><br />“ถ้าอย่างนั้น คงจะมีคนอื่นที่ช่วยให้แผนการณ์นี้ลุล่วงไปกระมัง ใช่มั้ย”<br /><br />มูตาถอนหายใจ หัวเราะเบาๆ<br /><br />“เจ้าถามข้า แล้วจะให้ข้าถามใครเล่า”<br /><br />“เจ้าไม่นึกห่วงความปลอดภัยของเจ้าชายหรือไง…”<br /><br />มูตาผงกศีรษะเบาๆ<br /><br />“ก็ห่วงอยู่บ้าง แต่ที่นี่ไม่มีใครคิดร้ายกับเจ้าชายหรอก และพระองค์ก็คุ้นเคยกับที่นี่ดี ทรงหนีไปอย่างนี้เพราะมีบางสิ่งที่เจ้าชายต้องการกระทำให้ลุล่วงไป”<br /><br />“อย่างนั้นหรือ”<br /><br />“ข้าขอบใจท่าน และคนของท่านที่ดูแลและห่วงใยความปลอดภัยของเจ้าชาย แต่เชื่อเถอะเจ้าชายจะไม่เป็นไร”<br /><br />มูตา สบสายตากับชายรูปร่างสูงใหญ่<br /><br />“ขอเวลาให้เจ้าชายโดร์เชสักเล็กน้อยเถิด เพราะอีกไม่กี่วันก็ต้องทรงเดินทางกลับดัลวาแล้ว หลังจากนั้นพวกเจ้าก็ไม่ต้องเหนื่อยอีกต่อไป”<br /><br />ชายรูปร่างสูงใหญ่ยืนนิ่ง ไม่ตอบรับและปฎิเสธ<br /><br /><br /><span style="color:#000099;">“ขอบใจเจ้าอีกครั้ง นีม่า”<br /></span><br />“เพคะ หม่อมฉันยินดี” หญิงสาวตอบขณะที่มองออกไปนอกตัวรถ ยามค่ำของถนนสายนี้มีแสงไฟพร่างพราวราวกับมีงานเลี้ยงใหญ่ แต่ความจริงแล้วนี่เป็นเรื่องปกติของถนนสายนี้ ที่เป็นศูนย์รวมของแหล่งธุรกิจในยามกลางวัน และกลายเป็นศูนย์รวมความบันเทิงหลากหลายรูปแบบในยามค่ำคืน<br /><br />เจ้าชายโดร์เชทอดพระเนตรหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงข้าม ในรถเก๋งคันยาวสีดำ พลางคิดว่าถ้าไม่ได้น้องสาวของมูตาคนนี้ อะไรที่เป็นอยู่ก็คงไม่ง่ายดายปานนี้<br /><br />ดูเอาเถอะ ท่ามกลางการอารักขาของเจ้าหน้าที่ที่ทางสถานทูตจัดมานับสิบ ไหนยังเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ซุ่มอยู่รอบบริเวณอีก แต่นีม่า คนนี้ก็ยังหาทางจนสามารถพาหลุดมาขึ้นรถเก๋งคันยาว ซึ่งพุ่งทะยานฝ่าความมืดอยู่ในขณะนี้<br /><br />“ข้าจะมีโอกาสพบ เอ้อ…”<br /><br />นีม่า ยิ้มจนนัยน์ตายิบหยี<br /><br />“นีม่า เองก็ตอบไม่ได้ร้อยเปอร์เซนต์ และแผนการณ์ทั้งหมดนี้ก็ไม่ใช่มาจากความคิดของหม่อมฉันคนเดียวอีกด้วย”<br /><br />“อย่างนั้นหรือ”<br /><br />หญิงสาวยิ้มให้รัชทายาทแห่งดัลวา ก่อนผงกศีรษะลง<br /><br />“ส่วนเรื่องนั้น หม่อมฉันขอทูลว่า โอกาสนะพอมี แต่ก็คงขึ้นอยู่กับพรหมลิขิตด้วยกระมังเพคะ”<br /><br />เจ้าชายโดร์เชหันพระพักตร์ออกไปนอกตัวรถ ไม่ได้ตรัสอะไรออกมาอีกแม้แต่คำเดียว<br /><br />“ทรงปล่อยใจให้ว่าง เตรียมตัวให้พร้อม อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดเพคะ…”<br /><br /><br /><br /><span style="color:#000099;">ทุกคนในบ้านออกจะประหลาดใจอยู่ครามครัน</span> เมื่อเห็นเกดเดินลงมาจากชั้นบนของตัวบ้านในชุดกระโปรงยาวสีขาวลายดอกไม้ อวดแขนและไหล่อันขาวผ่อง ตรงลำคอผุดผาดด้วยสร้อยกางเขน ใบหน้าที่ซีดเซียวมาหลายวันก่อนหน้านี้ ดูสดใสด้วยแป้งรองพื้น ริมฝีปากแดงสดใส และขนตายาวเป็นแพ<br /><br />“เกิดอะไรขึ้นพี่เกด มุกละงง เรียกให้ลงมาทานข้าว แต่ไหงแต่งชุดนี้มาละ” มุกดาร้องถามขึ้น ระหว่างที่จัดเตรียมจานช้อนวางไว้บนโต๊ะอาหาร ขณะนี้เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว อากาศเริ่มสลัว และควรจะเป็นเวลาของมื้อเย็น และการพักผ่อนก่อนจะเข้านอนไม่ใช่หรือ<br /><br />เกดส่ายศีรษะ ยิ้มน้อยๆ ให้กับทุกคนในครอบครัวที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร<br /><br />“ขอโทษทีจ้ะ ทุกคน วันนี้เพิ่งนึกได้ว่าเป็นวันอีสเตอร์ เกดขออนุญาติไปโบสถ์นะจ้ะพ่อ น้าเยาว์ โทษทีนะมุก”<br /><br />พูดแล้วหญิงสาวก็หัวเราะออกมาเบาๆ อารมณ์แช่มชื่นที่ปรากฎในน้ำเสียงและวงหน้าอีกครั้ง<br /><br />ยังไม่ทันที่ใครจะได้พูดอะไร ก็มีเสียงรถยนต์มาจอดอยู่ตรงหน้าบ้าน สักครู่ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งก็ปรากฎอยู่ตรงหน้าบ้าน<br /><br />มุกดา เร็วกว่าใครวิ่งพรวดเดียวก็ถึงประตูบ้าน แต่เมื่อเปิดประตูออก หญิงสาวก็พูดอะไรไม่ออก<br /><br />“พี่วิน…นี่”<br /><br />ชายหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อแขนยาวสีขาว กางเกงสแล็กสีเทาทึม รองเท้าหนังใหม่เอี่ยม ผมตัดสั้นเป็นระเบียบกว่าทุกวัน เป็นภาพอันแปลกตาเสียเหลือเกิน<br /><br />และที่สำคัญ รถที่จอดรออยู่หน้าบ้านไม่ใช่จักรยาน “ฟักทอง” เหมือนทุกครั้งเสียด้วย แต่เป็นรถปิ๊กอัพสีเหลืองอ่อนกลางเก่ากลางใหม่คันหนึ่ง<br /><br />วินเหลียวหลังไปมอง<br /><br />“เป็นไงรถใหม่ของพี่ ซื้อต่อเพื่อนเขานะ”<br /><br />มุกดาคิ้วขมวด ริมฝีปากเม้มสนิท เปล่า-ไม่ได้แค้นเคือง แง่งอน อะไรเลย เพียงแต่ว่า มีความรู้สึกว่ามีอะไรที่พิกลอยู่มากกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น<br /><br />“พี่วิน จะพาพี่เกดไปไหน”<br /><br />ชายหนุ่มเพียงแต่ยิ้ม มองผ่านหลังหญิงสาวเข้าไปในตัวบ้าน<br /><br />“ก็พาไปส่งที่โบสถ์ เกดโทรมาบอกว่าวันนี้เป็นอีสเตอร์ คงอยากไปเฉลิมฉลองเทศกาลพิเศษนั่นแหละ อย่าห่วงเลย มุกเข้าบ้านไปเถอะ ทานข้าวแล้วก็รีบนอนซะ”<br /><br />น้ำเสียงนั้นอ่อนโยนชวนให้อารมณ์แช่มชื่น แต่คำถามในหัวใจของมุกดาก็ยังไม่คลายลงไป<br /><br /><br /><span style="color:#000099;">รถปิ๊กอัพสีเหลืองพุ่งออกไปจากหน้าบ้านแล้ว<br /></span><br />มุกดากอดเอวแม่ยืนอยู่ชั้นบนของตัวบ้าน มองผ่านม่านหน้าต่างที่พลิ้วไหวตามแรงลม<br /><br />“แม่ว่าวันนี้แปลกๆ นะ ทั้งสองคนนั่นเลย”<br /><br />หญิงสาวผงกศีรษะอย่างเห็นด้วย<br /><br />“แม่ไม่เคยเห็นวินแต่งตัวเรียบร้อยอย่างนี้มาก่อนเลย เคยเห็นแต่เสื้อยืด กางเกงยีนส์ แล้วนี่ไปหารถปิ๊กอัพที่ไหนมาขับก็ไม่รู้”<br /><br />มุกดาเงียบ เอาศีรษะพิงเข้ากับไหล่ของมารดา ก่อนที่จะสะดุ้งขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงผู้บังเกิดเกล้าพูดขึ้น<br /><br />“แล้วดูสีของรถนั่นสิมุก แม่ว่ามันสีเหลืองแปลกๆ เหมือนสีของฟักทองพิกล”<br /><br />หญิงสาวหลับตาลง<br /><br />หนูนา รถฟักทอง ซินเดอเรลล่า และเจ้าชายอย่างนั้นหรือ<br /><br />นี่มัน…<br /><br />มุกดากอดเอวมารดาให้แน่นขึ้น เม้มริมฝีปาก พยายามกลั้นก้อนสะอื้นเอาไว้ในหัวอก แต่ถึงอย่างนั้นน้ำใสก็ยังรื้นกบดวงตาจนได้<br /><br />“ติดต่อนีม่าให้พี่หน่อย มีธุระบางอย่างจะคุยด้วย” เสียงของชายหนุ่มเมื่อวันก่อนดังแว่วเข้ามา<br /><br />โธ่เอ๋ย ตาจรกาบ้าบอ อย่างนี้หรอกหรือ<br /><br /><br />“<span style="color:#000099;">ความจริงแล้ว อีสเตอร์ นี่เขาต้องเริ่มพิธีกันแต่เช้าไม่ใช่หรือ</span>…”<br /><br />“ฮื่อ แต่ปีนี้มัวแต่ยุ่งๆ ก็เลยลืม ถ้าวินไม่เตือนก็คงลืมไปแล้ว แต่ไม่เป็นไรหรอก ไปดูโบสถ์ตบแต่งไฟตอนกลางคืนก็พอ”<br /><br />วิน มองหน้าคนพูดแล้วก็มองไปข้างหน้า ถือพวงมาลัยอย่างระมัดระวัง ถึงชายหนุ่มจะขับรถเป็นนานแล้ว แต่ก็ไม่ค่อยได้มีโอกาสขับบ่อยนัก และโดยเฉพาะในโอกาสพิเศษอย่างนี้ด้วยนะสิ<br /><br />“เกดคงชอบนะวันอีสเตอร์”<br /><br />“ก็ชอบ นึกถึงวันอีสเตอร์ แล้วก็คิดถึงแม่ คิดถึงสมัยเด็ก ที่แม่พามาที่โบสถ์ตั้งแต่เช้า พอร่วมกันสวดมนต์ ร้องเพลง อธิษฐานแล้ว จากนั้นก็จะมีการเล่นเกมกัน เขาเรียกประเพณีซ่อนไข่ จะซ่อนไว้ทั่วบริเวณโบสถ์นั่นแหละ”<br /><br />“ทำไมถึงต้องเป็นไข่ละ”<br /><br />“ก็เพราะวันอีสเตอร์ คือวันแห่งการฟื้นคืนพระชนม์ขององค์พระเยซูคริสต์ ส่วนไข่ ก็ถือเป็นสัญญลักษณ์ของการเกิดใหม่ ของชีวิตใหม่นะสิ”<br /><br />วินผงกศีรษะรับรู้แล้วพูดขึ้นว่า<br /><br />“ถ้าอย่างนั้นก็คงเป็นเทศกาลแห่งความสุขสินะ”<br /><br />เกดพยักหน้า<br /><br />“นอกจากไข่แล้ว ยังมีผีเสื้อที่สื่อถึงความมีชีวิตใหม่ และกระต่าย ที่หมายถึงความอุดมสมบูรณ์ด้วยอีกต่างหาก”<br /><br />รถเลี้ยวเข้าซอยเล็กแคบแห่งนั้น ก่อนจะหักเลี้ยวตามถนนเส้นเล็กๆ ที่นำสู่ลานกว้างของตัวโบสถ์ วินผ่อนความเร็วของรถเมื่อถึงหน้าโบสถ์ ก่อนจะจอดสนิทลงในไม่ช้า มีรถจอดอยู่ก่อนแล้วราว 7-8 คันบนลานกว้างแห่งนั้น<br /><br />“ถึงแล้ว ลงเถอะเกด”<br /><br />ชายหนุ่มบอกก่อนบิดกุญแจ ดับเครื่องยนต์ลง เปิดประตูรถอย่างเชื่องช้า สูดลมหายใจลึกครั้งหนึ่ง จากระยะไกลมองเห็นโบสถ์สีขาวตบแต่งด้วยไฟหลากสี ดูสวยงามแปลกตากว่าทุกวัน ทางด้านหน้าของทางเข้าในขณะนี้ มีประตูโค้งที่ประดับดอกด้วยลิลี่สีขาวกระจ่าง ถูกตบแต่งเอาไว้ อันเป็นส่วนหนึ่งของการเฉลิมฉลองในวันอีสเตอร์นั่นเอง<br /><br />วินก้าวเดินออกจากบริเวณลานจอดรถ จนเข้าใกล้ทางเข้าประตูของโบสถ์ ซึ่งในขณะนี้มีกลุ่มคนเดินออกมาเรื่อยๆ แล้วจึงชะงักเท้าไปทางหญิงสาวที่เดินมาคู่กัน<br /><br />“มีความสุขในวันอีสเตอร์นะเกด ขอให้สมหวังในทุกสิ่งทุกอย่าง ทำใจคอให้หนักแน่น แล้วให้โอกาสกับตัวเองมากๆ”<br /><br />หญิงสาวหันมามองสบตาเพื่อน<br /><br />“วินไม่เข้าไปด้วยหรอกหรือ”<br /><br />ชายหนุ่มส่ายศีรษะไปมา<br /><br />“ไม่ละ เกดเข้าไปเถิด หนูนา กับรถฟักทองจะมารอรับซินเดอเรลล่าตอนเที่ยงคืนนะ”<br /><br />เกดเลิกคิ้วขึ้นสูง ขบยิ้มกับคำหยอกนั้น แล้วก้าวผ่านประตูโค้งที่หอมกรุ่นด้วยดอกลิลี่ เข้าสู่ทางด้านในของตัวโบสถ์<br /><br />วินยืนนิ่งและนาน เฝ้ามองร่างของหญิงสาวก้าวเดินจากไปอย่างช้าๆ สูดลมหายใจอีกครั้งแล้วยิ้มให้กับตัวเอง<br /><br />“โชคดีนะ” ชายหนุ่มพึมพำด้วยเสียงอันเบาจนดูเหมือนว่าจะมีตัวเองเท่านั้นที่ได้ยิน<br /><br /><br /><span style="color:#000099;">เมื่อหญิงสาวก้าวเข้าไปในโบสถ์</span> ดูเหมือนผู้คนที่เข้ามาร่วมงานในวันอีสเตอร์จะทะยอยออกไปจนเกือบหมดแล้ว แต่เพียงได้แค่เห็นแสงระเรื่อของดวงไฟในโบสถ์สว่างไสวไปรอบ ก็ทำให้ความรู้สึกอัดอั้น ทุกข์ที่อยู่ในหัวอกคลายลงไปได้อย่างมาก<br /><br />แต่ท่ามกลางความเงียบสงบของโบสถ์ และแสงระเรื่อที่สาดจ้าไปทั่วบริเวณ หญิงสาวจึงได้สังเกตเห็นร่างสูงของใครคนหนึ่งยืนอยู่ตรงด้านในสุดของตัวโบสถ์ ร่างนั้นอยู่ในชุดสูทสีเทา ผมยาวถูกมัดไว้อย่างเป็นระเบียบ มือคู่งามไขว้อยู่ทางด้านหลัง ไหล่ที่กว้าง เรือนราวที่เพรียวอย่างได้สัดส่วน ทำไมถึงได้คุ้นตานัก<br /><br />แล้วร่างนั้นก็หันหน้ามาสบตากับเกด ทั้งคู่มองสบตากันโดยไม่ขยับเขยื้อน<br /><br />“คุณ…”<br /><br />หญิงสาวพูดออกมาได้แค่นั้น ในขณะที่ยกมือลูบแก้ม รู้สึกเกิดอาการวิงเวียน แทบจะทรงตัวไม่อยู่<br /><br />แล้วหญิงสาวก็ตัดสินใจหันหลังกลับ<br /><br />“เกด อย่าเพิ่งไป…”<br /><br />เสียงนุ่มกังวานนั้นไม่ได้เปลี่ยนไปเลย<br /><br />“ขอโอกาสให้ผมอธิบายเถอะ”<br /><br />หญิงสาวชะงักนิดหนึ่ง รู้สึกเหมือนมีอะไรฉุดรั้งอยู่ที่เท้าทั้งสองข้างจนไม่อาจก้าวเดินต่อไปได้<br /><br />“ฝ่าบาทเพคะ…”เกดพูดออกไปด้วยน้ำเสียงสั่น ไม่กล้าหันไปมองสบตาร่างสูงสง่าทางเบื้องหลังนั้นเลย<br /><br />ร่างนั้นเดินเข้ามาใกล้จนชิด<br /><br />“อย่าทำอย่างนี้ เรียกผมเหมือนที่เคยเรียกเถอะ ขอเวลาให้ผมสักนิด ผมพร้อมจะอธิบายทุกอย่าง หลังจากนั้นแล้วเกดจะตัดสินใจอย่างไรผมจะไม่ห้าม จะยอมรับทุกอย่าง”<br /><br />ด้วยน้ำเสียงอันแสดงความปวดร้าว ทำให้หญิงสาวเบือนหน้าไปมอง “คุณเช” ครั้งหนึ่งแล้วสะบัดหน้าหนี<br /><br />“เกดไม่รู้จะพูดยังไงดี มันงง และสับสนไปหมด”<br /><br />หญิงสาวพูดออกไปแล้วก็ทรุดร่างลงบนม้านั่งยาวอย่างอ่อนแรง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2947763160793315809-7498531377161567242?l=shinjiclub.blogspot.com' alt='' /></div>เปิ้ลซัง ศิษย์มิตซูโอะhttp://www.blogger.com/profile/05876559150619818157noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2947763160793315809.post-14192945124826917682009-12-18T18:38:00.003+07:002009-12-18T18:54:58.975+07:00<span style="color:#000099;">“มุกจ๋า…”</span><br /><br />“ว่าไง”<br /><br />“ นีม่า ขอโทษ”<br /><br />“ขอโทษ ทำไมจ้ะ เราเพื่อนกันนะ”<br /><br />“นีม่าไม่ตั้งใจจะปิดบังหรอก เพียงแต่ว่า…”<br /><br />“ไม่เป็นไรหรอกน่า อย่าคิดมากสิ”<br /><br />สองสาวกำลังนั่งเคียงกันอยู่บนม้านั่งยาว ในสวนเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยแมกไม้นานาพันธุ์ ที่อยู่ทางด้านหลังตึกของผู้ป่วย เป็นสถานที่สำหรับญาติผู้ป่วย รวมไป<br /><br />ถึงผู้ป่วยบางส่วนได้มาสัมผัสอากาศสดชื่น และกลิ่นระรวยของพรรณไม้ ดูเหมือนสีเขียวสดของต้นไม้จะช่วยสร้างความชุ่มชื้น และคลายอาการทุกข์เศร้าได้อย่างน่าประหลาด<br /><br />นีม่า หันไปมองเพื่อนที่นั่งอยู่เคียงข้าง เสี้ยวหน้าของมุกดาที่เห็นดูสวยงาม ใบหน้าเรียวยาวนั้นดูสงบเย็นกว่าทุกครั้ง คิ้วเข้ม ริมฝีปากอวบอิ่มได้รูป แล้วไหนยังจะดวงตาที่มีชีวิตชีวานั่นอีก ภายใต้บุคคลิกอันแสนจะร่าเริง เข้มแข็ง ดูเหมือนจะแฝงความอ่อนโยน ความว้าเหว่เอาไว้อย่างลึกๆ<br /><br />ยิ่งมองขอบตาช้ำนั่นด้วยแล้ว หญิงสาวจากดัลวายิ่งแน่ใจ เพื่อนสาวคนนี้ที่ไม่คบหาเพื่อนชายคนใดในมหาวิทยาลัยเป็นแฟนเลย ก็เพราะหัวใจได้ผูกพันกับใครบางคนเสียแล้วนี่เอง<br /><br />ถึงจะปากแข็งอย่างไรแต่อาการมันฟ้องเสียเหลือเกินนี่ เพื่อนฉัน<br /><br />“พูดไปแล้ว มุกน่าจะคิดได้นะ เพราะคุณเช เอ๊ย เจ้าชายโดร์เชนะ ดูสง่างาม น่าเกรงขามออกอย่างนั้น” มุกดา พูดขึ้นลอยๆ<br /><br />“เจ้าชายเองก็ไม่ทรงต้องการปิดบังอะไร แต่ด้วยเหตุผลของความปลอดภัย และความเป็นส่วนตัว และที่สำคัญไม่ทรงแน่ใจว่าพี่เกด…”<br /><br />“จะรับได้หรือไม่ อย่างนั้นหรือ”<br /><br />นีม่า ไม่รู้จะทำอย่างไรนอกจากหน้าพยักหน้ารับ<br /><br />“มุกพอจะรู้ใจพี่เกดดี คนอย่างพี่เกด เห็นเรียบร้อย อ่อนหวานอย่างนั้นเถอะ บทจะแข็งก็แข็งขึ้นมาชนิดกลัวใจ พี่สาวของมุกไม่มีอะไรขัดข้องที่จะสานสัมพันธ์กับเจ้าชายของนีม่าหรอก มีสิ่งเดียวที่อาจจะเป็นอุปสรรค”<br /><br />“ความแตกต่างทางชนชั้นอย่างนั้นหรือ…”<br /><br />“ก็อาจจะใช่จ้ะ พี่เกดรักศักดิ์ศรีของตัวเอง หลังจากเรียนจบแล้วเข้าทำงานหาเงินได้ พี่เกดก็ยืนหยัดด้วยตัวเองมาตลอด หาเงินเลี้ยงตัวเองแล้วก็ครอบครัว และถ้าพี่เกดจะรักใครก็ย่อมหมายความว่า พร้อมจะร่วมทุกข์ร่วมสุขไปกับเขา แต่คงไม่อยากจะมีชีวิตที่ต้องพึ่งพาผู้ชายไปตลอด ยิ่งเป็นรักที่ต่างชนชั้นอย่าง นี้ด้วยแล้ว”<br /><br />มุกดาหลับตาลงครั้งหนึ่ง<br /><br />“พี่เกดรักพ่อ รักน้าเยาว์ แล้วก็เอ็นดูมุกมากๆ ถึงจะเป็นลูกคนละแม่ก็เถอะ ยังนึกภาพไม่ออกว่า พี่เกดจะยอมไปอยู่ที่ดัลวา แล้วทิ้งคนอื่นอยู่ที่นี่หรือ ยังไงกันดี”<br /><br /><br />นีม่า ต้องถอนหายใจออกมาอีกครั้ง<br /><br />“เจ้าชายโดร์เชก็ทรงทราบ จึงไม่ต้องการเปิดเผยฐานะ เพราะต้องการให้พี่เกดรับรู้ถึงความจริงใจยังไงเล่า”<br /><br />“นั่นสิ โอ๊ย แค่คิดก็ปวดหัวแทนแล้ว มุกไม่เอาละ เลิกคิดๆ”<br /><br />นีม่า หัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อเห็น “มุก” คนเดิมที่แสนร่าเริง และมีชีวิตชีวากลับมาแล้ว<br /><br />“เราจะช่วยพวกเขายังไงดี”<br /><br />มุกดาส่ายหน้าไปมา<br /><br />“อย่าว่าแต่พวกเราเลย มุกเดาเอาว่า ตัวพี่เกดเองก็คงไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน”<br /><br />“เจ้าชายโดร์เชก็ทรงห่วง ห่วงอย่างมากด้วย”<br /><br />ในนาทีนี้ เวลานี้ หญิงสาวทั้ง 2 คนแน่ใจแล้วว่า รัชทายาททรงห่วงใย เพราะความรักนั่นเอง<br /><br /><br /><br /><span style="color:#000099;">พระอาทิตย์กำลังใกล้จะลาลับขอบฟ้าแล้ว</span> เมื่อทั้งสองก้าวเข้ามาในห้องเรียนแล้วมานั่งเคียงข้างกันอยู่ตรงโต๊ะริมหน้าต่าง ห้องเรียนกว้าง โล่ง เรียงรายไปด้วยโต๊ะไม้ กระดานดำแผ่นใหญ่เต็มไปด้วยตัวเลข และตัวหนังสือจากชอล์กสีขาว โต๊ะที่นั่งครูทางด้านหน้ามีสมุดเรียนกองสุมอยู่อย่างไร้ระเบียบ ใกล้ๆ กันนั้นมีดอกไม้แห้งเหี่ยวในแจกันสีเทาหม่นวางอยู่อย่างหงอยเหงา<br /><br />เกดนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ผมปลิวไสวไปมาตามแรงลม มองออกไปเห็นขบวนรถไฟส่งเสียงหวูดอยู่บนสะพานเหล็กเส้นที่ทอดยาวเหนือแม่น้ำใหญ่<br /><br />“เมื่อหลายปีก่อน เกดนั่งอยู่ตรงนี้ และเพื่อนๆ ก็รายล้อมอยู่รอบห้อง จะเรียนหนังสือ เล่นกีฬา แอบกินขนมในห้องเรียน สุมหัวคุย มีแต่รอยยิ้ม เสียงหัวเราะเป็นความสุขที่ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีก็ยังเต็มตื้นอยู่ในหัวอก”<br /><br />“ใครบอก เสียงดุของครูก็มี อย่าลืมสิ” ชายหนุ่มทักท้วง<br /><br />“ไม่ลืมหรอกน่า แต่เกดรู้สึกว่าเป็นช่วงเวลาที่สุขมากกว่าเศร้าอยู่ดีนั่นแหละ คิดแล้วก็น่าใจหาย ช่วงเวลาแห่งความสุขทำไมถึงได้ผ่านไปเร็วนักนะ อย่างที่เคยบอกไง ถ้าเลือกได้เกดอยากย้อนกลับไปอยู่ตอนที่เรียนหนังสืออยู่ที่นี่ สนุกไปวันๆ ไม่ต้องดิ้นรน ตะเกียกตะกายอย่างทุกวันนี้ รู้สึกว่าชีวิตทุกวันนี้ทำไปแล้วมีแต่เหน็ดเหนื่อย เจอแต่เรื่องทุกข์ใจ จริงๆ นะ”<br /><br />เกดพูดพลางเอามือลูบโต๊ะนักเรียนที่อยู่ตรงหน้าอย่างแผ่วเบา แล้วหลับตาราวกับต้องการให้เวลาเก่าเก็บผุดพรายขึ้นมา<br /><br />“นี่เป็นโต๊ะเรียนตัวเก่าที่เราเคยเรียนหรือเปล่านะ อยากรู้จัง”<br /><br />“ไม่หรอก ดูจากรูปทรง เนื้อไม้ก็รู้ มันไม่ใช่โต๊ะของเราอีกต่อไปแล้ว เวลามันผ่านไปนานมากแล้วเกด ไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกต่อไป ”<br /><br />น้ำเสียงอันเครือเศร้าของเพื่อนชายคนสนิท ทำให้หญิงสาวต้องลืมตาขึ้นมอง นึกแปลกใจอยู่ครามครัน มีอะไรอยู่ในใจของเพื่อนคนนี้กันหนอ<br /><br />นี่วินกำลังจะบอกว่า วันคืนเหล่านั้นผ่านไปแล้ว จะไม่มีวันหวนกลับคืนมาอีกอย่างนั้นหรือ หญิงสาวคิดอยู่ในใจ<br /><br />“ชวนเกดมาเยี่ยมโรงเรียนเก่า แล้วยังขออนุญาติครูเวรขึ้นมาดูที่ห้องเรียนนี่อีก มีอะไรหรือเปล่า ถามหน่อย”<br /><br />“ไม่รู้สิ จู่ๆ ก็นึกถึงความหลังขึ้นมาเสียอย่างนั้นแหละ”<br /><br />วินตอบ แล้วลุกขึ้นแล้วเดินไปทางหน้าห้องเรียน แล้วนั่งลงตรงขอบหน้าต่างๆ มองออกไปที่ม่านฟ้าทางด้านนอก ลมพัดหน้าต่างบานเก่าแก่เสียงดังออดแอดมันเป็นเสียงของความเงียบเหงาที่แสนจะคุ้นเคยนัก<br /><br />แล้วชายหนุ่มก็พูดขึ้นโดยไม่หันมา<br /><br />“เรื่องที่เกดเล่ามา เรื่องที่คุณชายกลายเป็นเจ้าชายโดร์เช เราไม่รู้ว่ามันเป็นอย่างนั้นได้อย่างไร แล้วก็ยังนึกไม่ออกว่าจะมีทางออกในเรื่องนี้อย่างไร แต่ที่บอกได้อย่างหนึ่งก็คือ เกดต้องถามใจตัวเองให้ได้เสียก่อน เป็นลำดับแรก ความทุกข์ทรมานในจิตใจของตัวเองเป็นเพราะอะไรกันแน่”<br /><br />หญิงสาวนิ่งเงียบ มองไปยังแผ่นหลังของวินที่นั่งนิ่งเหมือนรูปปั้นอยู่ตรงขอบหน้าต่างนั่น<br /><br />“ดูสิ ห้องนี้ มันเป็นสถานที่ของพวกเรามานานหลายปีก็จริง แต่มันมีอะไรที่คงที่บ้างเล่า เราเรียนที่นี่แล้วก็จบออกไป แล้วก็ยังมานั่งโหยหาถึงคืนวันเก่าๆ กันอยู่<br /><br />ต่อไปเด็กรุ่นน้อง รุ่นลูก รุ่นหลาน ก็ต้องเข้ามาเรียนที่นี่ จากไป แล้วก็อาจอยากหาเวลามาคะนึงถึงวันแห่งความสุขเหมือนพวกเราเหมือนกัน ใช่มั๊ยเกด”<br /><br />ชายหนุ่มลุกขึ้นแล้วเดินไปที่กระดานดำเบื้องหน้า เอามือลูบแผ่นกระดานแล้วพูดโดยไม่หันหน้ากลับมา<br /><br />“วันที่เป็นอดีตย่อมสวยงามเสมอ แต่เราไม่สามารถมีชีวิตติดอยู่กับอดีตได้ตลอดไป ไม่ว่าจะมีอะไรรออยู่ข้างหน้า เกดก็ต้องก้าวข้ามไปให้ได้”<br /><br />เกดมองแผ่นหลังของเพื่อนชายอยู่เงียบๆ แค่คำพูดไม่กี่ประโยค ท่ามกลางอดีตที่แสนคุ้นเคย หัวใจที่เบาโหวง สิ้นเรี่ยวแรงเมื่อตอนเช้าคลายไปได้อย่างไรก็ไม่รู้<br /><br />ทั้งๆ ที่ยังไม่รู้ว่าจะจัดการกับปัญหาหัวใจของตัวเองได้อย่างไรด้วยซ้ำ<br /><br />วินจ๋า ทำไมฉันถึงไม่รักเธอเหมือนหญิงสาวรักชายหนุ่มนะ ถ้าเป็นอย่างนั้นฉันคงไม่ทรมานอย่างนี้<br /><br />เกดบอกกับตัวเองในใจ แล้วน้ำตาก็พรูมาอาบแก้ม<br /><br /><br /><br /><span style="color:#000099;">ท้องฟ้าใกล้จะมืดแล้ว</span> ในขณะที่ทั้งสองคนเดินออกจากโรงเรียนเก่าไปตามถนนสายเล็กๆ โดยมีมอเตอร์ไซค์ 2-3 คันวิ่งโฉบเฉี่ยวไปมา ลมเย็นๆ พัดมาจน<br /><br />หญิงสาวต้องเอามือกอดอกเพื่อเพิ่มความอบอุ่น<br /><br />“อากาศเริ่มเย็นแล้วนะเนี่ย ดูคล้ายฝนจะตกด้วย”<br /><br />ชายหนุ่มเงยหน้ามองฟ้า พลางเอามือซุกที่กระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง<br /><br />“ฤดูร้อนปีนี้แปลกนะ ฝนตกอยู่เรื่อย ว่ามั้ยเกด”<br /><br />“ฮื่อ คงงั้น”<br /><br />ตอบคำแล้ว หญิงสาวก็เหลียวไปมองถนนทางด้านหลังที่กลืนไปกับความมืด และมีไฟวอมแวมบนรั้วบ้านหลายแห่งส่องออกมา ตึกแถวเก่าคร่ำคร่าที่ขายของชำจิปาถะมาตั้งแต่เช้าก็ดึงประตูเหล็กปิดงับเอาไว้<br /><br />แล้วความอ้างว้าง ความหงอยเหงาก็จู่โจมเข้ามา<br /><br />เกดเอามือป้ายน้ำตา ที่อยู่ดีๆ ก็ไหลซึมนองแก้ม นึกแปลกใจตัวเองอยู่เหมือนกัน<br /><br />บุษบาเอ๋ยบุษบา กลายเป็นสาวเจ้าน้ำตาไปเมื่อไหร่กันนี่<br /><br />“เป็นอะไรไปหรือเปล่า เกด” วินหันหน้ามาถาม<br /><br />หญิงสาวเอามือขยี้ตา แล้วพยายามฝืนยิ้ม<br /><br />“เปล่าน่า เดินไปเถอะ”<br /><br />ชายหนุ่มพยักหน้า เดินนำต่อไป จนลัดเลาะออกจากซอยแคบแห่งนั้น แล้วมาหยุดยืนรออยู่ที่สี่แยกที่ขณะนี้มีรถราวิ่งไปมาอย่างพลุกพล่านบนถนน<br /><br />วินหันไปมองเพื่อนสาวอย่างห่วงใย<br /><br />“นี่ก็ค่ำแล้ว เดี๋ยวเราไปส่งที่บ้าน แต่ขอแวะไปที่โรงพยาบาลก่อน”<br /><br />หญิงสาวส่ายหน้า<br /><br />“ไม่ต้องดีกว่าวิน วันนี้เกดขอกลับบ้านเองเถอะ ไม่มีอะไรแล้วละ เกดสบายใจขึ้นมาก”<br /><br />ชายหนุ่มมองหน้าเพื่อนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจพูด<br /><br />“ค่อยๆ คิดไปนะ เราอยากให้เกด ลองถอดความเป็นเจ้าชายโดร์เชออก แล้วถามตัวเองว่า รู้สึกยังไงกับผู้ชายคนนั้น เปิดโอกาสให้หัวใจตัวเองได้พูด อย่าปิดบังความรู้สึกของตัวเองต่อไปอีกเลย” วินพูดไปแล้วก็รับรู้ในทันทีว่าเสียงตัวเองนั้นช่างสั่น ภายในใจก็สั่นไหวตามไปด้วย<br /><br />เกดพยักหน้ารับรู้ โบกมือให้วินแล้วเดินมุ่งตรงไปทางขวามือ ในขณะที่ชายหนุ่มโบกมือตอบแล้วยืนมองจนร่างนั้นกลืนหายไปกับความมืด แล้วจึงก้าวเดินตามลำพังข้ามทางม้าลายมุ่งตรงสู่ที่ตั้งของโรงพยาบาลที่อยู่ห่างไม่ไกล<br /><br />ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว แต่ความรู้สึกภายในของชายหนุ่มดูจะมืดมนเสียยิ่งกว่า<br /><br /><br /><span style="color:#000099;">“แม่จ๋าตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล</span> วันนี้มุกขอนอนเป็นเพื่อนคุณยายต่ออีกวันนะ ไม่ต้องเป็นห่วง พรุ่งนี้คุณตาก็กลับบ้านได้แล้ว ฝากดูแลพี่เกดด้วยนะจ้ะ คือแบบว่า พี่เขามีเรื่องไม่สบายใจนิดหน่อย ไว้พรุ่งนี้มุกกลับไปแล้วจะเป็นไม้สองรับมือต่อเอง รักแม่ คิดถึงพ่อจ้า ปู๊นปู๊น”<br /><br />มุกดาวางสายแล้วเก็บโทรศัพท์มือถือขนาดกระทัดรัดไว้ในกระเป๋ากระโปรง ก้าวเท้าผ่านประตูทางเข้าโรงพยาบาล ตัดเข้าสู่ตึกทางด้านหน้า ซึ่งเป็นอาคารตรวจโรคซึ่งถ้าเป็นช่วงเช้าจะเต็มไปด้วยผู้คนที่เจ็บป่วยมานั่งเข้าคิวรอเข้ารับการตรวจกันอย่างเนืองแน่น แต่ในยามค่ำเช่นนี้มีแต่ความว่างเปล่าบนม้านั่งยาวที่วางเรียงเป็นทิวแถว<br /><br />แต่จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ถูกนัก เมื่อหญิงสาวเดินเข้าไปใกล้บริเวณดังกล่าวพบเงาตะคุ่มของร่างหนึ่งนั่งอยู่ เอาศีรษะพิงเข้ากับพนักเก้าอี้ ในมือขวาถือขวดน้ำดื่มมือซ้ายที่ว่างเปล่าวางไว้ข้างตัวราวกับสิ้นเรี่ยวแรง แล้วมุกดาก็สะดุ้งขึ้นนิดหนึ่งเมื่อเห็นร่างนั้นได้อย่างเต็มตา<br /><br />หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้ แต่ร่างนั้นยังไม่ขยับ ดูเหมือนว่าจะเหน็ดเหนื่อยจนหลับไปไม่รู้ตัวเสียด้วยซ้ำ<br /><br />มุกดาทรุดนั่งลงบนม้านั่งยาวแถวเดียวกัน แล้วมองใบหน้าด้านข้างนั้น ชายหนุ่มหลับตาพริ้ม คิ้วขมวด ทำให้หญิงสาวนึกถึงภาพเก่าเก็บที่ผ่านมานานแสนนาน<br /><br />ภาพที่ชายหนุ่มตรงหน้ายิ้มแย้ม หัวเราะ บางทีทำสีหน้าเด๋อด๋า หรือไม่ก็ก้มหน้าจัดเรียงต้นไม้อย่างมีความสุขเสียเต็มประดา บางทีก็เป็นภาพชายหนุ่มเล่นกีตาร์โปร่งอยู่ในร้านต้นไม้อย่างเพลิดเพลิน<br /><br />แต่ภาพที่ปรากฎต่อหน้าในขณะนี้ก็คือ ชายผู้ไร้สุข อมทุกข์ไว้ภายใน ไม่ใช่พี่วิน-ตาบ๊องคนเดิมที่มุกดารู้จักแม้แต่น้อย<br /><br />แล้วชายหนุ่มก็สะดุ้งตื่นขึ้น ก่อนจะเหลียวมาพบหญิงสาวจ้องมองมา<br /><br />“อ้าว มุก…”<br /><br />วินยิ้มให้ มุกยิ้มตอบ ก่อนจะรู้สึกตัว เลยค้อนใส่ชายหนุ่มวงหนึ่ง<br /><br />“หายไปซะนานเชียว นึกว่าไปไหน”<br /><br />“พี่ขอโทษ พอดีเจอกับเกด…”<br /><br />หญิงสาวพยักหน้ารับรู้<br /><br />“พี่เกดคงรู้เรื่องนั้นแล้วสิท่า”<br /><br />“ฮื่อ…”<br /><br />มุกดาถอนหายใจยาว ก่อนพูดเสียงขุ่น<br /><br />“แล้วมาทำอะไรตรงนี้ยะคุณ มาแอบงีบหลับงั้นเหรอ ในห้องก็มีที่นอน”<br /><br />“ลืมตัวไปนะ รู้สึกมึนๆ แล้วก็เหนื่อย ก็มานั่งพักเล่นๆ เผลอหลับไปได้อย่างไรก็ไม่รู้<br /><br />มุกดาเหลือบตามองเพื่อนรุ่นพี่ แล้วเห็นหลังที่ค้อมลง ดวงตาที่หมอง ยิ่งฟังน้ำเสียงด้วยแล้วรับรู้ได้ว่าคนพูดคงรู้สึกเหนื่อยจริงๆ คงจะเหนื่อยทั้งกายและใจสินะ<br /><br />“สงสารเกด…”วินพูดขึ้น<br /><br />หญิงสาวทำหน้ายุ่ง คิ้วขมวดขึ้นมา<br /><br />“พี่วิน มุกว่าก่อนจะคิดสงสารคนอื่น สงสารตัวเองก่อนเถอะ พ่อคนใจบุญ”<br /><br />ชายหนุ่มหัวเราะขึ้นเบาๆ พูดอะไรไม่ออก<br /><br />“มุกละไม่เข้าใจเลย ไม่เข้าใจจริงๆ”<br /><br />“อะไรอีกเล่า มุก”<br /><br />“เชอะ…”<br /><br />วิน ไม่ได้ถือสาอาการแง่งอนนั้น มุกดาคนนี้ดูจะแทงทะลุกลางใจของเขาได้ดีเกินกว่าที่คาดคิด<br /><br />“พี่อยากคุยกับนีม่า…”<br /><br />“อะไรนะ คุยกับนีม่าหรือ มีอะไรละ”<br /><br />“ฮื่อ มีนิดหน่อย”<br /><br />ทั้งสองสบตากันแว่บหนึ่ง แล้วมุกดาก็รับรู้ทันทีว่า ชายหนุ่มต้องการทำอะไรบางอย่างแน่<br /><br />บางทีอาจเกี่ยวกับเจ้าชายโดร์เช อะไรนั่นกระมัง<br /><br /><br /><br /><br /><span style="color:#000099;">เจ้าชายโดร์เชวางพระหัตถ์อยู่บนกระจกแผ่นใส</span> ที่มองทะลุออกไปเห็นทิวทัศน์กรุงเทพฯได้อย่างแจ่มชัด เห็นตึกสูงมากมาย หลายรูปทรง หลายขนาด ตั้งตระหง่านราวกับจะแข่งขัน ประชันอวดความยิ่งใหญ่<br /><br />แต่ถึงจะเป็นตึกใหญ่ที่ออกแบบได้งดงามเพียงไร แต่สำหรับรัชทายาทแห่งดัลวาแล้วรู้สึกว่า ตึกสูงเหล่านี้ช่างทื่อ แข็ง ไร้ชีวิต เทียบไม่ได้กับแม่น้ำกว้างที่มองมาจากห้องพักในคอนโดมิเนียมที่เคยประทับอยู่<br /><br />ขณะนี้ เจ้าชายโดร์เช ย้ายมาประทับอยู่ที่ห้องชั้นบนสุดของโรงแรมมีชื่อกลางใจเมือง เป็นห้องสีขาว ที่หรูหรา ตบแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ที่สวยงาม ชุดรับแขกโต๊ะทานอาหาร หรือโต๊ะทำงาน ถูกจัดเข้าชุดได้อย่างกลมกลืน นี่ยังไม่รวมห้องนอนที่สวยงาม มีระดับอีกต่างหาก<br /><br />เป็นห้องพักที่ถูกตระเตรียมไว้อย่างสมเกียรติรัชทายาทหนุ่มแห่งดัลวาอย่างไม่ต้องสงสัย<br /><br />แต่สำหรับเจ้าชายโดร์เชแล้ว ไม่มีความคุ้มชินกับห้องพักชั้นเลิศของโรงแรมระดับ 5 ดาวแห่งนี้แม้แต่น้อย<br /><br />แม้จะเป็นพระโอรสองค์เดียวของกษัตริย์เดเช็นแห่งดัลวา แต่เจ้าชายก็ถูกสอนมาเป็นอย่างดี ให้ดำเนินชีวิตเรียบง่ายเหมือนสามัญชนทั่วไป แม้แต่ห้องบรรทมในราชวังดาร์ลัม ว่าไปแล้วก็ดูจะเป็นรองโรงแรมหรูแห่งนี้ด้วยซ้ำไป<br /><br />กระทั่งเมื่อตอนมาเสด็จเข้าศึกษาที่ประเทศไทยยามเยาว์วัยเมื่อหลายปีก่อนนั้น ก็ดำเนินชีวิตเหมือนคนธรรมดาสามัญ ดูแลพระองค์ด้วยตัวเอง แม้แต่ที่ประทับก็เป็นห้องเล็กๆ ในหอพักของโรงเรียน ไม่เคยใช้อภิสิทธิ์พิเศษความเป็น “เจ้าชาย” แต่อย่างใด<br /><br />ชีวิตที่ไม่เคยแปลกแยก ผิดแผกกับเพื่อนนักเรียนคนอื่นในโรงเรียน เป็นเหมือนเด็กผู้ชายทั่วไป ทำให้เมื่อยามพระเยาว์ เป็นช่วงที่เจ้าชายโดร์เช มีความสุขอย่างที่สุด นั่นเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ผูกพันกับประเทศไทยราวกับบ้านที่สองของตัวเอง<br /><br />แต่ในตอนนี้ ที่หน้าประตูของห้องพักที่ทรงประทับอยู่ มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไม่ต่ำกว่า 5 คน ผลัดกันยืนอารักขาอยู่ทางด้านนอกแทบจะ 24 ชั่วโมง<br /><br />ไม่อนุญาติให้ใครผ่านเข้าออกได้<br /><br />รัชทายาทหนุ่มก้มลงมองตัวเอง ซึ่งในขณะนี้กลับไปอยู่ในชุดพื้นเมืองของดัลวา เป็นเสื้อสีเทาเนื้อดีแขนยาวจนถึงข้อมือ และมีเสื้อคลุมสั้นสีแดงดั่งเลือดนกสวมทับไว้อีกชั้น ที่เอวรัดไว้ด้วยเข็มขัดผ้า สวมถุงเท้ายาวถึงเข่า แถมยังสะพายผ้าสีเหลืองคล้องไว้ที่ไหล่ ส่วนบนพระศอสวมลูกประคำสีดำไว้เช่นเดิม<br /><br />ที่ต้องแต่งองค์อย่างนี้ก็เพราะ เพิ่งต้อนรับแขกผู้มีเกียรติ ที่มาเข้าเฝ้ารัชทายาทหนุ่มแห่งดัลวาเมื่อตอนหัวค่ำ ซึ่งดูเหมือนจะมีไม่หยุดหย่อนนับตั้งแต่ข่าวการเสด็จมาประทับที่เมืองไทยเผยแพร่ออกไป<br /><br />นี่ยังไม่นับรวมกับการที่จะต้องประทานสัมภาษณ์ให้กับหนังสือพิมพ์ นิตยสารชื่อดังอีกหลายฉบับวันแล้ววันเล่า<br /><br />เป็นสิ่งที่เจ้าชายโดร์เช ไม่สบพระทัยเท่าใดนัก ทุกสิ่งไม่เป็นไปอย่างที่ทรงคาดคิดไว้เลย<br /><br />องค์รัชทายาทเหลือบมองนาฬิกาแขวนเรือนงามบนผนังห้อง เป็นเวลา 4 ทุ่มกว่าแล้ว แต่พระองค์ไม่ต้องการทรงบรรทม เพราะหลับพระเนตรลงทีไร ภาพของเด็กสาวในชุดนักเรียน สวมแว่นตา และรอยยิ้มใสกระจ่างก็จะผุดพรายขึ้นมา แล้วจากนั้นก็จะตามมาด้วยดวงตาอันตัดพ้อ และเสียงพูดๆ อันสั่นเครือว่า “<br /><br />พระองค์ ทรงหลอกหลวงหม่อมฉัน”<br /><br />ฝันร้ายเยี่ยงนี้ตามหลอกหลอนมาหลายคืนแล้ว<br /><br />เจ้าชายโดร์เช ทรงรับรู้ถึงความทรมานภายในพระทัย พลางนึกไปถึงผู้หญิงคนนั้น จะเป็นอย่างไรบ้าง รู้สึกอย่างไรกับความจริงที่ปรากฎออกมา คงโกรธแค้นขัดเคือง เป็นแน่<br /><br />แต่การปิดบังเหล่านี้ ไม่ได้มีเจตนาเคลือบแฝงอะไรทั้งสิ้น<br /><br />เจ้าชายคิดถึงเกด หญิงสาวที่สวย อ่อนหวาน ชาญฉลาด คิดถึงอย่างทรมาน นับตั้งแต่เคยพบหน้าครั้งแรกเมื่อหลายปีก่อน คิดถึงเหลือเกิน<br /><br />ดูเอาเถอะ แค่ได้เรียกชื่อเธอในใจก็มีความสุขแล้ว<br /><br />เจ้าชายโดร์โชหลับตาลงแล้วก็นึกถึงชีวิตของตัวเอง หลังจากจบการศึกษา พระองค์ก็ทรงทุ่มเทให้กับบ้านเมือง เพราะทรงต้องการการแบ่งเบาภาระจากพระบิดาที่ทรงงานหนักมาหลายปี ดัลวา เป็นประเทศเล็กๆ ประชาชนส่วนใหญ่ยังยากจน จึงมีภาระกิจที่ต้องทรงทำมากมาย<br /><br />แน่ละ-การละทิ้งจากหน้าที่ของรัชทายาทแห่งดัลวา เพื่อมาตามหาผู้หญิงคนหนึ่งในดินแดนห่างไกลออกจะไม่เหมาะสมนัก แต่จะทำได้อย่างไรเล่า ความอ้างว้าง และอาลัยหาตั้งแต่ครั้งอดีตยังคงทรงรบกวนพระทัยมาตลอด<br /><br />และเมื่อมีโอกาสพบหญิงสาวในฝันของพระองค์ ได้ทำความรู้จักนานนับเดือน เรียนรู้ซึ่งกันและกัน เจ้าชายโดร์เชทรงค้นพบแล้วว่า สิ่งที่ทำให้มีพลัง ที่จะก้าวเดินไปข้างหน้าคือใครและอะไร<br /><br />มีเพียงคนเดียวเท่านั้น คนเดียวเท่านั้นจริงๆ<br /><br />เจ้าชายโดร์เช หลับพระเนตรลง พลางเอามือเกาะกุมที่ลูกประคำบนพระศอ พระทัยเต้นแรงระหว่างพร่ำภาวนา<br /><br />ข้าไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว ต้องการเพียงโอกาสที่จะอธิบายทุกสิ่งทุกอย่าง<br /><br />ต้องการเพียงแค่นั้นจริงๆ<br /><br />เป็นความปรารถนาที่สมถะยิ่งของรัชทายาทหนุ่มแห่งดัลวา<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2947763160793315809-1419294512482691768?l=shinjiclub.blogspot.com' alt='' /></div>เปิ้ลซัง ศิษย์มิตซูโอะhttp://www.blogger.com/profile/05876559150619818157noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2947763160793315809.post-32277195594230095382009-12-13T20:54:00.003+07:002009-12-13T21:05:42.297+07:00<span style="color:#000099;">เกด ตื่นแต่เช้า</span> โทรศัพท์ไปลางาน แล้วลงมาทานอาหารเช้าร่วมกับพ่อและแม่เลี้ยงด้วยอาการเหงาหงอย ยิ่งไม่มีมุกดา น้องสาวต่างมารดามานั่งร่วมวงด้วยแล้ว หญิงสาวยิ่งรู้สึกโหย แห้งแล้งอยู่ภายใน ทานข้าวต้มได้เพียงครึ่งถ้วยก็ต้องขอตัว ท่ามกลางความมึนงงของพ่อและน้าเยาว์ ที่เห็นหญิงสาวเงียบขรึมกว่าที่เคย<br /><br />เกดออกมาเรียกแท็กซี่ที่ปากซอย เช้านี้เมฆบนท้องฟ้าเป็นสีเทา ยิ่งทำให้รู้สึกเศร้ามากยิ่งขึ้น สายตาเหม่อมองออกไปทางหน้าต่างรถ แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เบาโหวงในหัวอก<br /><br />รถผ่านสี่แยก 3-4 แยกโดยรถไม่ติดมากนัก ก่อนที่รถจะมาชะลอตัวตรงสะพานข้ามแม่น้ำที่มีรถวิ่งเป็นแพยาวทั้งสองฝั่ง คนขับแท็กซี่ที่เป็นชายวัยราว 50<br />เศษพยายามชวนคุยฆ่าเวลา แต่หญิงสาวนิ่งเงียบ ริมฝีปากเม้มสนิท โกรธหรือ ไม่น่าจะเป็นอย่างนั้น พูดให้ถูกน่าจะเรียกว่าผิดหวังมากกว่า แต่ผิดหวังเรื่อง<br />อะไรเล่า นั่นสิ บอกไม่ถูกเหมือนกัน<br /><br />ผิดหวังที่ “คุณเช” กลายเป็น “เจ้าชายโดร์เช” รัชทายาทแห่งดัลวา อย่างนั้นหรือ ก็ทำไมเล่าเป็น “เจ้าชายโดร์เช” แล้วเป็นอย่างไร ก็นึกฝันมาตลอดไม่ใช่หรือที่อยากจะได้เจอกับเจ้าชายในฝัน ยายโง่เอ๊ย<br /><br />จะว่าผิดหวังที่โดนหลอกลวงก็ไม่เชิงนัก นึกย้อนเหตุการณ์ที่ผ่านมา มีหลายครั้งที่ “คุณเช” คล้ายๆ จะเผยความนัยอะไรหลายอย่าง โดยเฉพาะหนล่าสุดนี่ “<br /><br />คุณเช” ก็บอกไม่ใช่หรือ สามารถพาเข้าไปในพระราชวังดาร์ลัม ได้นะ คนธรรมดาที่ไหนจะมีอำนาจทำได้อย่างนั้น ใช่มั๊ย<br /><br />ถ้าจะโกรธ น้อยใจ ผิดหวัง ก็ควรผิดหวังที่ตัวเองโง่ เซ่อ ตาบอดเสียมากกว่าละมั๊ง เกดบอกกับตัวเอง<br /><br />หญิงสาวไม่อยากนึกหาคำตอบอะไรอีกต่อไปแล้ว จากนี้ไปความสัมพันธ์กับคุณเชเล่าจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่เอ ที่ถูกควรจะเรียกว่าอย่างไรฝ่าบาท ใช่มั๊ยนะ<br /><br />แล้วจะเรียกตัวเองว่าอย่างไร หม่อมฉันสินะ หม่อมฉันขอประทานอภัยเพคะ ฝ่าบาท<br /><br />โธ่เอ๊ย<br /><br />“คุณครับ…” เสียงโชเฟอร์แท็กซี่ร้องขึ้นเบาๆ ปลุกให้หญิงสาวตื่นจากภวังค์ แลเห็นป้ายชื่อโรงพยาบาลตั้งเด่นหราอยู่เบื้องหน้า<br /><br />“ถึงโรงพยาบาลแล้วครับ คุณ”<br /><br />เกดพยักหน้ารับรู้<br /><br />ในวินาทีแห่งความสับสน ยุ่งเหยิง มีความร้อนรุ่มในหัวอก หญิงสาวไม่นึกถึงใครอื่นเลย มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถยึดเป็นที่พึ่งได้<br /><br />เหมือนที่เคยเป็นมานั่นแหละ<br /><br /><br /><span style="color:#000099;">ตลอดบ่าย วิน วุ่นอยู่ในร้านต้นไม้เล็กๆ</span> ของตัวเอง จัดเรียงกระถางต้นไม้ให้เป็นระเบียบ รดน้ำ ตบแต่งกิ่ง ทำความสะอาดทั่วบริเวณร้าน ระหว่างนั้นก็โทรหา<br />มุกดาที่นอนเป็นเพื่อนแม่แก่ ก่อนจะแจ้งถึงอาการป่วยของพ่อแก่ ที่คาดว่าไม่เกิน 2 วันก็น่าจะกลับไปพักที่บ้านได้เหมือนเดิมแล้ว<br /><br />แน่ละ-ชายหนุ่มพยายามโทรติดต่อเกดด้วย แต่ก็น่าแปลกที่โทรศัพท์มือถือของเพื่อนสาวปิดอยู่ โทรไปที่บ้านน้าเยาว์ก็บอกว่า ออกไปจากบ้านแต่เช้าแล้ว<br /><br />บอกแต่ว่า ลางาน เพราะวันนี้มีธุระบางอย่างต้องทำ<br /><br />ชายหนุ่มรับทราบด้วยหัวใจที่เบาโหวง บางทีเกดอาจจะออกไปไหนกับ “คุณเช” ก็ได้มั๊ง คงไม่มีอะไรที่น่าห่วงอีกต่อไป<br /><br />วินรู้สึกใจหาย ดูเหมือนทุกอย่างเริ่มจะชัดเจนยิ่งขึ้น แต่จะทำได้อย่างไรเล่า พรหมลิขิต โชคชะตา หรืออะไรที่เกิดขึ้น ไม่มีอะไรที่เขาจะฉุดรั้ง ดึงดันได้อีกต่อไป<br /><br />คงจะต้องปล่อยวาง ให้มันเป็นไปอย่างที่ควรจะเป็นเท่านั้น<br /><br />เสร็จงานในร้านต้นไม้ จนแน่ใจว่าจะสามารถเปิดร้านขายได้ปกติในสุดสัปดาห์นี้แล้ว ชายหนุ่มก็เดินไปขึ้นรถเมล์ตรงป้ายจอดรถประจำทางที่อยู่ห่างจากร้านไปไม่ไกลนัก รอไม่ถึง 5 นาทีรถเมล์สายที่นำเขาสู่โรงพยาบาลก็เข้ามาเทียบ<br /><br />คนในรถบางตา จึงมีเก้าอี้ว่างเพียงพอที่จะทำให้วินเลือกนั่งได้อย่างสบาย เขาเลือกนั่งริมหน้าต่าง และหันไปมองวิวทิวทัศน์นอกรถด้วยอาการเลื่อนลอย รู้สึก<br />เหนื่อยอย่างบอกไม่ถูก รถเมล์เคลื่อนไปอย่างช้าๆ และแทบจะจอดรถรับผู้โดยสารเกือบทุกป้าย รถบนถนนหนาแน่นเหมือนทุกวัน ถึงระยะทางจากร้านถึง<br />โรงพยาบาลจะไม่ไกลกันนัก แต่ก็ใช้เวลาเดินทางอยู่นานโข<br /><br />วินก้าวเดินผ่านตึกหน้าของโรงพยาบาลที่เต็มไปด้วยผู้ป่วยที่มารอรับบัตรตรวจ ดูเหมือนจะมีความทุกข์ยาก ความเจ็บป่วยของผู้คนในเมืองหลวงเกิดขึ้นมาไม่หยุดหย่อน มีทั้งทุกข์กาย ทุกข์ใจ ตัวของเขาเองเล่า ก็เหมือนคนพวกนั้นนั่นแหละ ไม่ได้ผิดอะไรแม้แต่นิดเดียว<br /><br />ชายหนุ่มตรงไปยังตึกผู้ป่วยทางด้านหลัง ไม่ช้าก็เดินมาถึงห้องป่วยที่พ่อแก่นอนอยู่ ก่อนจะผลักประตูเข้าไปอย่างแผ่วเบา<br /><br />ภาพแรกที่เห็นก็คือ พ่อแก่ ในชุดคนไข้ไม่ได้นอนอยู่บนเตียงอย่างที่คาด แต่ยืนอยู่ตรงด้านขวาของหัวเตียง มองออกไปทางหน้าต่างห้องซึ่งจะเห็นทิวทัศน์เป็น<br />ต้นไม้เขียวชะอุ่มละลานตาไปหมด<br /><br />“พ่อแก่…”<br /><br />“จุ๊จุ๊…” ชายชราเอ๊ดหลานชาย ก่อนทำหน้าบุ้ยใบ้ไปยังโซฟาที่อยู่เยื้องกับเตียงผู้ป่วย ซึ่งชายหนุ่มยึดเป็นที่นอนมาตั้งแต่เมื่อคืน<br /><br />โซฟาไม่ได้ว่างเปล่าอย่างที่ตอนเขาออกไป แต่มีร่างคนผู้หนึ่งนอนเหยียดยาว ดวงตาพริ้มหลับ ลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะอย่างสม่ำเสมอ และมีผ้าห่มผืนบางกองอยู่ตรงปลายเท้า<br /><br />วินชะงักอยู่กับที่ เมื่อเห็นร่างหญิงสาวบนโซฟา<br /><br />“หนูเกด มาตั้งแต่เช้า หลังที่ลูกออกไปไม่นาน แล้วก็นอนอยู่ตรงนี้นานแล้ว นัดกันไว้หรือเปล่า” พ่อแก่พูดเหมือนถาม<br /><br />เขาได้แต่ส่ายหน้า แล้วก้มลงไปหยิบผ้าห่มผืนบางมาคลุมร่างที่หลับสนิทเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้<br /><br />“อ้าว วิน มาแล้วเหรอ…”<br /><br />เสียงทักของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มสะดุ้ง<br /><br />“เกด ทำไม…” วินพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก แล้วชายหนุ่มและหญิงสาวก็สบตากัน<br /><br />เกดเอานิ้วขยี้ตาตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยัดร่างของตัวเองขึ้นจากเตียง<br /><br />“กี่โมงแล้วเนี่ย หลับไปนานเชียว ชักหิวแล้วสิ”<br /><br />หญิงสาวบ่น<br /><br /><br /><br /><span style="color:#000099;">“บะหมี่เกี๊ยวตรงหน้าโรงพยาบาลนี่ กินทีไรก็อร่อยทุกทีนะ”<br /></span><br />“ฮื่อ คนแยะเหมือนเดิมด้วย”<br /><br />“ชื่อร้านก็ไม่มี แต่ผู้คนแห่แหนกันมากินอย่างกะแจกฟรีแนะ ว่ามั๊ยวิน”<br /><br />“กินมาตั้งแต่ยังเรียนประถม ไม่เบื่ออีกเหรอ”<br /><br />เกดส่ายหน้า<br /><br />ทั้งคู่พูดคุยระหว่างยืนรอไฟแดงข้ามถนนตรงสี่แยก ซึ่งถนนสองฝั่งมีรถติดยาวเป็นแพ มีกลุ่มนักศึกษาทั้งหญิงและชายยืนรอข้ามถนนอยู่ด้วยเช่นกัน<br /><br />แล้วหญิงสาวก็เหลียวมองไปรอบตัว ถอนหายใจยาว<br /><br />“ชีวิตของพวกเรานี่วนเวียนกันอยู่แถวนี้แหละนะ โรงเรียนเก่าก็อยู่ฝั่งโน้น โบสถ์ของเกด แล้วก็โรงพยาบาล สะพานข้ามแม่น้ำ บะหมี่ร้านเดิม แล้วก็โอ๊ย จิปาถะ”<br /><br />วินมองตรงไปข้างหน้าแล้วพูดขึ้นมา<br /><br />“นึกยังไงเนี่ย มานั่งนึกถึงความหลัง แล้วนี่จะเดินไปไหนกัน แปลกๆ นะวันนิ้”<br /><br />เกดไม่ได้ตอบ ก้าวเดินข้ามถนนเมื่อสัญญานไฟสว่างวาบขึ้นเป็นสีแดง ชายหนุ่มก้าวเดินตาม เดินข้ามถนนมาอีกฝั่งหนึ่งแล้ว หญิงสาวก็เดินนำทางเลี้ยวไปทางมุมขวาของถนน<br /><br />“ว่าไงละ จะไปไหน เกด”<br /><br />หญิงสาวยังไม่ตอบ เดินดุ่มไปข้างหน้าก่อนเดินลัดเลาะเข้าซอยเล็กๆ เลยป้ายรถเมล์ไป ชายหนุ่มเดินตามไปเรื่อยๆ ไม่ถามอะไรออกมาอีกแล้ว ก็ซอยนี้แสนจะคุ้นเคยนัก เพราะเป็นที่ตั้งของโรงเรียนเก่าของพวกเขา และยังมีโบสถ์ที่เกดมาสวดมนต์ทุกสัปดาห์อีกด้วย<br /><br />เดินด้วยกันมาครู่ใหญ่ ผ่านโรงเรียนเก่า โบสถ์ฝรั่งสีขาว แล้วเกดก็มาหยุดยืนอยู่หน้าป่าช้าฝรั่ง ที่ขณะนี้ประตูเปิดกว้างอยู่ ทางเข้าด้านหน้ามีพ่อค้าแม่ค้าเอาสินค้าทั้งของกิน ดอกไม้ มาตั้งวางเอาไว้<br /><br />แล้ววินก็ถามขึ้นด้วยความสงสัย เมื่อเห็นหญิงสาวก้าวเดินผ่านประตูของป่าช้าเข้าไป<br /><br />“จะมาที่นี่เหรอ เกด”<br /><br />หญิงสาวเบือนหน้ามาอย่างช้าๆ ลมเบาๆ พัดมาทำให้ผมยาวสลวยพลิ้วไหวไปมา วินเพิ่งสังเกตเห็นว่า สีหน้านั้นเผือดขาว ริมฝีปากบางนั้นสั่นระริก และในขณะนี้มีน้ำตานองใบหน้านั้น<br /><br />“มาเถอะ เกดคิดถึงแม่ คิดถึงเหลือเกิน”<br /><br /><br /><span style="color:#000099;">นีม่าก้าวลงจากรถแท็กซี่ด้วยอาการรีบเร่ง</span> แล้วจึงเดินกึ่งวิ่งมาจนถึงทางด้านหน้าคอนโดหรูหราแห่งนั้น ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อปราฎว่ามีชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีเข้มราว 4-5 คนเดินวนเวียนอยู่รายรอบชั้นล่าง ผู้คนที่เดินผ่านเข้าออกถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยขอตรวจกระเป๋าอย่างละเอียดละออกว่าทุกวัน และเยื้องกับคอนโดหรูหรามีรถตำรวจจอดอยู่อีก 2 คัน<br /><br />เป็นเหตุการณ์ที่ไม่ปกตินัก<br /><br />หลังจากหญิงสาวเดินเข้าสู่ตัวตึก ปล่อยให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตรวจดูกระเป๋าโดยละเอียด ทุกย่างก้าวผ่านสายตาของชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นแล้ว จึงเห็นมูตา-พี่ชายคนเดียวยืนรอด้วยอาการกระสับกระส่ายอยู่ใกล้กับลิฟต์<br /><br />“พี่มูตา เกิดอะไร เกิดอะไรกับเจ้าชายหรือเปล่า” นีม่าถามออกไป<br /><br />มูตาไม่ได้พูดอะไร เข้ามาดึงมือน้องสาวตรงไปยังร้านกาแฟที่อยู่ใกล้กันนั้น ก่อนจะผลักเบาๆ ให้นีม่านั่งลง<br /><br />“ใจเย็นๆ นีม่า เจ้าชายทรงปลอดภัยดี อย่าเป็นห่วงเลย”<br /><br />กล่าวเสร็จแล้ว คนสนิทของเจ้าชายโดร์เชก็หันไปสั่งกาแฟจากบริกร แล้วสั่งชามะนาวให้น้องสาวที่กำลังจ้องมองมาอย่างคาดคั้น<br /><br />มูตาถอนหายใจ เหลือบตามองน้องสาวชั่วครู่<br /><br />“เมื่อเช้านี้เอง มีหนังสือพิมพ์ยักษ์ใหญ่ของที่นี่ฉบับหนึ่งรายงานว่า รัชทายาทหนุ่มแห่งดัลวา เสด็จมาประทับอยู่ที่ประเทศไทย เป็นการเดินทางมาอย่างไม่เปิด<br />เผย เชื่อว่าเป็นการพักผ่อนเป็นการส่วนพระองค์ ก่อนที่เจ้าชายโดร์เช จะเตรียมตัวขึ้นครองราชย์ต่อจากกษัติรย์เดเช็น ในอีกปี-สองปีข้างหน้า”<br /><br />“ตายละ พี่มูตา”<br /><br />ชายร่างท้วมพยักหน้าหงึกหงัก<br /><br />“ในรายงานข่าวยังลงประวัติขององค์รัชทายาทอย่างละเอียดลออ รวมทั้งช่วงที่เสด็จมาศึกษาอยู่ที่นี่ในยามเยาว์วัยเมื่อหลายปีก่อนโน้น ยังฉายภาพพระฉายาลักษณ์ในหน้า 1 ของหนังสือพิมพ์ด้วยอีกต่างหาก นีม่าเอ๋ย เรื่องท่าจะไปกันใหญ่แล้ว”<br /><br />หญิงสาวรู้สึกหัวใจตกวูบลง เอาหลังพิงเข้ากับพนักพิงเหมือนหมดแรงขึ้นมา นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยคิดไว้ก่อนเลย นีม่า หันไปมองรอบบริเวณร้าน และพบว่าบรรดาบริกรในร้านจับกลุ่มซุบซิบกันเป็นพัลวัน ในขณะที่แขกที่เข้ามาใช้บริการในร้านก็บางตากว่าทุกวัน<br /><br />“ข่าวออกไปอย่างนี้ พี่ว่าคงอีกไม่นาน พวกหนังสือพิมพ์ ทีวี คงตามหาตัวเจ้าชายกันให้จ้าละหวั่น พวกนี้จมูกไวเสียด้วยสิ”<br /><br />“แล้วพวกชายฉกรรจ์พวกนี้คือใครกันพี่มูตา” นีม่าถามขึ้น<br /><br />“เป็นคนที่สถานทูตจัดหามานะสิ เพื่อมาอารักขาเจ้าชายโดยเฉพาะ แล้วยังมีเจ้าหน้าที่ตำรวจเฝ้าดูแลอยู่ภายนอกอีก คิดว่าเจ้าชายโดร์เช จะต้องย้ายออกจากที่นี่เพื่อย้ายไปอยู่ที่อื่นที่ปลอดภัยและสมพระเกียรติกว่านี้ วันสองวันนี่แหละ”<br /><br />นีม่าเห็นสีหน้าอันเต็มไปด้วยอาการปริวิตกของพี่ชายแล้วก็ได้แต่เห็นใจ<br /><br />“เจ้าชายตรัสกับข้าว่า ให้โทรเรียกเจ้า รีบขึ้นไปเข้าเฝ้าเถิด พระองค์ขังตัวเองอยู่ในห้องนานแล้ว ไม่ทรงเสวยอาหารที่ข้าจัดเตรียมไว้เลยตั้งแต่เช้า”<br /><br />“ข้าเหรอ…” นีม่าอุทานขึ้น<br /><br />พี่ชายผงกศีรษะ<br /><br />“ถ้าเดาไม่ผิด ก็คงเป็นเรื่องของผู้หญิงคนนั้นกระมัง”<br /><br />นีม่าสะดุ้งขึ้นมาทันที<br /><br />“ตายจริง ลืมนึกไปเลยพี่…”<br /><br /><br /><span style="color:#000099;">นีม่าเคาะประตูเป็นจังหวะ 3 ครั้ง</span> ก่อนผลักเข้าไปในห้อง และพบว่ารัชทายาทหนุ่มแห่งดัลวายืนอยู่ตรงระเบียงทางด้านนอกของห้อง เอาแผ่นหลังผิงเข้ากับผนังด้านหนึ่ง สายตาทอดยาวมองไปที่แม่น้ำใหญ่ และแผ่นฟ้ากว้างเบื้องหน้านั้น<br /><br />“ทรงทอดพระเนตรแม่น้ำนั่นอีกแล้วเพคะ ทรงประทับใจมากถึงขนาดไม่เสวยเลยหรือเพคะ” นีม่าถามด้วยน้ำเสียงยิ้มแย้ม<br /><br />เจ้าชายโดร์เช หันพระพักตร์มา<br /><br />“นีม่า ดีใจที่เจ้ามาได้ มาเถอะ มาชมแม่น้ำตรงนี้กัน”<br /><br />“ทอดพระเนตรทุกวันไม่ทรงเบื่อบ้างหรือไง”<br /><br />รัชทายาทหนุ่มส่ายพระพักตร์ไปมา<br /><br />“ไม่เบื่อเลย แต่หลังจากวันนี้ไป ข้าอาจจะไม่ได้มายืนชมทิวทัศน์งดงามอย่างนี้อีกต่อไปแล้วก็เป็นได้ มูตาคงบอกเจ้าแล้ว”<br /><br />หญิงสาวเอามือสองข้างกุมที่ราวระเบียงไว้ หลับตาลง พลางสูดหายใจยาว<br /><br />“หม่อมฉันเห็นด้วยเพคะ ประเทศไทยมีทิวทัศน์ที่สวยงามมากมาย แม่น้ำเจ้าพระยานี่ก็คงเป็นหนึ่งในนั้นด้วย”<br /><br />นีม่า หันหน้าไปทางเจ้าชายโดร์เชแล้วถามขึ้น<br /><br />“น่าแปลกมั๊ยเพคะ การเดินทางของพระองค์เป็นความลับ แต่ทำไมข่าวถึงรั่วออกไปได้”<br /><br />เจ้าชายหนุ่มมีพระพักตร์เครียด<br /><br />“ข้าไม่แน่ใจนัก บางทีอาจจะเป็นความพลั้งเผลอของเจ้าหน้าที่สถานทูตบางคน เจ้าเรียนอยู่ที่นี่ก็คงรู้นะว่า นักข่าวที่นี่ตามกลิ่นเก่งจะตายไป ข้าไม่โทษใครหรอก”<br /><br />“เพคะ หม่อมฉันเห็นด้วย ข่าวแพร่ทางหนังสือพิมพ์อย่างนี้ ไม่ช้าหรอกเพคะพวกกองทัพนักข่าวโทรทัศน์คงตามกันให้จ้าละหวั่น”<br />เจ้าชายยิ้ม ราวกับยอมจำนนกับคำพูดดังกล่าว<br /><br />“ที่ข้าห่วงที่สุด ก็คือ…”<br /><br />“พี่เกด ใช่มั๊ยเพคะ”<br /><br />หญิงสาวเพ่งมองพระพักตร์ของเจ้าชายโดร์เช ซึ่งในขณะนี้ดูซีดเซียว พระเนตรหม่น ไม่สง่างามเหมือนอย่างที่เคยเป็นมา<br /><br />“ถ้าเป็นอย่างนั้น บางทีพี่เกดก็อาจจะ…”<br /><br />“โกรธข้า เข้าใจว่าหลอกลวงอย่างนั้นใช่หรือไม่”<br /><br />นีม่าได้แต่ผงกศีรษะ<br /><br />“ข่าวแพร่ออกไปอย่างนี้ อย่าว่าแต่พี่เกดเลย เพื่อนของหม่อมฉันเอง มุกดา แล้วก็คนในครอบครัวก็คงตกใจไม่น้อยไปกว่ากันหรอก”<br /><br />รัชทายาทหนุ่มเงียบไปอึดใจ พระเนตรดูหมองลงไปกว่าเดิม และไหล่ก็งองุ้มลง<br /><br />“แต่อย่าทรงทุกข์ใจไปมากเลยเพคะ หม่อมฉันจะพยายามหาวิธี”<br /><br />“ขอบใจเจ้ามากนีม่า”<br /><br />“หม่อมฉันยินดีเพคะ แต่ขอทูลว่าพระองค์น่าจะทรงเสวยกระยาหารที่พี่มูลตาจัดไว้บ้าง สถานการณ์อย่างนี้ควรจะดูแลพระองค์ให้แข็งแรง มากกว่าทำร้ายตัวเองนะเพคะ”<br /><br />“ข้ารู้นีม่า อย่าห่วงเลย”<br /><br />เจ้าชายจ้องพระเนตรมายังหญิงสาวเบื้องหน้า<br /><br />“นีม่าเจ้ารู้มั้ย นับแต่เดินทางมาอยู่ที่นี่จนถึงทุกวันนี้ ข้าพบว่าตัวเองไม่ใช่คนที่เข้มแข็งอะไรเลย ไม่มีมูตา ไม่มีเจ้า แล้วก็อีกหลายๆ คน ข้าก็คงทำอะไรไม่ถูก ไม่<br /><br />มีทางที่จะ…”<br /><br />“อย่าตรัสอย่างนั้นสิเพคะ หม่อมฉันคิดว่าพระองค์ได้ทรงเรียนรู้ต่างหาก”<br /><br />“เรียนรู้อย่างนั้นหรือ…”<br /><br />นีม่ายิ้ม<br /><br />“ก็เรียนรู้ว่า ถึงพระองค์จะเป็นรัชทายาทที่จะปกครองดัลวาในอนาคต แต่เนื้อแท้แล้วพระองค์ก็เป็นแค่ชายหนุ่มที่กำลังมีความรัก เป็นคนธรรมดาคนหนึ่งที่มีรักโลภ โกรธ หลง มีจุดอ่อน ไม่ได้สมบูรณ์แบบ ถึงเป็นเจ้าชายก็ยังเป็นมนุษย์นี่เพคะ”<br /><br />เจ้าชายโดร์เช ทอดพระเนตรมองหญิงสาวตรงหน้าแล้วตรัสขึ้นว่า<br /><br />“นีม่า เจ้านี่ช่างสมกับที่ชื่อมีความหมายว่าดวงอาทิตย์เสียจริงๆ ส่องแสงสว่างให้กับผู้คนผู้มืดบอดได้หนแล้วหนเล่าสิน่า วันใดที่เจ้ามีคนรัก อย่าลืมพามาให้ข้าดูตัวนะ ข้าเชื่อว่า ผู้ชายคนนั้นจะเป็นคนที่โชคดีมากๆ”<br /><br />หญิงสาวพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว เสมองไปที่วิวทิวทัศน์เบื้องหน้าเพื่อลดอาการเก้อเขินของตัวเอง<br /><br /><br /><span style="color:#000099;">แม้จะเพิ่งเคยเห็นหน้าเพียงครั้งเดียว</span> แต่แม่แก่ก็จำหญิงสาวได้เป็นอย่างดี กิริยาที่นุ่มนวล แย้มยิ้มอยู่เป็นนิจ และดวงตาที่สุกใสเป็นประกาย เป็นเสน่ห์เฉพาะตัวที่พบเจอเพียงครั้งเดียวก็จำได้ไม่ลืม และชื่อ “นีม่า” ก็แปลกดีเหลือเกิน<br /><br />แม่แก่เดินทางมาโรงพยาบาลพร้อมกับมุกดา และพบว่านีม่า มานั่งอยู่ในห้องอยู่ก่อนแล้ว และดูเหมือนว่าจะสนทนากับชายชราที่นอนเหยียดยาวอยู่บนเตียงอย่างถูกคอ และหันมายิ้มให้เมื่อแม่แก่เดินทางมาถึง<br /><br />“สวัสดีคะคุณยาย นีม่าเพิ่งมาถึงไม่นานนี่เอง คุยกับคุณตาสนุกจังเลย”<br /><br />แม่แก่รับไหว้ แล้วรู้สึกว่านีม่ากำลังมองมาที่มุกดาด้วยสายตาอันวาววามประหลาด วันนี้มุก รวมผมยาวด้วยผ้าผูกผมสีขาว เสื้อคอกลมสีขาวกระจ่างตา และกระโปรงยาวสีน้ำเงิน ดูผุดผ่องกว่าทุกวัน แต่ที่ดูแปลกไปก็คือรอยช้ำใต้ขอบตานั่น<br /><br />“เมื่อกี้มุกบ่นว่าหิวไม่ใช่หรือลูก ชวนเพื่อนไปสิ ตรงหน้าโรงพยาบาลมีของกินอร่อยหลายร้าน บะหมี่ปู อาหารเวียดนาม แล้วก็ข้าวต้มปลา มีชื่อทั้งนั้นแหละ ไปเถอะ ตาเฒ่านี่เดี๋ยวคุณยายดูเอง”<br /><br />มุกดา ก้าวเข้าไปใกล้กับเตียงคนไข้แล้วพูดเสียงค่อยกับผู้ป่วยอยู่ 2-3 คำ ก่อนจูงมือเพื่อนสาวออกจากห้องไป แต่ยังได้ทันยินเสียงชายชราพูดขึ้นมา<br /><br />“รีบไปเถอะลูก ไปกินบะหมี่ปูตรงข้างหน้านั่นแหละ เมื่อบ่ายเกดมาเยี่ยมคุณตา วินเขาก็พาไปกินร้านนั่นแหละ”<br /><br />พอสองสาวออกไปแล้ว หญิงชราก็กราดเข้าไปที่เตียงคนไข้ แล้วถามขึ้น<br /><br />“วินออกไปกับหนูเกดหรอกหรือ ไปไหนกัน”<br /><br />“อ้าวแล้วกัน ยายแก่ จะไปรู้หลานมันหรือ นอนอยู่บนเตียงอย่างนี้นะ ถามหน่อย”<br /><br />หญิงชราส่ายศรีษะไปมา คิ้วขมวดขึ้น<br /><br />“ตาเฒ่า ขนาดนอนป่วยยังไม่วายกวนประสาทนะเนี่ย”<br /><br />พ่อแก่ หัวเราะเสียงดัง<br /><br />“ค่อยสบายขึ้นหน่อย ไม่ได้ยินเสียงบ่น เสียงด่า มาหลายวัน นอนไม่หลับ”<br /><br />หญิงชรามองดูร่างของคนไข้บนเตียงนั่น แล้วนึกในใจ หัวเราะได้ พูดจาชวนทะเลาะได้อย่างนี้ อาการคงไม่น่าเป็นห่วงกระมัง<br /><br />“ยายแก่”<br /><br />“อะไรตาเฒ่า”<br /><br />“หลานเรานะ ตกลงชอบคนไหนแน่นะ หนูเกด หรือว่าน้องสาวหนูเกด แล้วยังแม่หนูชื่อแปลกๆ คนนั้นอีก”<br /><br />หญิงชราถอนหายใจยาว แล้วเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใส ที่ขณะนี้มองเห็นสาวรุ่นหลานสองคนเดินเคียงกันไป<br /><br />“อย่าคิดมากไปเลยตาเฒ่าเอ๋ย สงสารเด็กมัน”<br /><br />แม่แก่หลับตาลง แล้วภาพของเด็กสาวที่ส่งเสียงสะอื้น น้ำตานอง บนลานบ้านเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาก็ผุดวาบขึ้นมาอีกครั้ง<br /><br />เด็กหนอเด็ก<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2947763160793315809-3227719559423009538?l=shinjiclub.blogspot.com' alt='' /></div>เปิ้ลซัง ศิษย์มิตซูโอะhttp://www.blogger.com/profile/05876559150619818157noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2947763160793315809.post-19499804830774796032009-12-07T23:37:00.003+07:002009-12-07T23:52:25.520+07:00<span style="font-family:courier new;"> <br /><span style="color:#000099;">ไม่บ่อยนักหรอกที่เจ้าชายโดร์เชจะฝัน</span></span> <br /><span style="font-family:courier new;"> <br /> <br />และเป็นความฝันที่แปลกประหลาดนัก <br /> <br /> <br />พระองค์ทรงฝันว่าประทับอยู่ในพระราชวังดาร์ลัม และทรงทอดพระเนตรสุมทุมพุ่มไม้ที่เรียงรายอยู่ตามสองของของถนนสายเล็กๆ อย่างเพลิดเพลิน <br /> <br /> <br />ถนนสายเล็กเส้นนั้นมุ่งตรงสู่ที่พระตำหนัก ที่ตั้งอยู่บนเนินสูง ซึ่งในขณะนี้ไม่มีทหารยาม หรือผู้คนพลุกพล่านเหมือนอย่างที่เป็นมา <br /> <br /> <br />ในฝัน เจ้าชายทรงก้าวพระบาทอย่างเนิบนาบ เชื่องช้า สูดกลิ่นหอมของดอกไม้ด้วยอารมณ์อันแช่มชื่น กว่าจะรู้อีกทีก็ผ่านกำแพงชั้นนอกของพระตำหนัก เข้าสู่เขตพระราชฐานชั้นใน ซึ่งฝาผนังและเพดานโดยรอบเป็นลวดลายดอกไม้อันสวยงาม ซึ่งแสนจะทรงคุ้นเคย <br /> <br /> <br />ไม่ช้า เจ้าชายก็ทรงทะลุถึงสวนดอกไม้หลังพระตำหนัก ซึ่งขณะนี้มีทั้งป่าสน ดอกไม้ป่าทั้ง โรโดเด็นดรอน แมกโนเลีย ต้นพีช ต้นพลัม ขึ้นอยู่ดารดาษ <br /> <br /> <br />ครั้นแล้ว พระองค์ก็ทรงได้ยินเสียงกระซิก สะอื้นของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งดังแผ่วมาในสายลม ครั้นทอดพระเนตรไปตามเสียงนั้น ก็พบร่างของเด็กผู้หญิงคนนั้นกำลังคุกเข่าอยู่บนลานกว้าง ที่ตั้งอยู่เคียงกับสวนดอกไม้ <br /> <br /> <br /> <br />น่าแปลกนัก เด็กผู้หญิงคนนั้นไม่ได้อยู่ในเสื้อผ้าที่แสดงความเป็นชาวดัลวา ชุดที่สวมใส่เป็นเสื้อนักเรียนขาวแขนยาว กระโปรงยาวสีน้ำเงิน <br /> <br /> <br />เจ้าชายย่างพระบาทเข้าไปใกล้เด็กสาวแปลกหน้านั้น แล้วทรงตกพระทัยเป็นอย่างมาก เมื่อเห็นใบหน้านั้นได้อย่างแจ่มชัด <br /> <br /> <br />“ทำไมพระองค์ทำอย่างนี้ พระองค์ทรงหลอกหม่อมฉัน” <br /> <br /> <br />เสียงตัดพ้อนั้นแสนจะคุ้นเคยนัก ดวงตาใสภายใต้แว่นตากลมคู่นั้น แล้วก็ริมฝีปากบางที่สั่นระริก แล้วก็คราบน้ำตาเกาะติดบนแก้มนั้นด้วย ไหนยังผิวอันกระจ่างราวสีชมพูนั้นอีกเล่า <br /> <br /> <br />เจ้าชายรู้จักเด็กผู้หญิงคนนั้น <br /> <br /> <br />“ข้าไม่ตั้งใจ ข้าไม่ได้หลอกเจ้า เพียงแต่…” <br /> <br /> <br />เจ้าชายโดร์เช กล่าวตรัสกับเด็กสาวผู้นั้นด้วยพระสุรเสียงสั่นเครือ <br /> <br /> <br />แต่ดูเหมือนว่า เด็กสาวจะไม่รับฟัง พูดประโยคเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า <br /> <br /> <br />“พระองค์ทรงหลอกหม่อมฉัน” <br /> <br /> <br />เสียงต่อว่า ใบหน้าอันเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา และริมฝีปากอันสั่นระริก ทำให้รัชทายาทแห่งดัลวาทรุดพระกายลงใกล้กับเด็กสาวผู้นั้น พลางร้องออกไปว่า <br /> <br /> <br />“ยกโทษให้ข้าเถิด ยกโทษให้ข้า” <br /> <br /> <br />อาการไม่ใยดี ดวงตาอันตัดพ้อ ของเด็กสาว ทำให้เจ้าชายทรงรู้สึกร้าวพระทัย เจ็บปวดอย่างไม่อาจอธิบายได้ <br /> <br /> <br />แล้วพระองค์ก็ตื่นขึ้นจากฝันอันประหลาดนั้น <br /> <br /> <br /> <br /><span style="color:#000099;">ดึกแล้ว แต่หญิงสาวนอนไม่หลับ</span> <br /> <br /> <br />เกดนั่งอยู่บนโต๊ะทำงานในห้องนอน โคมไฟสีเหลืองนวลถูกเปิดทิ้งไว้ หนังสือกองโตวางไว้ตรงหน้า และขณะนี้สมองครุ่นคิดถึงชายหนุ่มผู้มีที่มาอันแสนจะลึกลับ <br /> <br /> <br />หญิงสาวต้องยอมรับกับตัวเองว่า “คุณเช” เป็นผู้ชายที่เธอเองให้ความสนใจ เป็นผู้ชายที่ไม่เหมือนใครเลย เพราะทำให้รู้สึกสนุกที่จะพูดคุยด้วย มีอารมณ์เบิกบานเสมอยามได้สนทนา บางครั้งอาจจะก่อให้เกิดความรู้สึกขัดเขินบ้างก็เพราะความที่เป็นคนที่พูดอะไรตรงเสียเหลือเกินของเขานั่นแหละ <br /> <br /> <br />แล้วบางทีก็ทำให้หญิงสาวรู้สึกขัดเคือง แง่งอน อย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับเพื่อนชายคนใด <br /> <br /> <br />คิดดูเถอะ แค่นั่งมองสบตากันในบางครั้ง ความรู้สึกที่เหมือนขาดหายไปในชีวิตคล้ายกับจะถูกเติมเต็มขึ้นมาได้เสียอย่างนั้นแหละ <br /> <br /> <br />อะไรบางอย่างได้เกิดขึ้นแล้ว ไม่ต้องสงสัยเลย <br /> <br /> <br />ที่สำคัญ เหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อนในโบสถ์ฝรั่งวันนั้น ทำให้ชายหนุ่มย้อนกลับมาที่นี่อีก มาสานสัมพันธ์ต่อ <br />น่าขำเหมือนกัน มันช่างเหมือนที่ยายมุกว่า เจ้าชายมาตามหาซินเดอเรลล่า <br /> <br /> <br />อย่างนั้นหรือ <br /> <br /> <br />แต่ที่ทำให้หญิงสาวหัวหมุนอยู่ในขณะนี้ก็คือความรู้สึกสงสัยความเป็นมาของ “คุณเช” นั่นเอง <br /> <br /> <br />จะเป็นจริงได้ละหรือ <br /> <br /> <br />“โดร์เช” กับ “คุณเช” ช่างคล้ายอะไรกันเช่นนั้น <br /> <br /> <br />มีสิ่งเดียวที่จะรู้ได้ <br /> <br /> <br />เกดถอนหายใจ หลับตาลงชั่วขณะ หยิบหนังสือเล่มโตตรงหน้าขึ้นเปิด กวาดสายตามองรูปภาพในแต่ละหน้าอย่างช้าๆ ส่วนใหญ่เป็นภาพทิวทัศน์อันสวยงามของพระราชวังบนไหล่ผา ที่มีเทือกเขาสูงตั้งตระหง่านเป็นฉากหลัง หรือไม่ก็เป็นวัดเก่าแก่ที่ตั้งอยู่บนชะง่อนผา แล้วก็ภาพเป็นชีวิตความเป็นอยู่ของชาวเมืองที่ยิ้มแย้ม เบิกบานอยู่เป็นนิจ ผสมปนเปไปกับภาพอันเคร่งขรึมของลามะ ทั้งที่ยังหนุ่มและสูงอายุ <br /> <br /> <br />พลิกไปอยู่นาน จนเริ่มรู้สึกว่าพอจะมองเห็นภาพความเป็น “ดัลวา” ได้อย่างแจ่มชัด เกดทำท่าจะพับหนังสือเล่มใหญ่นั้นลง แต่ภาพที่ปรากฎทางด้านท้ายเล่มก็ทำให้หญิงสาวถูกสะกดนิ่ง <br /> <br /> <br />มันเป็นภาพของงานเลี้ยงฉลองอะไรสักอย่าง งานเลี้ยงจัดขึ้นในลานกว้างโดยมีพระราชวังสีขาวมองเห็นอยู่เบื้องไกล มีผู้คนมากมายมาร้องเพลง เต้นรำ มีธงสีสันแปลกตาโบกสะบัดไปมา ช่างเป็นงานเลี้ยงที่เต็มไปด้วยสีสัน มีชีวิตชีวา <br />และภาพหนึ่งนั้น คือภาพของชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่า มีผมยาวสยาย และรอยยิ้มอันเปิดเผย กำลังยืนปรบมืออยู่บนเวทีที่ถูกยกพื้นขึ้นสูง ชายหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อคลุมครึ่งแขนยาวกรอมเข่า ที่เอวรัดด้วยเข็มขัดผ้าแพร <br /> <br /> <br /> <br />ใต้ภาพนั้นเขียนบรรยายไว้ว่า เจ้าชายโดร์เช มกุฎราชกุมารแห่งกษัตริย์เดเช็น ทรงร่วมงานเลี้ยงประจำปีของดัลวา <br /> <br /> <br />เกดรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น ตัวแข็งทื่อ เอามือปิดปากตัวเองอย่างลืมตัว แล้วอยู่ดีๆ ดวงตาทั้งคู่ก็พราวไปด้วยน้ำตา <br />หญิงสาวแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง รู้สึกช็อก ความปั่นป่วนบางอย่างเกิดขึ้น เหมือนมีอะไรกระตุกอยู่ทั่วร่าง ทำอะไรไม่ถูกอีกต่อไป <br /> <br /> <br />และคำเดียวที่พูดออกมาได้ ณ วินาทีนั้นก็คือ <br /> <br /> <br />“คุณเช” <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><span style="color:#000099;">ตอนที่วินมาถึงโรงพยาบาล</span> เป็นเวลาเกือบย่ำค่ำแล้ว แต่ภาพแรกที่ผลักเข้าไปในห้องผู้ป่วยบนตึกด้านหลัง และปราก <br /> <br />ฎต่อสายตาก็คือ ชายชรากำลังนอนอยู่บนเตียง ลืมตามองเพดานอยู่อย่างไม่อนาทรร้อนใจ <br /> <br /> <br />“โธ่ พ่อแก่ นึกว่าหลับไปแล้ว ไม่สบายอยู่ น่าจะรีบนอนนะครับ” <br /> <br /> <br />ชายชราหันหน้ามา ยิ้มจนเห็นเหงือก แม้จะอายุมากแล้ว แต่ผมของพ่อแก่ก็ยังไม่ขาวโพลนไปทั้งหัว มีผมหงอกแทรกแซมอยู่บางส่วนเท่านั้น ริ้วรอยหยักลึกบนใบหน้า และคิ้วที่ขาวโพลน และเส้นเอ็นที่ขึ้นโปนเห็นถนัดบนแขนขาของผิวคล้ำเกรียม บ่งบอกว่าวันเวลาที่ผ่านมาของอดีตชาวสวนผู้เข้มแข็งผู้นี้คงยากลำบากมาไม่น้อย แต่เปลือกนอกที่ปรากฎต่อผู้คนที่รู้จักก็คือ ผู้เฒ่าอารมณ์ดี เบิกบาน คุยเก่งและรอบรู้ เป็นที่รักของคนที่ได้รู้จัก <br /> <br /> <br />“พ่อแก่ นอนไม่ค่อยหลับ นอนคนเดียวมันเหงาพิกล ลูกเอ๊ย” <br /> <br /> <br />ชายหนุ่มหัวเราะ นึกถึงตอนอยู่บ้าน นานแค่ไหนแล้วนะที่เห็นพ่อแก่กับแม่แก่ ชอบที่จะพูดขัดคอ โต้เถียง บ่นพึมพำใส่กันไม่หยุดหย่อน มีสาระบ้าง ไร้สาระบ้าง แต่ดูเอาเถอะ ห่างกันไม่กี่วันทำไมพ่อแก่ถึงได้ “เฉา” ไปถนัดใจอย่างนี้เล่า <br /> <br /> <br />ความรักมันเป็นอย่างนี้หรอกหรือ ใกล้มากก็รำคาญ ห่างหายก็อาลัยหา เขาถามตัวเอง <br /> <br /> <br />พ่อแก่ในชุดคนไข้นอนขยับตัวทำท่าจะผลุดลุกขึ้นนั่ง จนชายหนุ่มต้องก้าวเข้าไปประคอง <br /> <br /> <br />“จะทำอะไรนะพ่อแก่ เดี๋ยวสายน้ำเกลือหลุดหรอกครับ” <br /> <br /> <br />ชายชราหัวเราะด้วยเสียงอันดัง <br /> <br /> <br />“ก็รำคาญไอ้สายน้ำเกลือนี่ละ มาเถอะลูก มานั่งคุยกับพ่อแก่หน่อยเถอะ ลงไปเยี่ยมหลวงพ่อเป็นไงบ้าง” <br /> <br /> <br />วินลากเก้าอี้มาไว้ข้างเตียงแล้วทรุดร่างลง <br /> <br /> <br />“ก็ดีครับ หลวงพ่อแข็งแรงดี ไม่มีอะไรต้องห่วง” <br /> <br /> <br />พ่อแก่ผงกศีรษะลงแสดงอาการรับรู้ ก่อนเหลือบตามองหลานชายแล้วพูดขึ้นว่า <br /> <br /> <br />“ไม่ได้ถามเรื่องหลวงพ่อ แต่ถามเรื่องลูกต่างหากเล่า” <br /> <br /> <br />ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นสูง เอานิ้วชี้ที่หน้าอกของตัวเอง <br /> <br /> <br />“ไม่เป็นไรนี่ครับ พ่อแก่สงสัยอะไรหรือ ผมก็เรื่อยๆ เหมือนเดิมนั่นแหละ อย่าห่วงไปเลย” <br /> <br /> <br />ชายชราหันร่างมาทางหลานชายคนเดียว <br /> <br /> <br />“เมื่อช่วงเย็น หนูเกดเขามาเยี่ยม” <br /> <br /> <br />“อ้อ เหรอครับ” <br /> <br /> <br />พ่อแก่ถอนหายใจยาวครั้งหนึ่ง <br /> <br /> <br />“มากับผู้ชายแปลกหน้า รูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาดี สง่าเหมือนพวกพระเอกในละครทีวียังไงยังงั้น ใครกันนะลูก” <br /> <br /> <br />วินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น ก้มศีรษะลงมองพื้น ก่อนจะเงยหน้าฝืนยิ้ม <br /> <br /> <br />“คงเป็นคุณเชมั๊งครับ” <br /> <br /> <br />“คุณเช ที่วานให้ลูกช่วยตามหา…” <br /> <br /> <br />“ครับ…” ชายหนุ่มชิงตอบก่อน <br /> <br /> <br />พ่อแก่หลับตาลง เอามือวางแนบลำตัว แล้วพูดออกมาโดยไม่ลืมตา <br /> <br /> <br />“พรหมลิขิต บางทีมันก็ตลก ลูกเอ๊ย” <br /> <br /> <br />ชายหนุ่มนิ่ง ไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกของตัวเองได้อย่างไรดี <br /> <br /> <br />“มีคนเขาว่า พรหมลิขิตชอบกลั่นแกล้งคน บางทีก็บันดาลให้เราบางคนไปรักคนที่ไม่สมควรรัก แต่กับคนที่ทุ่มเททั้งชีวิตและหัวใจรักให้ แต่กลับไม่เคยเห็น มันก็เฮ้อ…” <br /> <br /> <br />วินยิ้มน้อยๆ ส่ายศีรษะไปมา <br /> <br /> <br />“ไม่เป็นไรหรอกครับ พ่อแก่ อย่าคิดอะไรให้ฟุ้งซ่านไปเลยครับ รีบพักผ่อนเถอะครับ” <br /> <br /> <br />พ่อแก่เพียงลืมตาขึ้น ส่ายหน้าไปมา <br /> <br /> <br /> <br />“ผู้หญิงกับผู้ชายบางคู่ รักกัน ชอบกัน เพียงเจอกันไม่กี่ครั้ง มันแปลกประหลาดก็จริง แต่เมื่อพรหมลิขิตกำหนดเอาไว้เช่นนั้น เราจะทำอย่างไรได้” <br /> <br /> <br />ชายหนุ่มหลุบตาลงแล้วพยักหน้า <br /> <br /> <br />“พ่อแก่จะเตือนไว้ ถ้าคิดจะเสียสละ ก็ต้องกล้าที่จะแบกรับความเจ็บปวดนั้นไว้ด้วยความเต็มใจ รู้มั๊ยลูก” <br /> <br /> <br /> <br />“ครับ พ่อแก่ ลงไปหาหลวงพ่อที่วัด หลวงพ่อก็บอกคล้ายๆ กันอย่างนี้” <br /> <br /> <br />ชายชราหัวเราะเบาๆ <br /> <br /> <br />“ถ้าเป็นเนื้อคู่กันจริงยังไงก็เสียคงไม่แคล้วคลาดหรอก ดูอย่างพ่อแก่กับแม่แก่นั่นปะไร ทะเลาะกันทั้งวี่วัน ขัดคอกันตลอดเวลา ดูสิกี่ปีกันมาแล้วเนี่ย แต่ก็อยู่กันจนแก่เหนียงยานมาได้ถึงป่านนี้” <br /> <br /> <br />“โธ่ พ่อแก่ก็…” วินพูดด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ <br /> <br /> <br />“ยายแก่นั่น ก็คงเหมือนกันนั่นแหละ คงนอนไม่หลับ เหงาปากอยู่เหมือนกัน เชื่อพ่อแก่สิ” <br /> <br /> <br />“ครับ ไม่หลับแน่ๆ” ชายหนุ่มตอบด้วยความมั่นใจ <br /> <br /> <br />ก็มียายมุก-เด็กสาวขี้สงสัย ชอบซักชอบถามไปนอนเป็นเพื่อนอย่างนั้น ถ้าหลับแต่หัวค่ำก็ผิดไปละ <br /> <br /> <br /><span style="color:#000099;">“โหย อร่อยจัง ตังค์อยู่ครบด้วย แฮ่”</span> <br /> <br /> <br />มุกพูดออกมาด้วยเสียงอันดัง พลางใช้มือลูบท้องของตัวเองอยู่ไปมา หลังจากใช้ไม่จิ้มฟันจิ้มวุ้นกะทิ ชิ้นขนาดย่อมเข้าสู่ปาก แล้วเคี้ยวกรุบในปาก ในขณะที่ดวงตาทั้งคู่สดใสราวกับจะยิ้มได้ <br /> <br /> <br />หญิงสาวอยู่ในชุดเสื้อแขนสั้นสีชมพู กางเกงขาสั้นสีน้ำตาล ลมเย็นและเสียงกรูเกรียวของต้นไม้ดังแว่วอยู่รอบบริเวณ ในขณะที่นั่งรับทานขนม ผลไม้ ที่วางอยู่บนโต๊ะเล็กตรงชานเรือน ตรงข้ามมุกดาเป็นหญิงชรา ผมสีดอกเลา ร่างท้วม ที่นั่งแย้มยิ้ม เฝ้ามองเด็กสาวรุ่นหลานเพลิดเพลินกับการกินด้วยอารมณ์แช่มชื่น <br /> <br /> <br />มุกดาเหลือบมองหญิงชรา เลิกคิ้วขึ้นสูง แล้วฉีกยิ้มให้ <br /> <br /> <br />“มาบ้านนี้ทีไร อิ่มพุงกางทุกที มุกชอบทานผลไม้ ขนมไทยๆ อย่างที่คุณยายซื้อมามากเลยคะ แต่เวลาอยู่บ้าน แล้วมานั่งกินอย่างนี้ แม่ชอบบ่นว่ากินจุ ยิ่งพี่เกดนี่ตั้งฉายาว่า มุกดา จอมตะกละไปเลย เชื่อพี่เขาเลย” <br /> <br /> <br />หญิงชราหัวเราะกับเสียงเจื้อยแจ้วนั่น พลางลอบมองเด็กสาวตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ โครงหน้ารูปไข่ คิ้วเรียวยาว และดวงตาสุกใส บวกกับนิสัยช่างเจรจา ทำให้ดูรวมๆ แล้ว มุกดา คนนี้ดูน่ารัก มีลักษณะหลายอย่างที่แตกต่างไปจากพี่สาว <br /> <br /> <br />แน่ละ ไม่อ่อนหวาน เยือกเย็นเท่า แต่ก็ชดเชยด้วยความเริงร่า และดูจะมองโลกในแง่สดใสกว่าเสียด้วยซ้ำไป <br />“มองอะไรคะ คุณยาย มุกเขินนะคะ” <br /> <br /> <br />หญิงชราส่ายหน้าไปมา <br /> <br /> <br />“เปล่าหรอกลูก เห็นหน้ามุกแล้วนึกถึงเกดนะ” <br /> <br /> <br />มุกขมวดคิ้ว ทำแก้มป่อง ดวงตาทั้งคู่หลุกหลิกไปมา <br /> <br /> <br />“นี่ มุก…” <br /> <br /> <br />“ว่าไงคะ…” <br /> <br /> <br />“ลูกมีแฟนหรือยัง บอกคุณยายหน่อย” <br /> <br /> <br />คราวนี้ มุกดา ดวงตาเบิ่งโต ก่อนจะส่ายหน้าไปมา <br /> <br /> <br />“ยังหรอกคะ แหม-มุก นะ เป็นเด็กแก่นกระโหลก ปากก็จัด ชาตินี้คงหาแฟนยากหน่อยมั๊งคะคุณยาย มุกไม่เหมือนพี่เกด รายนั้นทั้งสวย ทั้งหวาน มีแต่หนุ่มรุมตอม” <br /> <br /> <br /> <br />“อืมม์ คุณยายได้ยินวินเค้าพูดเหมือนกัน” <br /> <br /> <br /> <br />“พูดยังไงเหรอคะ” <br /> <br /> <br />หญิงชราถอนหายใจ มองหน้าเด็กสาว <br /> <br /> <br />“ก็บอกว่ามีคนมาสนใจหนูเกด บอกแค่นั้นแหละ” <br /> <br /> <br />มุกดาทำจมูกย่น บ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ คิ้วเรียวงามขมวด แสดงถึงความหงุดหงิดใจ <br /> <br /> <br />“อย่าพูดถึงตานั่นเลยคะ เซ็งพิลึก เดี๋ยวมุกกินอะไรไม่ลง” <br /> <br /> <br />แม่แก่ยิ้มในสีหน้า เพ่งมองเด็กสาวอย่างละเอียดละอออีกครั้ง <br /> <br /> <br />“ทำไมละจ้ะ หลานชายแม่แก่ทำอะไรให้ขัดใจ” <br /> <br /> <br />มุกดา ยิ้มฝืนๆ ไม่ค่อยอยากเปิดเผยความในใจให้ใครได้รับรู้มากนัก แต่เมื่อเห็นแววตาอันเต็มไปด้วยคำถาม รอยยิ้มละไมที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู เด็กสาวก็พูดออกไปเหมือนลืมตัว <br /> <br /> <br />“ก็ไม่ได้ขัดใจมากนักหรอกคะคุณยาย แต่ว่าคุยกันทีไรมุกรู้สึกว่ารำคาญความเชื่องช้า เอื่อยเฉื่อย ดูเหมือนว่าพี่วินจะใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยเกินไป ไม่ค่อยอยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อก้าวไปข้างหน้าเท่าใดนัก ก็เลยรู้สึกว่านี่ถ้ามีแฟน…” <br />ยังไม่ทันได้พูดจนจบประโยค หญิงชราก็แย้มยิ้ม แล้วเอามือแตะเข้าที่แขนเด็กสาวเบาๆ <br /> <br /> <br />“นี่หนูมุก อย่างนั้นเขาไม่เรียกว่ารำคาญหรอกนะจ้ะ คุณยายจะบอกว่านั่นมันความห่วงใยต่างหากละ อ้อ ดูจะมีอาการน้อยใจแฝงด้วยอยู่ด้วยนะนั่น” <br /> <br /> <br />มุกดาอึ้ง พูดอะไรไม่ออก ใบหน้าแดงซ่าน รู้สึกเหมือนมีใครเอาน้ำเย็นราดรดศีรษะ หนาวเย็นจนกระตุกไปทั้งร่าง <br /> <br /> <br />“คุณยาย มุกแค่…” <br /> <br /> <br />“มานี่เถอะ” แม่แก่ว่า พลางลุกขึ้นจากที่นั่ง <br /> <br /> <br /> <br />“ไปเดินเล่นข้างล่างเถอะ แม่หนู” <br /> <br /> <br />มุกดา ลุกขึ้นแล้ว ก้าวเข้าพยุงร่างของหญิงชราที่กำลังก้าวลงจากบันไดบ้าน <br /> <br /> <br />ชั่วอึดใจแม่แก่ก็พาเด็กสาวมายืนอยู่บนลานบ้าน แล้วยกมือชี้ไปที่ต้นลั่นทมที่แตกดอกออกช่ออยู่ใกล้กับรั้วประตู สีขาวของดอกกระจ่างอยู่ในความมืดของราตรี <br /> <br /> <br />“เห็นนั่นมั๊ย ต้นลั่นทม ที่คนสมัยนี้เขาเรียกลีลาวดี ต้นนั่นวินเขาปลูกด้วยตัวเองกับมือเชียวนะ เขาปลูกมันทั้งๆ ที่ตอนนั้น ใครเขาก็ไม่ปลูกกันไว้ในบ้าน คนสมัยนั้นเขาพูดกันว่าลั่นทมจะนำเอาแต่ความเศร้ามาให้เหมือนชื่อของมัน จะปลูกกันสมัยนั้นก็มีตามวัด หรือป่าช้าฝรั่งเท่านั้น แต่ที่จริงลั่นทม ไม่ใช่มีความหมายว่าระทมหรอกนะลูก แต่หมายถึงการละแล้ว หมดสิ้นแล้วซึ่งความโศกเศร้าต่างหาก” <br /> <br /> <br />หญิงชราถอนหายใจ แล้วเอามือจูงเด็กสาวเข้าไปสูดกลิ่นหอมของดอกลั่นทม <br /> <br /> <br />“เห็นมั๊ยหนูมุก ดอกมันหอมฟุ้งเสียเหลือเกิน วินเขาปลูกต้นไม้ต้นนี้ หลังจากคุณแม่ของเขาเสียไม่นาน จะบอกว่าเป็นต้นไม้ที่เป็นตัวแทนความคิดถึงของเขาต่อคุณแม่ที่จากไปก็ได้นะ” <br /> <br /> <br /> <br />มุกดานิ่ง รู้สึกเหมือนหัวใจตกวูบลง หันสายตาเหลือบขึ้นมองชั้นบนของตัวบ้าน หน้าต่างของห้องที่เจ้าของไม่อยู่กำลังเปิดอ้าอยู่ แต่มองไม่เห็นอะไรนอกจากความมืด ลมแรงทำให้ม่านตรงหน้าต่างพลิ้วไหวไปมา <br /> <br /> <br />แม่แก่เดินนำต่อไปอีก คราวนี้วกเดินไปทางหลังบ้าน ผ่านโต๊ะไม้ใหญ่ ไปยืนนิ่งอยู่ตรงหลังบ้าน ที่มีกอของดอกเฟื่องฟ้าทั้ง สีแดง สีชมพู และสีขาว เบ่งบาน แต่บางดอกก็ร่วงโรย ปลิวกระจายอยู่เต็มพื้นไปหมด <br /> <br /> <br /> <br />มุกดาหลับตาลง ถอนใจเงียบๆ เดินตามหญิงชรามาด้วยอาการเงียบสงบ <br /> <br /> <br />แล้วแม่แก่ก็พูดขึ้น <br /> <br /> <br />“วิน เขาก็เหมือนต้นเฟื่องฟ้าพวกนี้ เป็นต้นไม้ธรรมดา ที่เห็นกันอยู่ดื่นดาษทั่วไป แต่หนูมุกสังเกตให้ดี แค่เอาปลูกลงดิน รดน้ำ ใส่ปุ๋ย ไม่ต้องดูแลอะไรนัก มันก็แตกดอก งดงาม ให้เราชุ่มชื่นได้เสมอ” <br /> <br /> <br />หญิงชราเอามือกุมเด็กสาวไว้แน่น <br /> <br /> <br />“แน่ละ เฟื่องฟ้าพวกนี้ โดนฝน ลมแรงเข้าหน่อย ดอกก็ร่วงพรูลงจากต้น ปลิวกระจายไปทั่วเลย เห็นมั๊ย แต่ไม่ช้ามันก็แตกดอก ออกช่อ มาใหม่อีก เหมือนไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เป็นต้นไม้ที่เกิดง่าย ตายยาก ไม่เคยเรียกร้องการดูแล หรือกระหายความรักจากเจ้าของอะไรเลย เข้าใจมั๊ยจ้ะ” <br /> <br /> <br />มุกดาใจสั่น ไม่อยากพูดอะไรต่อ เสียงที่พูดเจื้อยแจ้วเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมาเงียบสนิท มีอารมณ์อันแห้งแล้งแฝงอยู่ในหัวอก รู้สึกถึงความเหงาหงอยบางอย่าง <br /> <br /> <br />“หนู อย่าขัดเคือง หรือรำคาญหลานชายของคุณยายไปหน่อยเลยนะ วินเค้าอาจจะไม่ใช่ผู้ชายที่ดีเด่อะไรนัก ออกจะน่าเบื่อเสียหน่อยๆ ด้วย แต่เป็นคนที่จริงใจกับทุกคน ไม่เรียกร้อง ไม่ไขว่คว้าอะไรที่มันเกินตัว” <br /> <br /> <br /> <br />แม่แก่หันมาสบตากับเด็กสาวตรงๆ แล้วเอามืออันเหี่ยวย่นลูบเข้าที่ศีรษะ <br /> <br /> <br />“วินเขากำลังทุกข์ และทุกข์อย่างแสนสาหัส” <br /> <br /> <br /> <br />หญิงชรายืนนิ่ง น้ำเสียงแผ่วเบา <br /> <br /> <br />“ชีวิตของหลานชายของยายคนนี้ ก็มีแค่บ้านหลังนี้ ตากับยาย หลวงพ่อที่วัดป่า แล้วก็คุณแม่ที่จากไปแล้ว พูดกันตามจริงแล้ววินแทบไม่มีใครอีกเลย พอแม่ตาย ทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป” <br /> <br /> <br />“แต่อย่างน้อยเขาก็คิดว่ายังมีใครที่ผูกพัน มีความห่วงใยให้กันอยู่บ้าง หนึ่งในนั้นหนูคงเดาออกนะ พี่สาวของหนูนั่นไง” <br /> <br /> <br />มุกก้มลงมองมือตัวเองที่อยู่ดีๆ ก็สั่นระริกขึ้นมา <br /> <br /> <br />“ใช่แล้วจ้ะ หนูเกด เพื่อนที่คบหากันแต่เด็ก ผูกพันกันยาวนาน แถมเป็นลูกกำพร้าเหมือนกันอีกต่างหาก คุณยายรู้ว่า หลานชายของยายคนนี้คิดยังไงกับพี่สาวของหนูมุกนะ รู้มาตลอดเลย” <br /> <br /> <br />มุกดาก้มศีรษะลง เหมือนจะไม่ให้น้ำในดวงตาที่ไหลซึมออกมาปรากฎต่อหญิงชราผู้แสนใจดี <br /> <br /> <br />“ถ้าอย่างนั้น ทำไมเขาถึงไม่บอกกับพี่เกดคะคุณยาย เพียงแต่บอกบางที…” หญิงสาวพูดโดยไม่เงยหน้า <br /> <br /> <br />หญิงชราจับมือมุกดาเอาไว้ แล้วพูดขึ้น <br /> <br /> <br />“คุณยายไม่รู้หรอก ไม่รู้เลยจริงๆ” <br /> <br /> <br />มุกดาเงยหน้าขึ้น น้ำตาคลอแล้วไหลหยาดลง <br /> <br /> <br />หญิงชราสะดุ้งขึ้นนิดนึง เมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับเด็กสาวตรงหน้า พลางใช้หลังนิ้วป้ายเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม แล้วดึงร่างของมุกดาเข้ามากอด <br /> <br /> <br />อารมณ์ ความรู้สึกที่ซุกซ่อนอยู่ในใจมานาน แสดงตัวออกมาอย่างไม่อาจปิดบังไว้ได้อีกต่อไป <br /> <br /> <br />หญิงชราใช้มือลูบเบาๆ ที่หลังของหญิงสาวรุ่นหลาน <br /> <br /> <br />“โธ่เอ๊ย ลูก คุณยายขอโทษนะ คุณยายไม่รู้…” <br /> <br /> <br />มุกดากระซิบตอบเบาๆ เป็นเชิงรับรู้ <br /> <br /> <br />“ไม่เป็นไรหรอกคะคุณยาย มุกไม่เป็นอะไรจริงๆ…” </span> <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2947763160793315809-1949980483077479603?l=shinjiclub.blogspot.com' alt='' /></div>เปิ้ลซัง ศิษย์มิตซูโอะhttp://www.blogger.com/profile/05876559150619818157noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2947763160793315809.post-47851621851328454512009-12-02T21:11:00.004+07:002009-12-02T21:24:01.946+07:00<span style="color:#333399;">แดดทอประกายใสแล้ว</span> ตอนที่ชายหนุ่มเก็บเสื้อผ้า ยาสีฟัน แปรง เครื่องใช้ส่วนตัวลงเป้สีเทาทึม เหลียวมองห้องพักในกุฎิหลังเล็กของวัดป่าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนคว้ากระเป๋าเป้กระชับเข้ากับแผ่นหลัง แล้วก้าวเดินลงมา<br /><br /><br />ฝูงนกบนต้นไม้ที่ตั้งอยู่รายรอบวัดป่าส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวทักทาย ท้องฟ้ามีเมฆขาวก้อนเล็ก ก้อนใหญ่ กระจายอยู่เป็นกระจุก แต่ก็ไม่มืดครึ้มเหมือนหลายวันที่ผ่านมา<br />แม้เขายังรับรู้ได้ถึงความรู้สึกอันไม่ปกตินักของตัวเองเท่าใดนัก แต่ช่วงเวลาสั้นๆ ที่วัดป่าแห่งนี้ความรู้สึกเบาโหวง ท้อ และเหนื่อย ที่อยู่ภายในก็ดูคลายลงไปอย่างมาก<br /><br /><br />แน่ละ ช่วงเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่วัน วินบอกกับตัวเองว่า ไม่มีความสามารถที่จะเข้าใจคำสอนของหลวงพ่ออย่างลึกซึ้งชนิดแทงทะลุได้ทั้งหมด แต่อย่างน้อยก็ได้เรียนรู้เรื่องการมีสติ<br /><br /><br />สามารถเปิดใจรับความทุกข์ด้วยการไม่ถอย ไม่สู้ ไม่อยู่ ไม่หนี ได้ดีขึ้น<br /><br /><br />ชายหนุ่มเดินไปคิดไป ยิ่งทอดสายตามองพรรณไม้ที่ปลูกเรียงราย เห็นพุ่มใบ ดอก กิ่งก้านที่แผ่ขยายให้ความร่มเย็น ยิ่งได้คำตอบกับตัวเองว่า ต้นไม้ตั้งตระหง่าน ให้ร่มเงากับแผ่นดิน เติบโตงดงามได้ ล้วนแล้วแต่ต้องผ่านแดด ฝน ลมแรง และการสลัดใบครั้งแล้วครั้งเล่า<br /><br /><br />ความรู้สึกอันสงบเย็นแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เมื่อเห็นร่างของหลวงพ่อมาปรากฎอยู่เบื้องหน้า รอยยิ้มบางๆ ดวงตาที่เต็มไปด้วยประกายแห่งความกรุณา ทำให้วินเดินเข้าไปหาเหมือนลืมตัว<br /><br /><br />หลวงพ่อยืนสงบนิ่งอยู่หน้ากุฎิ พลางพยักหน้ารับเมื่อวินก้มลงกราบ<br /><br /><br />“ถึงเวลาต้องกลับเสียทีสินะ โยม”<br /><br /><br />หลวงพ่อกล่าวเพียงสั้นๆ แล้วก็เดินนำหน้าไปตามถนนที่ทอดยาว โดยมีชายหนุ่มเดินค้อมหลังตามด้วยอาการสงบ<br /><br /><br />“มาอยู่เป็นอาทิตย์แล้ว ห่วงร้านต้นไม้ แล้วก็ห่วงพ่อแก่ แม่แก่ ด้วยครับ”<br /><br /><br />หลวงพ่อชะลอฝีเท้าลง ก่อนหันหน้ามาทางชายหนุ่ม<br /><br /><br />“ถ้าโยมมีเวลาก็มาอีกสิ มาอยู่ที่นี่ เรียนรู้ที่จะอยู่กับตัวเอง อยู่กับความเงียบ มันจะช่วยดูแลและรักษาความเจ็บปวดของตัวเองได้ดี”<br /><br /><br />ชายหนุ่มพยักหน้ารับ ก่อนถอนหายใจออกมายาวๆ<br /><br /><br />เดินมาได้ครู่ใหญ่ หลวงพ่อก็พาวินมายืนหยุดอยู่บนลานโล่ง บนเนินเขาขนาดไม่สูงนัก มีต้นไม้ใหญ่รายล้อมโดยรอบ มองออกไปเห็นแต่ความดกครึ้มของแมกไม้นานาพันธุ์แผ่ปกคลุม<br /><br /><br />“ความผ่อนคลาย อาการเบิกบาน ย่อมเกิดขึ้นได้ด้วยการเจริญสติ แม้ว่าจะมีโอกาสฝึกปฎิบัติเพียงสัปดาห์เดียวแต่ก็นับว่าดีแล้ว และกลับไปนี่โยมก็สามารถฝึกฝนต่อด้วยตัวเองได้อีก จำคำหลวงพ่อไว้นะ”<br /><br /><br />ชายหนุ่มพยักหน้า<br /><br /><br />“ในชีวิตของมนุษย์เราไม่มีอะไรที่เราต้องโยนทิ้งไป อย่าพยายามเรียกร้อง หรือมองหาแต่ความสุข เพราะมันเป็นไปไม่ได้ หากไม่เคยรู้จักความเจ็บปวด ไม่เคยสัมผัสความทุกข์ โยมย่อมไม่มีวันรู้จักความสุขอันจริงแท้ได้หรอก”<br /><br /><br />“หลวงพ่อครับ…ผม”<br /><br /><br />ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อไป หลวงพ่อก็ชิงกล่าวต่อ<br /><br /><br />“โยมต้องเรียนรู้วิธีใช้ประโยชน์จากความทุกข์ เพราะความทุกข์จะช่วยบ่มเพาะความสุข เมื่อนั่นละจะทำให้โยมได้พบเนื้อแท้แห่งความรักที่แท้จริง”<br /><br /><br />ฟังประโยคนี้แล้ว วินก็ทรุดร่างลงกับพื้นแล้วก้มลงกราบหลวงพ่อด้วยอาการนบนอบอีกครั้ง<br /><br /><br />“ดูแลโยมพ่อแก่ โยมแม่แก่ให้ดี ใช้ชีวิตให้มีความสุข และมีคุณค่าต่อทุกคน ถ้าจะรักก็รักเถิด แต่ขอให้รักอย่างมีเมตตา ลูกเอ๋ย”<br /><br /><br />“ครับ หลวงพ่อ ผมจะไม่อ่อนแออีก” ชายหนุ่มรับคำ<br /><br /><br />หลวงพ่อยิ้มอยู่ในสีหน้าเอามือลูบหัวชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา<br /><br /><br />“ความรักนั้นเป็นอย่างหนึ่ง การมีคู่ก็เป็นอีกอย่างหนึ่ง ถึงโยมจะต้องอยู่คนเดียวก็อาจมีความรักได้เช่นกัน แต่ต้องเป็นรักที่ไม่พึ่งพิง เพราะไม่มีใครจะเป็นที่พึ่งให้แก่ใครได้แท้จริง บุคคลที่เป็นที่พึ่งที่ดีที่สุดสำหรับเราก็คือตัวเราเองเท่านั้นแหละ ทำตัวเหมือนพระอาทิตย์ที่ส่องแสงได้เพื่อตัวเองนั่นแหละดีที่สุด”<br /><br /><br />หลวงพ่อใช้แขนดึงร่างชายหนุ่มให้ลุกขึ้น<br /><br /><br />“สายแล้ว โยมรีบเดินทางเถิด จำคำหลวงพ่อไว้ ถึงที่สุดแล้วโยมต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับตัวเอง ถึงจะมีความรัก มีคู่ แต่ถึงที่สุดความรักนั่นก็ไม่จีรัง ยั่งยืน ต้องจากพราก แตกดับ กันไปในที่สุด อาตมาเคยผ่านชีวิตเช่นนั้นมาแล้ว โยมก็รู้นี่”<br /><br /><br />วิน ใช้นิ้วปาดน้ำใสตรงขนตา กลั้นก้อนสะอื้นเอาไว้ พยักหน้ารับรู้ พลางสบตาผู้บังเกิดเกล้า ที่ขณะนี้คือสงฆ์ผู้ปล่อยวางแล้วทุกสิ่ง<br /><br /><br />พ่อครับ ขอบคุณครับ<br /><br /><br />ประโยคหลังชายหนุ่มบอกกับตัวเองในใจ<br /><br /><br /><br /><span style="color:#333399;">ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมง</span> เกดก็รับหน้าที่เป็นไกด์จำเป็นพาชายหนุ่มผู้มาจากแดนไกลเที่ยวชมวัดพระแก้ว ไปจนถึงวัดโพธิ์ และสถานที่ใกล้เคียงได้เกือบหมด และยังมีเวลานั่งเรือข้ามฟากไปวัดระฆังที่อยู่ตรงข้ามได้อีกด้วย<br /><br /><br />ระหว่างเดินทอดน่องเที่ยวชม ชายหนุ่มสอดส่ายตามองสิ่งก่อสร้างอันสวยงามอย่างตะลึงลาน ปากก็เอ่ยถามข้อสงสัยด้วยความสนใจใคร่รู้<br /><br /><br />แต่บางขณะ “คุณเช” ก็เล่าเรื่องของลามะ ริมโปเช โลซัง แห่งดัลวา ให้ฟังพอสังเขป เกดรับฟังอย่างสนอกสนใจ<br /><br /><br />ดูเหมือนว่า ริมโปเช โลซัง จะเป็น “สังฆราชา” ที่ชาวดัลวา ทุกคนให้การยอมรับนับถือ มีผู้คนให้การกราบไหว้มากมาย<br /><br /><br />หน้าที่สำคัญของลามะเฒ่าก็คือ ถ่ายทอดคำสอนของพระพุทธเจ้าให้แก่ศิษย์ หรือบุคคลที่สนใจ นอกจากนั้นยังมีหน้าที่เขียนคัมภีร์เพื่อประกาศศาสนาอีกด้วย<br />ฟังถึงตอนนี้แล้ว เกดรีบท้วงขึ้น<br /><br /><br />“คุณเชเล่าได้สนุก เห็นภาพชัดเจนดีมาก น่าสนใจดีคะ ท่าทางคุณเชจะเคยพบลามะคนที่ว่าบ่อยกระมังคะ แต่เรื่องพวกนี้ถ้าเล่าให้วินเขาคงสนใจมาก รายนั้นเป็นคนใกล้วัดใกล้วา ใกล้ศาสนา นี่ถ้าหาแฟนไม่ได้ เกดจะไม่แปลกใจเลยคะถ้าเพื่อนของเกดจะบวชเป็นพระ”<br /><br /><br />ชายหนุ่มได้แต่เลิกคิ้วขึ้นสูง ดูเหมือนชายหนุ่มที่ชื่อวินจะมีอะไรที่น่าสนใจอยู่ไม่น้อย<br /><br /><br />เกดขบยิ้ม พลางเดินนำชายหนุ่มพ้นจากท่าน้ำแล้วเดินเรื่อยมาถึงสโมสรราชนาวี แล้วเดินนำหน้า ลัดเลาะผ่านทหารยามเข้ามาทางด้านใน จึงเห็นร้านอาหารของสโมสรทหารเรือที่ตบแต่งไว้สวยงามปรากฎอยู่ตรงหน้า<br /><br /><br />“เข้าไปเถอะคะ วันนี้เกดเป็นเจ้ามือเอง”<br /><br /><br />หญิงสาวไม่รอฟังคำตอบ เดินนำผ่านห้องอาหารติดแอร์ที่มีผู้คนนั่งทานอาหารอยู่บางตา แล้วพาทะลุออกไปทางด้านนอกของร้าน ซึ่งยื่นออกไปติดกับแม่น้ำกว้าง ลมแรงของแม่น้ำพัดมาปะทะใบหน้า เกดหันหน้ามาพยักหน้า แล้วชี้ไปที่โต๊ะที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำซึ่งยังว่างอยู่<br /><br /><br />“ตรงนั้นเถอะคะ บรรยากาศดีๆ กินอาหารไปฟังเรื่องของดัลวาไป คงเพลินดี”<br /><br /><br /><br /><span style="color:#333399;">“ร้านนี้สวยดีนะครับ”</span><br /><br /><br />“ค่ะ ที่สำคัญก็คือ อาหารอร่อย ราคาไม่แพง”<br /><br /><br />เกดตอบไปแล้ว ก็หันไปสั่งอาหารจากบริกรของร้านอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงหันกลับมาสนทนากับชายหนุ่มด้วยท่าทีกระตือลือร้นเหมือนเดิม<br /><br /><br />“ต่อเลยนะคะ ที่พูดค้างไว้ คือวิน เพื่อนของเกด เขาชอบเรื่องอะไรอย่างนี้ พวกวัดวา ศิลปวัฒนธรรม”<br /><br /><br />“แล้วอีกอย่าง…”<br /><br /><br />หญิงสาวยกแก้วน้ำขึ้นจิบ เสียงที่พูดเบาลงนิดนึง<br /><br /><br />“คุณพ่อของเพื่อนเกดนะ บวชเป็นพระ บวชมาหลายปีแล้วที่วัดป่าแถวบ้านเกิดนะคะ บวชมาตั้งแต่แม่ของวินเขาเสียได้ไม่นานนัก”<br /><br /><br />“งั้นหรือครับ ผมไม่ทราบมาก่อน” ชายหนุ่มพูดเหมือนพึมพำกับตัวเอง<br /><br /><br />“วิน เค้าก็เลยโตมากับคุณตากับคุณยาย เลยเรียกตากับยายว่าพ่อแก่ แม่แก่ ไปเสียเลย เวลาปิดเทอมก็ลงไปใต้อยู่กับหลวงพ่อประจำ เพิ่งมาห่างกันเมื่อตอนทำงานแล้วนี่แหละ นี่ตอนนี้ก็กลับไปเยี่ยมหลวงพ่ออีก ไม่กี่วันคงกลับขึ้นมาแล้ว เกดเลยบอกว่าเพื่อนคนนี้เป็นคนใกล้วัดไงคะ”<br /><br /><br />ชายหนุ่มนั่งนิ่งมองหญิงสาวเล่าเรื่องของเพื่อนด้วยเสียงอันเจื้อยแจ้ว รู้สึกอยากรู้จักเพื่อนชายของเกดให้มากขึ้นกว่าเดิม<br /><br /><br />“แล้วกัน ตั้งใจจะมาฟังคุณเชเล่าเรื่องดัลวาแท้ๆ แต่ปรากฎว่ากลายเป็นเกดเล่าเรื่องของตัวเองไปเสียนี่”<br /><br /><br />“ไม่เป็นไรหรอกครับ เพลินดีออก”<br /><br /><br />หญิงสาวส่ายหน้าไปมาแสดงอาการไม่เห็นด้วย แล้วหัวเราะขึ้นมาอย่างนึกขัน<br /><br /><br />ชายหนุ่มหัวเราะขึ้นมาบ้าง<br /><br /><br />“พระราชวังดาร์ลัม ก็เหมือนกับที่เกดอ่านหนังสือนั่นละครับ เป็นพระราชวังสีขาว ตั้งอยู่บนไหล่ผา มีเทือกเขาสูงที่มีหิมะปกคลุมจนขาวโพลนเป็นฉากหลัง และเป็นที่ประทับของกษัตริย์เดเช็น แล้วก็…”<br /><br /><br />พูดได้แค่นี้ชายหนุ่มก็สบตากับหญิงสาว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอันไม่ปกติในประโยคต่อมา<br /><br /><br />“แล้วยังเป็นที่ประทับของเชื้อพระวงศ์ของราชวงศ์เซโม รวมทั้งรัชทายาทด้วย”<br /><br /><br />“รัชทายาทหรือคะ อืมม์-น่าสนใจจัง เกดไม่เห็นในหนังสือพูดถึงเท่าไหร่ แล้วหน้าตาเป็นยังไงคะ คงหล่อระเบิดเลยละสิท่า อ้อ จำได้แล้วคะ ยายมุกเคยบอกไว้เหมือนกัน เจ้าชายโดร์เช ใช่มั๊ยคะ”<br /><br /><br />ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคงอย่างเยือกเย็น<br /><br /><br />“ครับ เจ้าชายโดร์เช”<br /><br /><br />เสียงพูดนั้นแผ่วเบา แหบแห้งเสียจนเจ้าของเสียงยังนึกแปลกใจ<br /><br /><br />“โดร์เช ชื่อแปลกจัง มีความหมายบ้างมั้ยคะ”<br /><br /><br />“โดร์เช แปลว่าสายฟ้าครับ”<br /><br /><br />“มีความหมายดีจังเลยคะ อย่างนีม่า เพื่อนของยายมุก ชื่อก็เพราะดีเหมือนกัน เกดว่านะ”<br /><br /><br />ชายหนุ่มผงกศีรษะลง<br /><br /><br />“นีม่า แปลว่า พระอาทิตย์ ซึ่งก็เหมาะกับเค้าดี นีม่า เป็นผู้หญิงที่ฉลาด มีความคิด เหมือนพระอาทิตย์ที่ส่องแสงให้กับโลกของเราไงครับ”<br /><br /><br /><br />หญิงสาวยิ้ม<br /><br /><br />“ที่ดัลวาเขาเป็นอย่างนี้กันหมดเลยหรือคะ มีอะไรที่ลึกซึ้ง มีความหมายไปหมด แม้แต่การตั้งชื่อ”<br /><br /><br />ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาวตรงหน้า แต่ไม่ได้กล่าวอะไรออกมา<br /><br /><br />“ว่าไงคะ คุณเชเงียบไปเลย อยากฟังเรื่องดัลวาต่อนะคะ ฟังแล้วอยากไปเที่ยวมั่ง ยิ่งพระราชวังดาร์ลัมด้วยแล้ว อื้อฮือ คงจะสวยงามมาก”<br /><br /><br />“ก็ไปสิครับ ไปดัลวา ไปเที่ยวก็ได้ หรือจะไปอยู่เลยผมก็คงยินดีมาก”<br /><br /><br />เกด เอามือปิดปากหัวเราะ ดวงตาเป็นประกายใส ก่อนจะยักไหล่อย่างขัดเขิน<br /><br /><br />“แหม คงไม่มีปัญญาหรอกคะ เงินจ่ายค่าเครื่องบินยังไม่พอเลย ถ้าคุณเชออกให้ก่อนแล้วเกดผ่อนเดือนละ 500 ละก็พอได้ แต่กว่าจะหมดคงหลายปี”<br />แต่คราวนี้ชายหนุ่มไม่หัวเราะตามไปด้วย<br /><br /><br />“ยังไงก็ได้ครับ ขอให้เกดไปเถอะ ผมจะพาเข้าไปชมภายในพระราชวังด้วย”<br /><br /><br />คราวนี้เกดทำตาโต ยื่นหน้าเข้ามาชิด ก่อนกระซิบถามว่า<br /><br /><br />“จริงหรือคะ ไม่เอาหรอกคะ เกรงใจ ว่าแต่ว่าคุณเช สามารถพาใครเข้าไปชมในพระราชวังดาร์ลัมได้จริงหรือ ไม่ใช่สถานที่หวงห้ามสำหรับคนทั่วไปหรอกหรือ เกดเข้าใจถูกมั๊ยคะ”<br /><br /><br />ชายหนุ่มพยักหน้า เหลียวมองไปรอบร้านอาหารริมแม่น้ำ ที่ขณะนี้ผู้คนเริ่มหนาตา บริกรในร้านต้องทำงานเป็นพัลวัน ไม่มีใครสนใจใครกันนัก<br /><br /><br />เขาถอนหายใจยาว และรู้สึกนานเหลือเกินกว่าจะพูดประโยคที่เตรียมไว้ออกมาได้<br /><br /><br />“เข้าใจถูกแล้วครับ ดาร์ลัม เป็นสถานที่หวงห้าม แต่ผมสามารถพาเข้าไปชมได้ทุกซอกทุกมุม อย่ากลัวไปเลย”<br /><br /><br />“เพราะว่า…”<br /><br /><br />“เพราะอะไรคะ”<br /><br /><br /><br />“ผมรู้จักคนที่นั่นครับ รู้จักคนที่พระราชวังดาร์ลัม”<br /><br /><br />หญิงสาวทำท่าจะหัวเราะออกมา แต่เห็นสีหน้าอันเคร่งขรึมของชายหนุ่มเบื้องหน้าแล้วทำให้หัวเราะไม่ออก ไม่แม้แต่ยิ้ม<br /><br /><br />รู้สึกเหมือนมีสิ่งไม่ปกติเกิดขึ้น<br /><br /><br />แล้วจู่ๆอะไรก็ไม่รู้ ดลใจให้เกด นึกถึงชื่อของชายหนุ่มขึ้นมา<br /><br /><br /><br />“เดี๋ยว มุกจะให้นีม่า ช่วยหาพระฉายาลักษณ์ของเจ้าชายโดร์เชให้ ดูสิว่าจะสูสีกับคุณเชของพี่เกดหรือ<br /><br />เปล่า ว่าแต่เช กับ โดร์เช มันคล้ายกันจังนะ มุกว่า”<br /><br /><br />เสียงของน้องสาวดังขึ้นในห้วงความคิดของเกด<br /><br /><br />“คุณเช” กับ “โดร์เช” อย่างนั้นหรือ<br /><br /><br />คิดได้แค่นี้ หญิงสาวก็สะดุ้ง รู้สึกเย็นวาบถึงสันหลัง ขนแขนตั้งลุกชันขึ้นมา แล้วก็รู้สึกอ่อนปวกเปียกไปทั้งตัว<br /><br /><br />เจ้าชายโดร์เช รัชทายาทแห่งดัลวา อย่างนั้นหรือ เป็นไปไม่ได้<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color:#000099;">วินนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโต๊ะ</span>ด้วยอาการกระสับกระส่าย และพยายามเงี่ยหูฟังเสียง จนในที่สุดก็ได้ยินเสียงมอเตอร์ไซด์แผดเสียงเข้ามาใกล้ ก่อนจะลุกขึ้นมองมอเตอร์ไซค์ที่จอดสงบนิ่งอยู่หน้าบ้าน ไม่ช้าก็เห็นหญิงสาวที่นั่งซ้อนท้ายมา ยิ้มทักทายให้<br /><br /><br />มุกดา ยังดูสดใสเหมือนทุกวัน เสื้อแขนสั้นสีเหลือง และกางเกงยีนส์สามส่วน และร่างเพรียวบาง ทำให้ชายหนุ่มนึกแปลกใจอยู่ครามครันว่า นับวันสองพี่น้องต่างแม่จะมีอะไรที่คล้ายกันอยู่มาก ผิดแต่ว่าในบางอารมณ์ หญิงสาวคนน้องชอบที่จะแสดงอาการปั้นปึ่ง จมูกเชิดรั้น คิ้วขมวด ใจร้อน ปากดี ยามเจอกันอยู่เสมอ<br />แต่ขณะนี้ รอยยิ้มอันเปิดเผย ดวงตาสุกใส ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด<br /><br /><br />“พี่วิน กลับมาหนนี้หน้าตาสดใสขึ้นเยอะเชียว”<br /><br /><br />ชายหนุ่มยิ้มกว้าง<br /><br /><br />“แต่ก็นั่นแหละ ตัวยังดำเหมือนจรกาไม่เปลี่ยนเลย”<br /><br /><br />วินหัวเราะอย่างนึกขำ แปลกใจตัวเองอยู่เหมือนกัน ถึงจะโดนล้อเลียน เสียดสี กระแทกด้วยคำพูด กิริยา อยู่เป็นระยะ แต่ทำไมถึงได้รู้สึกถึงความผ่อนคลาย โล่ง ยามพูดคุยกับน้องสาวเพื่อนคนนี้ก็ไม่รู้<br /><br /><br />“ขอบใจนะ มุก” ชายหนุ่มว่า ในขณะที่เอื้อมมือไปหยิบถุงผ้าจากไหล่ของหญิงสาวแล้วถือพาเดินไปที่ม้านั่งใต้ถุนบ้าน<br /><br /><br />มุกดานั่งลงบนโต๊ะแล้วก็ถามขึ้น<br /><br /><br /><br />“คุณยายละ…”<br /><br /><br />“แม่แก่อยู่บนบ้าน เตรียมเสื้อผ้าให้พี่ คงต้องไปนอนเป็นเพื่อนพ่อแก่ที่โรงพยาบาล 2-3 วันนั่นแหละ”<br /><br /><br />หญิงสาวพยักหน้ารับรู้<br /><br /><br />“คุณตาไม่เป็นอะไรมากใช่มั๊ย พี่เกด ฝากบอกว่าเสร็จธุระจะตามไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล”<br /><br /><br />วินผงกศีรษะ แล้วเบือนหน้าไปอีกทางหนึ่ง<br /><br /><br />“พ่อแก่แค่ป่วยนิดหน่อยนะ เป็นหวัด แล้วก็มีไข้ตามประสาคนแก่ จริงๆ ตอนตรวจเสร็จร้องจะกลับบ้าน แต่พี่ปรึกษากับหมอแล้ว ให้นอนพักที่อยู่ที่โรงพยาบาล 2-3 วันจะดีกว่า กลัวเดี๋ยวมีโรคแทรกซ้อนละแย่เลย”<br /><br /><br />มุกดาเหลือบตามองชายหนุ่ม ดวงตาที่เคยกราดเกรี้ยว ค้อนประหลับประเหลือกด้วยอาการขัดใจหลายครั้งของหญิงสาวกลับอ่อนโยนลงอย่างน่าประหลาด<br /><br /><br />“โชคดีที่พี่กลับมาพอดี ไม่งั้นแค่คุณยายคนเดียวคงลำบากแย่”<br /><br /><br />“นั่นสิ พี่รู้สึกผิดเหมือนกัน ที่ทิ้งบ้าน ทิ้งงาน แล้วก็ปล่อยให้พ่อแก่ แม่แก่อยู่กันตามลำพัง”<br /><br /><br />น้ำเสียงอันเศร้า ทำให้หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปแตะที่แขนของชายหนุ่มรุ่นพี่เบาๆ<br /><br /><br />“อย่าลงโทษตัวเองอย่างนั้นสิ ทำตัวเองให้เข้มแข็งหน่อย วันนี้มุกขออนุญาติพ่อกับแม่มาแล้ว จะมานอนค้างเป็นเพื่อนคุณยาย ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ไปดูแลคุณตา แล้วก็ดูแลตัวเองให้ดีด้วย”<br /><br /><br />แม้ประโยคสุดท้ายดูคล้ายจะเอ๊ด คล้ายจะสั่งสอน แต่ชายหนุ่มกลับนึกขอบใจ<br /><br /><br />“รู้น่ามุกก็ ถึงอย่างไรก็ต้องขอบใจอยู่ดีนั่นแหละ นี่ถ้าเราสองคุยกันดีได้อย่างนี้ไปตลอดก็ดีนะ”<br /><br /><br />หญิงสาวคิ้วขมวดขึ้นมาทันทีทันใด<br /><br /><br />“มันก็ต้องดูเป็นเรื่องๆ ไป พี่ก็ทำตัวให้มันดีหน่อย อย่าอืดอาด เอื่อยเฉื่อย ให้มากเกินไปนัก พูดง่ายๆ ก็อย่าซื่อบื้อ ไม่ได้ความ ให้มุกต้องหงุดหงิดหน่อยเลย”<br /><br /><br />ชายหนุ่มหัวเราะขึ้นเบาๆ ไม่นึกโกรธแม้แต่นิดเดียว บางทีเขาอาจเป็นอย่างที่มุกดาว่าก็ได้<br /><br /><br />“พี่ขอโทษเรื่องที่ผ่านมา…”<br /><br /><br />หญิงสาวสบตาชายหนุ่มรุ่นพี่ เสียงพูดนั่นแผ่วเบา แต่ให้ความรู้สึกถึงความจริงใจเสียเหลือเกิน<br /><br /><br />รู้ตัวก็ดีแล้วตาจรกาเอ๋ย<br /><br /><br />มุกดาพูดกับตัวเองโดยไม่หันไปมองหน้าชายหนุ่มรุ่นพี่ ทำทีเป็นสนใจกอเฟื่องฟ้าตรงหลังบ้าน แต่ภายในใจรู้สึกถึงความอบอุ่นในหัวใจ<br /><br /><br />ช่างประหลาดนัก<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2947763160793315809-4785162185132845451?l=shinjiclub.blogspot.com' alt='' /></div>เปิ้ลซัง ศิษย์มิตซูโอะhttp://www.blogger.com/profile/05876559150619818157noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2947763160793315809.post-88452243953653213352009-11-25T22:20:00.003+07:002009-11-25T22:31:37.875+07:00<span style="color:#000099;">“หายใจออกยาวๆ”</span><br /><br /><span style="color:#000099;">“หายใจเข้าลึกๆ”</span><br /><br /><span style="color:#000099;">“หายใจออกแรงๆ”</span><br /><br /><span style="color:#000099;">“หายใจเข้ายาวๆ”</span><br /><br /><br />เสียงของหลวงพ่อดังแว่วอยู่ในหู วินหลับตาพริ้มสนิท พยายามปฎิบัติตามคำสอนนั้นอย่างช้าๆ แรกๆ ดูจะติดขัดอยู่บ้าง ทำได้ 3-4 ครั้งก็ลืมตาโพลงขึ้น<br />เพราะความรู้สึกอึดอัด ทนอยู่ไม่ได้<br /><br /><br />แต่พอเหลียวมองไปทั่วห้องกว้าง ที่เปิดโล่ง มีสายลมผะแผ่วพัดผ่านเข้ามา และเห็นผู้คนราว 20 คน ในชุดเสื้อขาว กางเกงขาว ทั้งชายและหญิง นั่งหลับตา<br />สงบนิ่งอยู่ ชายหนุ่มก็พริ้มตาลงอีกครั้ง<br /><br /><br />อดทนทำตามได้ช่วงพักใหญ่ รู้สึกว่าสามารถหายใจเข้า-หายใจออก ตามคำแนะนำของหลวงพ่อได้ดีขึ้น มีสมาธิมากขึ้นกว่าเดิม<br /><br /><br />“พระพุทธองค์เคยตรัสไว้ว่า ธรรมชาติของจิตดั้งเดิมนั้น ประภัสสร บริสุทธิ์ ผ่องใสโดยธรรมชาติ แต่จิตของมนุษย์เรามีความทุกข์ เศร้าหมอง เพราะปล่อยให้<br />กิเลสครอบงำจิต พยายามหาวิธีแสวงหาความสุข หลบหนีทุกข์ จนไม่รู้วิธีสร้างความสุขจากภายใน โดยลืมนึกถึงคำที่ว่า ใจเป็นนาย กายเป็นบ่าว เมื่อใจดี<br />คิดดี ก็จะมีความสุข”<br /><br /><br />วินถอนหายใจยาวออกมาครั้งหนึ่งเมื่อได้ยินคำกล่าวนั้น<br /><br /><br />“ทุกคนในโลกนี้ล้วนแล้วมีทุกข์ด้วยกันทั้งนั้น ทุกข์เพราะไม่เคยค้นหาตัวเอง ไม่เคยเข้าใจตนเอง การเจริญอานาปานสติที่พวกโยมกระทำอยู่นี้ก็เพื่อให้ทุกคนมี<br />สติ รู้เท่าทัน ไม่ปล่อยให้จิตหลงไปตามกิเลส มองเห็นอารมณ์ภายใน รักษาจิตใจของตัวเอง”<br /><br /><br />ชายหนุ่มลืมตาขึ้น และมองเห็นหลวงพ่อกำลังมองมาด้วยสีหน้าที่ไม่แสดงความรู้สึกใดๆ<br /><br /><br />“ปัญหาทุกอย่างล้วนแล้วแต่แก้ได้ทั้งนั้น แต่ที่มนุษย์เรามัวแต่ทุกข์อยู่กับมัน ก็เพราะปล่อยให้อารมณ์ยึดมั่นถือมั่นมากจนเกินไป เมื่อทุกคนมีสติ เข้าใจถึง<br />ธรรมชาติของตัวเอง ไม่มีอุปาทานยึดมั่นถือมั่น ปล่อยวางความเห็นแก่ตัว สุขภาพใจก็จะดีขึ้น ทุกข์ก็จะคลายลง”<br /><br /><br />ฟังเช่นนี้แล้ว วินก็หลับตาลง กำหนดลมหายใจเข้า-ออกของตัวเองอย่างมีสมาธิมากกว่าเดิม<br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color:#000099;">เสียงน้ำไหลพัดแว่วมา</span> ในขณะที่ชายหนุ่มเดินอย่างเนิบช้าผ่านสุมทุมพุ่มไม้ สูดกลิ่นหอมระรวยของต้นไม้ ใบหญ้า ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ตรงบึงน้ำกว้าง รู้สึก<br />เหมือนความสงบแผ่ซ่านอยู่ในหัวอก<br /><br /><br />วินทรุดร่างลงบนหินใหญ่ก้อนหนึ่งใกล้บึงน้ำกว้าง เมฆบนฟ้าสวยกระจ่างกว่าทุกวัน แล้วจู่ๆ จิตกระหวัดนึกถึงคำสอนของหลวงพ่อหลังร่วมทำอานาปานสติ<br />กับผู้ปฎิธรรมคนอื่นๆ ขึ้นมา<br /><br /><br />“โยมเป็นคนจิตใจงาม อ่อนโยน กตัญญูรู้คุณ เป็นคุณสมบัติที่หลวงพ่อภูมิใจอยู่เสมอ แต่โยมก็เป็นเหมือนปุถุชนทั่วไป ที่ไม่ค่อยดูแลจิตใจของตัวเอง ปล่อย<br />ให้จิตใจคิดถึงแต่เรื่องของคนอื่น การดูคนอื่นไม่ผิดหรอก แต่เราควรดูคนอื่นเพื่อพัฒนาตัวเอง เพื่อมาปรับปรุงแก้ไขตัวเองมากกว่า ขอให้โยมสนใจ เอาใจใส่ตัว<br />เองเพิ่มขึ้น ทุกข์ทั้งหลายก็จะคลายไปเอง”<br /><br /><br />ชายหนุ่มจำได้ว่า บอกกับหลวงพ่อว่าจะพยายามทำให้ดีกว่าเดิม<br /><br /><br />“โยมไม่ผิดที่มีความรัก แต่จะต้องรักอย่างมีเมตตา คือมีความปรารถนาให้เขามีความสุข รักษาใจ รักษาความรู้สึกที่ดีเอาไว้ ไม่มีความรักซึ่งจะเป็นเหตุให้เกิด<br />ความทุกข์ และยังต้องรู้จักรักและอภัยตัวเองอีกด้วย”<br /><br /><br />ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนมีน้ำเย็นเทรดลงบนศรีษะอย่างเชื่องช้า ให้ความรู้สึกเย็นยะเยือก แต่ภายในกลับสว่างวาบขึ้นมา<br /><br /><br />“ถ้าโยมเข้าใจเนื้อแท้แห่งความรัก และรักอย่างมีธรรมะแล้ว โยมก็จะเข้าใจว่า หากมีความมั่นคงภายใน ความรักอย่างมีอิสระก็จะเกิดขึ้น พร้อมจะให้ความรัก<br />โดยไม่หวังผลตอบแทน คือ เขาจะรักเราหรือไม่ก็ไม่สนใจ แต่เราจะให้ นั่นก็พอแล้ว”<br /><br /><br />วินน้ำตาคลอเมื่อได้ยินคำสอนอันแทงทะลุถึงก้นบึ้งของหัวใจ<br /><br /><br />“ถึงเขาจะไม่รักก็ไม่เป็นไร ขอให้โยมรักเขา ปรารถนาดีต่อเขา คิดได้เช่นนี้ ความรักมันไม่ได้หายไปไหนหรอก และไม่ได้จืดจางลงไปอีกด้วย นี่ต่างหากคือความ<br />รักที่แท้ เข้าใจหรือไม่โยม”<br /><br /><br />เขาผงกศรีษะ ก้มมองพื้น พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว<br /><br /><br /><br /><br /><span style="color:#000099;">สองหนุ่มสาว</span>พบตัวเองกำลังเดินอยู่บนฟุตบาทกว้าง ในถนนสายยาวที่วางตัวขนานไปกับแม่น้ำใหญ่ ลมระรวยของแม่น้ำลอยมาปะทะหน้าอยู่เป็นระยะ<br />ชายหนุ่มมัดผมยาวเป็นระเบียบ เสื้อแขนยาวปล่อยชาย สีเทาทึมของเสื้อเข้ากับสีดำของกางเกงยีนส์ได้ดีทีเดียว แต่ที่ดูสะดุดตากว่าเพื่อนเห็นจะเป็นประคำ<br />ตรงลำคอ และกำไลเงินบนข้อมือ<br /><br /><br />อ้อ น่าจะรวมถึงนัยน์ตายิบหยีคู่นั้นด้วย<br /><br /><br />เกดเองก็ดูแปลกตากว่าทุกวัน ผมยาวสลวยดูเป็นประกาย ในขณะที่บนลำคอขาวผ่องมีสร้อยกางเขนเล็กๆ เพิ่มความผุดผาด เสื้อแขนสั้นสีน้ำเงิน กระโปรง<br />สั้นสีขาว และรองเท้าผ้าใบสีชมพูลายดอกไม้ ดูกลมกลืนอย่างน่าประหลาด<br /><br /><br />“คุณเชคงจะชอบแม่น้ำมาก” เกดเอ่ยขึ้นเมื่อสังเกตุเห็นชายหนุ่มเหลียวมองแม่น้ำกว้างนั่นอยู่เป็นระยะ<br /><br /><br />“ครับ ดูแล้วคิดถึงบ้าน”<br /><br /><br />“อ้าว แล้วกัน คิดถึงก็กลับไปสิคะ”<br /><br /><br />ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปชั่วครู่ ยิ้มอ่อนก่อนตอบกลับไปว่า<br /><br /><br />“คงอีกสักพักแหละครับ มีธุระต้องทำอีกนิดหน่อย”<br /><br /><br />เกดเลิกคิ้วสูง แล้วพยักหน้าแสดงอาการรับรู้<br /><br /><br />ทั้งคู่เดินเคียงกันลัดเลาะผ่านซอยเล็กๆ 2-3 ซอย ข้ามถนนสองสามครั้ง ก่อนจะเห็นสะพานใหญ่ข้ามแม่น้ำตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า<br /><br /><br />“เห็นสะพานอีกแล้ว สะพานข้ามแม่น้ำซะด้วย จะทำให้คิดถึงบ้านอีกมั๊ยคะเนี่ย”<br /><br /><br />ชายหนุ่มนึกขันเสียงยั่วล้อของหญิงสาวไม่ได้<br /><br /><br />“ไม่หรอกครับ”<br /><br /><br />หญิงสาวฉุดมือชายหนุ่มให้ก้าวผ่านทางม้าลาย<br /><br /><br />“รีบเข้าเถิดคะ เดินอีกนิดเดียวก็ถึงวัดพระแก้วแล้ว”<br /><br /><br />“ได้ครับ แต่ไม่ต้องจูงมือหรอกนะครับ ผมเดินเองได้”<br /><br /><br />เกดหัวเราะแก้เขิน ปล่อยมือจากชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว ก่อนจะค้อนใส่เป็นวงพองาม<br /><br /><br />ชายหนุ่มหายใจยาวเงียบๆ เสน่ห์ของผู้หญิงคนนี้คงอยู่ที่ความอ่อนโยน ผสมผสานกับอาการแง่งอนแต่พองามนี่กระมัง<br /><br /><br /><br /><br /><span style="color:#000099;">เกดทำท่าเดิน</span>ทิ้งระยะเขาไปได้หน่อยหนึ่ง แล้วก็หยุดนิ่งชะม้อยตามองมา แล้วยิ้มน้อยๆ พลางคิดว่า คุณเชดูท่าจะไม่ค่อยชอบอากาศร้อนเท่าใดนักกระมัง<br />หรือว่าเมื่อยเพราะพาเดินทัวร์มาตั้งแต่ต้นถนนพระอาทิตย์ แต่ละก้าวย่างจึงเชื่องช้ากว่าที่เคยเป็น<br /><br /><br />แต่วันนี้ ทำไมเขาถึงได้เงียบเชียบผิดปกติ เหมือนมีอะไรอยู่ในใจอย่างนั้นแหละ บรรยากาศบริเวณท่าพระจันทร์ คึกคัก จอแจ เหมือนที่เคยเป็นมา มีผู้คนเดิน<br />สวนไปสวนมาตลอดเวลา นึกแล้วก็แปลกที่เมื่อได้สวมบทเป็นไกด์จำเป็นเข้าจริงๆ แทนที่จะพาคุณเชไปที่ห้างสรรพสินค้าหรูหรา หรือร้านอาหารเก๋ไก๋ หรือที่มี<br />บรรยากาศโรแมนติก ทำไมถึงเลือกพาเดินฝ่าแดดร้อนมาละแวกนี้ก็ไม่รู้<br /><br /><br />เกดบอกกับตัวเองว่า คงไม่เป็นไรหรอกมั๊ง เพราะนับตั้งแต่เริ่มคบหากันมา “คุณเช” ไม่เหมือนผู้ชายหลายคนที่เคยพบเจอมา เป็นคนฉลาด กล้าคิด กล้าพูด<br />และดูจะไม่ค่อยสนใจสังคมอันฟุ้งเฟ้อ หรือเดินดูข้าวของราคาแพง ในใจกลางกรุงเทพฯเท่าใดนัก<br /><br /><br />คุณเชดูจะชอบชีวิตง่ายๆ เดินเลียบฟุตบาท มองแม่น้ำกว้าง และตื่นตาตื่นใจไปกับวิถีของชาวบ้าน อย่างที่ปรากฎต่อสายตาอยู่ในขณะนี้มากกว่า<br /><br /><br />หญิงสาวยืนนิ่งรอเขาอยู่ตรงหน้าร้านขายยาจีนโบราณตรงหัวมุม แล้วเอียงหน้าไปมองพลางล้อขึ้นว่า<br /><br /><br />“เป็นยังไงบ้างคะ พญาน้อยชมตลาด สนุกมั๊ย”<br /><br /><br />“สนุกมากครับ แต่ถ้ามาคนเดียวผมคงเบื่อแย่”<br /><br /><br />เกดรู้สึกตัวเองหน้าแดงซ่านขึ้นมาทันที เมื่อโดนชายหนุ่ม “รุก” แบบไม่ให้ตั้งตัวติด<br /><br /><br />“แหม พูดอะไรอย่างนั้น”<br /><br /><br />ชายหนุ่มได้แต่หัวเราะเบาๆ<br /><br /><br />หญิงสาวแก้อาการขัดเขินของตัวเองด้วยการยกมือชี้ไปยังลานกว้างเบื้องหน้าแล้วพูดขึ้นว่า<br /><br /><br />“เดินมาตั้งไกลแล้ว คงเหนื่อยบ้างละ คอแห้งบ้างมั๊ยคะเนี่ย ตรงท่าช้างโน่นมีร้านกาแฟอยู่ร้านนึง แวะไปดื่มอะไรกันก่อนนะคะ”<br /><br /><br />พูดแล้วเกดก็เดินดุ่มนำหน้าไป<br /><br /><br />ชายหนุ่มยิ้มในสีหน้า พลางก้าวเดินตามหลังเข้าไปในร้านกาแฟที่ว่านั่น โดยไม่ได้แสดงอาการหรือพูดอะไรที่จะทำให้หญิงสาวขวยอายอีก<br /><br /><br />ร้านกาแฟแห่งนั้นเป็นร้านเล็ก แต่ก็ตบแต่งได้น่ารัก เป็นร้านที่เปิดโล่งรับลมเย็นจากแม่น้ำ ตั้งอยู่ห่างจากท่าเรือข้ามฟากไม่ไกลนัก ผู้คนในร้านขณะนี้ มีเพียง<br />หญิง-ชายต่างชาติคู่หนึ่งนั่งคุยกันอยู่เงียบๆ อยู่ตรงมุมหนึ่ง<br /><br /><br />“นั่งสิคะ เดี๋ยวเกดไปสั่งเครื่องดื่มให้ เอาอะไรดีคะ กาแฟเย็นมั๊ย” หญิงสาวว่าพลางรุนหลังชายหนุ่มให้นั่งตรงโต๊ะเล็กติดกับริมแม่น้ำ<br /><br /><br />“ผมสั่งให้เองไม่ดีกว่าหรือครับ” ชายหนุ่มทักท้วงขึ้น<br /><br /><br />เกดส่ายหน้า<br /><br /><br />“ไม่ต้องหรอกคะ นั่งพักเถอะค่ะ คุณเชเป็นแขกของเกดนะคะ อย่าลืมสิ”<br /><br /><br />ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ มองตามร่างหญิงสาวที่เดินลิ่วไปสั่งเครื่องดื่ม แล้วก็ต้องบอกกับตัวเองว่า แปลกเหลือเกิน ทำไมถึงได้รู้สึกผูกพันกับเธอเสียมากมาย<br />พยายามหาเหตุผลว่าทำไมจึงได้ชอบทุกอิริยาบถของหญิงสาว ชอบฟังเสียงที่เธอพูด ชอบเรื่องเล่าที่สรรหามาคุยมากมาย ไหนจะรอยยิ้ม เสียงหัวเราะนั่นอีก<br />ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติไปหมด<br /><br /><br />อยากรู้เหมือนกันว่า เธอจะมีความรู้สึกเหมือนกับเขาบ้างมั๊ยหนอ อยากรู้จริงๆ<br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color:#000099;">“วิน เขาเป็นคนยังไง”</span><br /><br /><br />“คะ…”<br /><br /><br />หญิงสาวพูดได้แค่นั้นจริงๆ เมื่ออยู่ดีๆ ก็เจอกับคำถามที่ไม่คาดคิดมาก่อน และไม่รู้จะเริ่มต้นตอบอย่างไรดี<br /><br /><br />“ก็เป็นเพื่อนที่ดีที่สุด เป็นผู้ชายที่หน้าตาไม่เลว แต่ก็ไม่มีแฟนกับคนอื่นเขา ยายมุกชอบค่อนขอดว่าเป็นผู้ชายซื่อบื้อ แล้วก็ขี้อายนิดๆ ซึ่งก็เกินไปหน่อย วินมีข้อ<br />ดีหลายอย่าง เพื่อนคนอื่นๆ พ่อ แล้วน้าเยาว์ ก็พูดคล้ายๆ ที่เกดพูดนี่แหละคะ คือวินเป็นผู้ชายใจดี เสมอต้นเสมอปลาย สำหรับเกดแล้ว วินเป็นเพื่อนที่ไว้ใจได้<br />มากที่สุด เป็นเพื่อนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างเสมอ”<br /><br /><br />“ถ้าอย่างนั้น ทำไมเกดกับวิน ถึงได้เอ้อ…ไม่เป็นแฟนกัน”<br /><br /><br />เกดเอามือปิดปากหัวเราะ<br /><br /><br />“ไม่รู้สิ ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนกับคนรัก มันไม่เหมือนกันหรอกนะคะคุณเชก็”<br /><br /><br />“แล้วอีกอย่าง…” หญิงสาวทอดเสียงยาว<br /><br /><br />“อะไรครับ”<br /><br /><br />“เกดเชื่อคำกล่าวที่ว่า ความรักเหมือนผีเสื้อ”<br /><br /><br />“ไม่เคยได้ยินเลยครับ” ชายหนุ่มว่า<br /><br /><br />“ก็ผีเสื้อนะ เวลาเราวิ่งตามมันก็จะยิ่งบินหนีห่าง แต่ถ้าปล่อยให้มีโบยบินอย่างอิสระ มันก็จะวิ่งเข้ามาหาเราเองนั่นแหละ”<br /><br /><br />เกด แปลกใจตัวเองที่พูดออกไปเช่นนั้น แต่นั่นก็เป็นความรู้สึกที่แท้จริงที่ต้องการบอก แต่ทำไมต้องบอกผู้ชายคนตรงหน้านี่ด้วยเล่า หญิงสาวไม่รู้หรอก<br />ชายหนุ่มนิ่งอึ้งไป เอามือคลึงถ้วยกาแฟไปมา แล้วทอดสายตามองออกไปยังแม่น้ำสีเขียวเบื้องหน้า<br /><br /><br />“คราวนี้เกดเป็นฝ่ายถามบ้างนะคะ…”<br /><br /><br />“ฮะ…อะไรนะ”<br /><br /><br />หญิงสาวยิ้มเมื่อเห็นอาการงุนงงของ “คุณเช”<br /><br /><br />“ว่าไงคะ…ได้มั๊ย”<br /><br /><br />ชายหนุ่มพยักหน้า สบตากับหญิงสาวตรงๆ<br /><br /><br />“เกด อยากรู้ว่า คุณเช เดินทางมาจากดัลวาด้วยจุดประสงค์อะไรคะ คงจะไม่ใช่เป็นเพราะว่าตามหาผู้หญิงคนเดียว นั่นมันเทพนิยายเชียวนะคะ”<br /><br /><br />“คุณเช” ถอนหายใจยาว<br /><br /><br />“มันอาจจะเป็นเรื่องตลกสำหรับคุณ แต่ผมขอบอกว่า เดินทางมาที่นี่ด้วยเหตุผลเดียว คือ อยากมาดูว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นเป็นอย่างไรบ้าง มีความสุขดีอยู่หรือ<br />เปล่า”<br /><br /><br />เกดแทบสำลักน้ำดื่มเมื่อได้ยินคำตอบ ดวงตาเบิกโพลง มือไม้สั่นขึ้นมาอีกครั้ง<br /><br /><br />“คุณเช…”<br /><br /><br />“ผมรักที่จะย้อนกลับไปในฤดูร้อนปีนั้นเหลือเกิน ปีที่เราพบกันครั้งแรกที่โบสถ์นั่นไงครับ”<br /><br /><br />ความปั่นป่วนบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้น หญิงสาวเสหน้าลงมองพ้นโต๊ะ แต่ยังมีแก่ใจถามต่อว่า<br /><br /><br />“มันไม่ดูแปลกไปหน่อยหรือคะ เจอกันตอนนั้นแล้วก็…”<br /><br /><br />ชายหนุ่มหัวเราะ<br /><br /><br />“นี่เป็นคำถามที่ยากมาก เพราะผมเองก็ไม่เคยคิดถึงคำตอบมาก่อน ผมทำตามความปรารถนาจากข้างใน รู้แต่ว่าถ้าผมไม่ได้กลับมาที่นี่อีก ไม่ได้เจอเด็ก<br /><br /><br />ผู้หญิงคนนั้น ผมคงทุกข์ทรมานไปตลอดชีวิต”<br /><br /><br />“ตายละ ถึงขนาดนั้นเชียวหรือคะ”<br /><br /><br />“คุณเช” สบตาหญิงสาว แล้วเห็นแววซุกซนในดวงตาคู่นั้น<br /><br /><br />“ถามเรื่องอื่นบ้างเถิดครับ อะไรก็ได้”<br /><br /><br />“งั้นก็…” เกดยื่นหน้าเข้ามา<br /><br /><br />“เรื่องของดัลวา โดยเฉพาะพระราชวังดาร์ลัม เล่าให้ฟังทีสิคะ เกดอ่านจากหนังสือแล้วคิดว่าคงจะสวยงามมาก คุณเช อยู่ที่นั่นคงต้องรู้รายละเอียดของ<br />พระราชวังบ้าง แล้วเคยเข้าไปในนั้นหรือเปล่าค่ะ เรื่องนี้คงตอบได้มั๊งคะ”<br /><br /><br />ชายหนุ่มก้มหน้านิ่ง บางทีช่วงเวลานี้อาจเหมาะสมที่สุดที่จะบอกกล่าวเรื่องราวทั้งหมดแล้วกระมัง<br /><br /><br />“ผมคงต้องขอเริ่มต้นที่ท่านลามะ”<br /><br /><br />“ท่านลามะ อย่างนั้นหรือ”<br /><br /><br />ชายหนุ่มพยักหน้า “ริมโปเช โลซัง คือผู้นำจิตวิญญานของดัลวาครับ”<br /><br /><br />แล้วภาพของคุรุเฒ่าผู้เปี่ยมด้วยความกรุณาก็ปรากฎขึ้นภายในภวังค์ของชายหนุ่มอีกครั้<br /><br /><br /><br /><br /><span style="color:#000099;">เหลื่อมเขาอันสลับซับซ้อน</span>ที่มีหิมะปกคลุมขาวโพลนมองเห็นอยู่ไกลลิบ ท้องฟ้ากระจ่างใส<br /><br /><br />ริมโปชัง โลซัง ลามะเฒ่ายืนสงบนิ่งอยู่บนลานกว้างในอารามเก่าแก่ที่ตั้งอยู่บนผาสูง เสียงลมหวีดหวิวพัดเสื้อคลุมสีเหลืองปลิวไปมา เช่นเดียวกับธงหลากสี<br />ที่ผูกอยู่ตามมุมเสาที่โบกสะบัดชายเสียงดังผึงๆ<br /><br /><br />เบื้องหลังของคุรุชราคือ ร่างสูงสง่าของกษัตริย์เดเช็นที่เอามือพระหัตถ์ไขว้ไว้ทางด้านหลัง<br /><br /><br />“มายืนอยู่ตรงนี้กับท่านลามะทีไร ข้ารับรู้ได้ถึงความสงบ เยือกเย็น” ผู้ปกครองสูงสุดของดัลวาตรัสขึ้น ในขณะที่พระเนตรจ้องไปยังเทือกเขาเบื้องไกล“พระองค์คงไม่ได้เสด็จมาเพื่อสิ่งนี้หรอกกระมัง”<br /><br /><br />กษัตริย์เดเช็นทรงพระสรวลเบาๆ<br /><br /><br />“ท่านลามะรู้ใจข้านัก”<br /><br /><br />ลามะเฒ่าหันหน้ามา ค้อมศรีษะลงเล็กน้อยก่อนกล่าว<br /><br /><br />“ฝ่าบาทคงเป็นกังวลเรื่องรัชทายาทกระมัง”<br /><br /><br />“โดร์เช ไปอยู่ที่นั่นนานพอสมควรแล้ว แล้วกับผู้หญิงคนไทยนั่น…”<br /><br /><br />ริมโปเช โลซัง เป็นฝ่ายหัวเราะขึ้นมาบ้าง<br /><br /><br />“โปรดวางพระทัยเถิด องค์รัชทายาทจะไม่เป็นไร บางทีอาจจะได้พบหญิงไทยคนนั้นแล้วก็เป็นได้”<br /><br /><br />ผู้ปกครองสูงสุดของดัลวาได้แต่ถอนพระทัย<br /><br /><br />“ถึงอย่างนั้นก็เถิด แล้วจะเป็นอย่างไรต่อไป”<br /><br /><br />“ไม่ว่าจะอย่างไรการเดินทางไปหนนี้ของรัชทายาทจะไม่สูญเปล่า”<br /><br /><br />“ท่านลามะ หมายความว่าอย่างไร”<br /><br /><br />ริมโปเชเฒ่าส่ายหน้าไปมา<br /><br /><br />“ผู้หญิงคนนั้นจะเป็นคู่แท้ขององค์รัชทายาทหรือไม่ เราไม่อาจทราบได้ มีแต่ตัวองค์รัชทายาทเท่านั้นที่จะรับรู้ได้ด้วยตัวเอง อย่างที่ข้าพระองค์เคยกราบทูล<br /><br /><br />หลายครั้ง ปล่อยให้เจ้าชายค้นพบคำตอบของชีวิตด้วยตัวเองเถิดพะยะค่ะ”<br /><br /><br />ลามะเฒ่ายิ้มบางๆ เมื่อเห็นอาการร้อนพระทัยของเหนือหัวแห่งดัลวา จะเป็นกษัตริย์หรือคนธรรมดาก็เหมือนกัน ห่วงใย อนาทรร้อนใจกับทุกข์สุขของลูกอย่าง<br />ไม่มีวันจบสิ้น<br /><br /><br />“คู่แท้คือสิ่งที่วิเศษสุดสำหรับมนุษย์ทุกคนที่ยังเต็มไปกิเลส มีแต่คู่แท้เท่านั้นที่จะเป็นคนที่เปลี่ยนแปลงชีวิตของกันและกัน ให้ความสุขอันดื่มด่ำ มีจิตใจอัน<br />ชื่นบาน แต่เนื้อแท้แล้ว มันยังมีความสัมพันธ์ด้านอื่นที่เกี่ยวข้องกันอีกมาก ถึงได้พบกันแล้วก็ยังต้องใช้เวลาเรียนรู้กันอีกมาก”<br /><br /><br />ฟังเช่นนี้แล้วกษัตริย์เดเช็นก็ได้แต่สงบนิ่งฟังด้วยอาการเยือกเย็นกว่าเดิม<br /><br /><br />“ความสัมพันธ์ที่จะต้องมีทั้งความไว้เนื้อเชื่อใจกัน ความห่วงใย การร่วมทุกข์ร่วมสุข เป็นกระบวนการที่ยาก ไม่สามารถที่จะเกิดขึ้นในเวลาชั่วข้ามคืน ถ้า<br />ผู้หญิงคนนั้นเป็นคู่แท้ของรัชทายาท ทั้งคู่จะรวมพลังเพื่อพัฒนาและขัดเกลาตัวเองร่วมกัน จนพบความหมายที่แท้แห่งรักได้ในที่สุด”<br /><br /><br />“ความรักมีพลังถึงเพียงนี้เชียวหรือ” เหนือหัวแห่งดัลวาตรัสด้วยน้ำเสียงแผ่ว<br /><br /><br />“พลังแห่งรักแท้จะผลักดันให้มนุษย์เราผ่านพ้นการเวียนว่ายตายเกิดอีกหลายภพหลายชาติ ให้เหลือเพียงชาตินี้ชาติเดียว นั่นละคู่แท้”<br /><br /><br />ฟังคำกล่าวของลามะแล้ว ความขัดข้องในพระทัยของกษัตริย์เดเช็นคลายลงอย่างมาก<br /><br /><br />ภาวนาให้เจ้าชายโดร์เชได้คำตอบที่ตัวเองต้องการโดยเร็วเถิด<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2947763160793315809-8845224395365321335?l=shinjiclub.blogspot.com' alt='' /></div>เปิ้ลซัง ศิษย์มิตซูโอะhttp://www.blogger.com/profile/05876559150619818157noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2947763160793315809.post-26675882486426243332009-11-23T01:36:00.004+07:002009-11-23T01:49:35.422+07:00<span style="color:#000099;">เสียงรถไฟแล่นไปในความมืด</span> วินกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนตู้นอน ในขบวนรถไฟเส้นที่วิ่งสู่ทางตอนใต้ของประเทศ ตู้ที่ชายหนุ่มเดินทางมาด้วยนั้น คับคั่งด้วยผู้โดยสารต่างชาติ ซึ่งขณะนี้บางส่วนยังจับกลุ่มพูดคุยกันอยู่ที่ตู้เสบียงที่อยู่ถัดไปไม่กี่ตู้<br /><br /><br />ท้องฟ้ามืดมิด มองไม่เห็นอะไร นอกจากดวงดาวน้อยใหญ่ที่กระพริบพราว แต่ก็ไม่ได้ทำให้วินรู้สึกเศร้าสร้อย กลับสัมผัสได้ความสงบภายในจิตใจของตัวเอง เพราะอะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน<br /><br /><br />ชายหนุ่มยื่นมือไปเปิดสวิตช์โคมไฟเล็กๆ ตรงศรีษะ แล้วจึงล้วงลงไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบซองจดหมายที่ยับยู่ยี่ ออกมาคลี่ออกอ่าน มือที่ถือกระดาษสั่นเล็กน้อยพอรู้สึกได้ ก็ไม่แปลกนักหรอก-เพราะเจ้าของจดหมายไม่ค่อยจะเขียนอะไรอย่างนี้มาก่อน<br /><br /><br /><br /><br /><em>วิน-วินนี่ ฮาโหล เทสต์</em><br /><br /><br /><em>อืมม์ ไม่ถนัดหรอก ไม่ถนัดเลย ที่ต้องเขียนจดหมายอย่างนี้ ก็แหม-เกด ไม่ใช่คนละเอียดอ่อนเหมือนวินนี่ นึกถึงคำพูดของน้าเยาว์เมื่อก่อน แกวิจารณ์ว่า วิน นี่ถ้าเปรียบเป็นดอกไม้ ก็น่าจะเป็นดอกมะลิ ไม้มงคลของบ้านเรา เพราะอะไรนะหรือจ้ะ น้าเยาว์บอกว่า เพราะ ความหมายของมะลิ ก็คือ ดอกไม้ที่ให้ความรู้สึกถึงความปรารถนาดี เป็นที่รักและคิดถึงของคนทั่วไป ยังแสดงถึงความบริสุทธิ์ กตัญญูกตเวทีต่อผู้มีพระคุณ</em><br /><br /><br /><em>โอ้โห-ฟังน้าเยาว์เล่าครั้งแรก เกดหัวเราะยกใหญ่ แต่พอนานไปชักเริ่มเห็นด้วยแฮะ</em><br /><br /><br /><em>แต่อย่าเพิ่งดีใจไปละ ถึงอย่างไรเกด ก็มีความเห็นว่า วิน น่าจะเป็นต้นโมกมากกว่า โมกที่เป็นคำเสียงกับคำว่าโมกข์ ที่มีความหมายว่า ความหลุดพ้น หรือ ผู้หลุดพ้นจากทุกข์ทั้งปวง</em><br /><br /><br /><em>อย่าเพิ่งหัวเราะสิ-ตั้งแต่คบเป็นเพื่อนกันมา สิ่งที่วิน ทำให้เกดรับรู้ก็คือ ความสุข สงบ เหมือนคนหลุดพ้นจากความทุกข์ เป็นคนที่สร้างความอบอุ่นใจให้กับคนรอบข้างได้เสมอ เหมือนดอกโมก ที่ออกดอกตลอดปี บานขาวสะพรั่งไปทั้งต้น ทั้งยังส่งกลิ่นหอมเย็นชื่นใจตลอดวันอีก</em><br /><br /><br /><em>จะมีก็ช่วงหลังนี่แหละ ที่เกดมองว่า มีอะไรเกิดขึ้นกับวินหรือเปล่า อาการนิ่งเงียบ ดวงตาหมอง ไม่ใช่วินคนที่เกดรู้จักเลยนี่ มีอะไรก็บอกมาสิ ลืมไปแล้วหรือว่าเราเป็นเพื่อนกัน เป็นเพื่อนรักที่เปิดอกคุยได้ทุกเรื่องเสียด้วย</em><br /><br /><br /><em>กลับลงไปใต้หนนี้วินก็อย่าไปนานนัก เกดมีเรื่องอยากคุยด้วยหลายเรื่อง อยากปรึกษาด้วย แต่บอกตามตรงว่าเห็นอาการซึมๆ ของเพื่อนแล้วกลัวใจ กลัวจะทำให้วินทุกข์หนักเข้าไปอีกนี่สิ เฮ้อ บุษบาหนอบุษบา</em><br /><br /><br /><em>เอ หรือว่า วินห่วงเรื่องของเกดกับคุณเชนั่น อย่าห่วงไปเลยนะจ้ะ อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด บอกตามตรงก็ได้ คุณเชให้ความรู้สึกแปลกๆ กับเกดจริงๆ แต่ถึงอย่างไรก็ยังไม่เคยคิดถึงเรื่องย้ายไปอยู่ดัลวาอะไรนั่นเลย ยังไม่ถึงขนาดนั้นหรอกจ้ะ</em><br /><br /><br /><em>แต่อาการเต้นตึกตัก มือไม้สั่นก็มีบ้างหรอกน่า ก็แหม-เกดเป็นผู้หญิงธรรมดา กระต๊อกกระต๋อย มีโอกาสเจอกับผู้ชายสมบูรณ์แบบอย่างนั้นมาสนใจก็น่าจะดีใจบ้างไม่ใช่หรือ</em><br /><br /><br /><em>ชีวิตมนุษย์เราก็แปลกนะ มีผู้คนมากมายที่เราพบ คบหา พบเห็นโดยทั่วไป แต่จะมีใครสักกี่คนที่จะก่อให้เกิดความรู้สึกวาบหวิว หรือมีความคุ้นเคย ราวกับสนิทสนมกันมายาวนาน ไม่รู้ว่าเขาเรียกพรหมลิขิตหรือเปล่านะจ้ะ</em><br /><br /><br /><em>เกดเคยบอกวินเสมอใช่มั๊ยว่า เกดเคยมีความฝันถึงโซลเมตของตัวเองมายาวนาน แต่สำหรับเกดแล้ว นิยามของความรักก็คือรัก ไม่จำเป็นต้องพยายามรัก</em><br /><br /><br /><em>หัวใจจะบอกเราเองนั้นแหละ ใช่มั๊ย</em><br /><br /><br /><em>เฮ้อ เฮ้อ เกดบอกเล่าความรู้สึกตัวเองไม่ถูกหรอก พูดได้แต่กับเพื่อนเท่านั้นแหละ</em><br /><br /><br /><em>จริงอย่างที่ยายมุกว่า เรื่องราวทั้งหมดเป็นเหมือนเทพนิยายที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ในชีวิตจริง แต่มันก็แสนจะจริง ทั้งสุข และทรมาน ไปพร้อมๆ กัน</em><br /><br /><br /><em>รีบกลับขึ้นมาเร็วๆ นะจ้ะ อยากคุยด้วยจริงๆ</em><br /><br /><br /><em>คิดถึงเสมอ</em><br /><br /><br /><em>เกด-เพื่อนสาวเจ้าปัญหา</em><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color:#000099;">ฝนตกปรอยๆ ลงมา</span> ตอนที่ชายหนุ่มก้าวลงจากรถไฟ และนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ตรงไปยังวัดป่าแห่งนั้น<br />บรรยากาศของวัดป่าเงียบสงบ เสียงนกร้อง เสียงหวีดหวิวของลมแรง ไปจนถึงเสียงกรูเกรียวของใบไม้ที่ปลิดใบจากขั้ว ปลิวเกลื่อนไปทั่วบริเวณ<br /><br /><br />โลกภายนอกเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง แต่สำหรับที่นี่ โลกเดินช้าเหมือนหยุดนิ่ง ชายหนุ่มชอบอากาศในยามเช้าเช่นนี้เสมอ จมูกสูดกลิ่นอ่อนๆ ของใบไม้แห้ง หูแว่วเสียงส่ายกิ่งใบของต้นไม้ จากนั้นก็ยืนนิ่ง หลับตา แล้วถอนหายใจยาวอยู่เป็นนาน จากนั้นวินจึงขยับเป้บนหลังให้กระชับขึ้น แล้วก้าวเดินไปตามถนนสายเล็กๆ พร้อมกับเหลียวมองไปรอบบริเวณวัดป่าด้วยความสุขที่หลั่งถ้นอยู่ในหัวอก<br /><br /><br />ทุกสิ่งรอบตัวเขาเวลานี้คือ ความเงียบสงบเย็นจนยากที่จะบรรยาย ความว้าเหว่ ซึมเศร้าในช่วงหลายวันที่ผ่านมาดูคลายลงไปอย่างมาก วินเดินลัดเลาะตามถนนเล็กๆ ไปเรื่อยๆ อย่างเพลิดเพลิน กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็มายืนอยู่หน้ากุฎิไม้หลังนั้น ซึ่งมีขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ และยกพื้นสูงจากพื้นดินไม่มากนัก ใกล้กันนั้นมีกุฎิในลักษณะคล้ายกันเรียงรายอยู่ราว 3-4 หลัง รายล้อมด้วยต้นไม้ใหญ่อันเขียวชะอุ่ม ให้ความรู้สึกร่มรื่น เสียงนกร้องจิ๊บจิ๊บดังแว่วมา<br /><br /><br />ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึก เมื่อเห็นร่างของพระรูปหนึ่งยืนอยู่ตรงระเบียง นาทีนั้นดูเหมือนแสงจากพระอาทิตย์ยามเช้าจะสาดแสงมาสว่างวาบทางเบื้องหลังของพระรูปนั้น<br /><br /><br />วิน ก้าวเดินผ่านบันได 3 ขั้นของกุฎิ แล้วก้มร่างลงกราบพระรูปนั้นด้วยอาการเคารพ<br /><br /><br />“มาแล้วหรือโยม” เสียงอันเปี่ยมเมตตาดังมาจากพระรูปนั้นที่กำลังค้อมลงมองร่างที่ทรุดอยู่บนพื้นด้วยดวงตาอันแสดงความปรานี<br /><br /><br />“ครับ หลวงพ่อ” วิน ตอบพลางเงยหน้าขึ้น<br /><br /><br />พระรูปนั้นมีรูปร่างสูงใหญ่ ผิวคล้ำสนิทจนเกือบดำ ดวงตาสุกใส ริมฝีปากบาง ว่าไปแล้วมีลักษณะบางอย่างที่คล้ายคลึงกับชายหนุ่มที่นั่งพนมมืออยู่บนพื้นกุฎิเสียเหลือเกิน<br /><br /><br />หลวงพ่อสูดลมหายใจยาว แล้วยิ้ม<br /><br /><br />“โยมสบายดีหรือเปล่า”<br /><br /><br />เสียงพูดทำให้วินสะดุ้งขึ้นครั้งหนึ่ง พยักหน้ารับ แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาหลวงพ่อ ก่อนจะหลบตาก้มมองพื้น เมื่อรู้สึกว่ามีก้อนอะไรไม่รู้มาจุกอยู่ที่ลำคอ แล้วน้ำตารื้นก็ซึมขึ้นที่ดวงตาทั้งคู่ จนชายหนุ่มต้องใช้ปลายนิ้วปาดขึ้นที่หางตา พลางนึกบ่นกับตัวเองที่ปล่อยให้ความอ่อนแอแสดงตัวในช่วงเวลาที่ไม่เหมาะสมเสียเลย<br /><br /><br />“โยม…” เสียงหลวงพ่อดังขึ้นอีก<br /><br /><br />“ครับ หลวงพ่อ”<br /><br /><br />“โยมไม่เป็นไรนะ”<br /><br /><br />ชายหนุ่มจะทำอะไรได้ นอกจากส่ายหน้าปฎิเสธ<br /><br /><br />“โยม อยู่ต่อหน้าพระอย่าโกหกสิ มันบาป”<br /><br /><br />ได้ยินคำกล่าวของหลวงพ่อเช่นนั้น วินกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบาก พูดอะไรไม่ออก<br /><br /><br />“โยม กำลังมีทุกข์ใช่มั๊ยลูก”<br /><br /><br />วินมองหน้าหลวงพ่อ ก่อนสารภาพเสียงแผ่ว<br /><br /><br />“ครับ หลวงพ่อ…”<br /><br /><br /><br /><span style="color:#000099;">สายลมเย็นพัดมาผะแผ่ว</span> ในขณะที่ชายหนุ่มนั่งพิงร่างกับต้นไทรใหญ่ สายตาทั้งคู่จับจ้องอยู่ที่หลวงพ่อที่วางเท้าเปล่าอยู่บนพื้นหญ้า เหมือนมีความสงบนิ่งรายล้อมอยู่<br /><br /><br />นาทีนั้น วินรับรู้ได้ถึงความสงบเย็น ละเอียดลึกซึ้ง ซึ่งดูเหมือนจะเปล่งมาจากผู้บังเกิดเกล้าซึ่งอุทิศตัวให้กับรสพระธรรมแล้วในขณะนี้<br /><br /><br />วินไม่ได้อธิบายความทุกข์ที่เกาะกุมจิตใจให้หลวงพ่อรับทราบ และหลวงพ่อก็ไม่ได้ไต่ถามอะไรอีก แต่หลังจากฉันท์และปฎิบัติกิจแห่งสงฆ์อย่างเคร่งครัดแล้ว ก็ชักชวนเขาให้เดินมาที่ชายป่าทางด้านหลังของวัดแห่งนี้ และนั่งนิ่งอยู่นานกว่า 15 นาทีแล้ว<br /><br /><br />“ไปเถอะโยม เดินไปทางนั้นเถิด”<br /><br /><br />ชายหนุ่มพยักหน้ารับ แล้วเดินตามหลังหลวงพ่อโดยไม่ได้พูดอะไร เส้นทางเดินเป็นถนนสายแคบเล็กที่มุ่งตรงสู่เรือนธรรมบนเนินเขาสูง ซึ่งสองข้างทางรายล้อมด้วยพรรณไม้นานาชนิด ต้นไม้ใหญ่ที่ให้ร่มเงาและช่วยบังแดดคือต้นประดู่ กิ่งแก่ของต้นตั้งขึ้นไปเป็นยอดพุ่มกลมดูคล้ายร่ม ช่อดอกประดู่ป่ากำลังแตกดอกออกช่อเป็นสีเหลืองตามซอกใบและกิ่ง เดินผ่านร่มไม้ของดอกประดู่ได้ไม่ไกลนัก วินยังเห็นพุ่มของต้นวาสนาปลูกเรียงรายอยู่ ดอกออกเป็นช่อจากซอกใบ เป็นดอกเล็กๆ สีเหลืองอ่อน<br /><br /><br />วินสูดกลิ่นหอมรวยรินของดอกไม้ป่า พลางคิดไปว่าวัดป่าในยามค่ำคืนคงให้ความรู้สึกสงบยิ่งกว่านี้ ดอกราตรี ดอกลั่นทม คงส่งกลิ่นหอมชื่นใจ ไหนยังจะเสียงร้องของเรไร นกกลางคืน อีกเล่า<br /><br /><br />ลัดเลาะตามเส้นทางมาได้พักใหญ่ หลวงพ่อก็พาชายหนุ่มมาหยุดยืนอยู่ที่ลานหินกว้าง มองเห็นทิวทัศน์ของวัดป่าได้อย่างแจ่มชัด ที่มองเห็นลิบๆ คือบึงน้ำกว้างสุดลูกหูลูกตา<br /><br /><br />วินทรุดร่างลงพับเพียบใกล้กับหลวงพ่อบนลานหินแห่งนั้น แล้วสายตาเหม่อมองไปยังบึงน้ำที่อยู่ไกลออกไป<br />“รู้สึกจิตใจสงบบ้างหรือยังเล่าโยม”<br /><br /><br />“ครับ…” วินตอบรับ<br /><br /><br />“อยู่ในกรุงเทพฯ บางทีจิตก็วุ่นเกินไป ได้มาอยู่ท่ามกลางแม่ธรรมชาติอย่างนี้ จะเป็นเครื่องปรุงให้จิตยุ่งเหือดหายไป พอใจสงบ กายก็จะสงบ”<br /><br /><br />วินพยักหน้ารับรู้<br /><br /><br />“หลวงพ่อครับ ผมแค่…” ชายหนุ่มพูดได้แค่นั้นก็ตะกุกตะกักพูดอะไรไม่ออกอีกต่อไป<br /><br /><br />หลวงพ่อหลับตาลง แล้วจึงกล่าวต่อ<br /><br /><br />“พระพุทธเจ้า เคยตรัสแก่ภิกษุสาวก ถึงเรื่องความรักไว้ว่า มนุษย์ทุกคนล้วนแต่ต้องการความสมหวังในชีวิตรัก แต่ความรักไม่เคยให้ความสมหวังแก่ใครถึงครึ่งหนึ่งแห่งความต้องการ”<br /><br /><br />ชายหนุ่มถอนหายใจยาว หลวงพ่อคาดเดาอะไรได้แม่นเหลือเกิน<br /><br /><br />“จำไว้นะโยม ในทางพุทธศาสนา ความรักที่มีแต่สุข ไม่มีทุกข์เจือปน เป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้”<br /><br /><br />“แล้วผมควรจะทำอย่างไรครับหลวงพ่อ”<br /><br /><br />โยมทุกข์เพราะคิดผิด”<br /><br /><br />“คิดผิดอย่างนั้นหรือครับ”<br /><br /><br />หลวงพ่อยิ้ม แล้วลืมตาขึ้น<br /><br /><br />“การหวังดับทุกข์จากความรักเป็นไปไม่ได้ เพราะความรักคือความไม่เที่ยง มีความแปรปรวน เปลี่ยนแปลงตามเหตุแห่งปัจจัย ไม่มีอะไรคงที่ เป็นที่พึ่งที่แท้จริงได้”<br /><br /><br />“หลวงพ่อครับ ผมยังไม่เข้าใจดีนัก” วินพูดด้วยเสียงอ่อนล้า<br /><br /><br />“โยม ต้องเรียนรู้ที่จะไม่เป็นทุกข์เพราะความรัก นั่นคือรักอย่างมีเมตตา ไม่มีเงื่อนไข ไม่เรียกร้อง ถ้าโยมศึกษาเนื้อแท้ของมันจะพบว่า ความรักที่ใสสะอาด บริสุทธิ์ จะนำมาซึ่งจิตใจอันเบิกบานเท่านั้น โยมต้องมีสติที่จะควบคุมความคิดของตัวเองให้ได้”<br /><br /><br />“มีสติอย่างนั้นหรือครับ”<br /><br /><br />หลวงพ่อหันหน้ามามองชายหนุ่ม แล้วยิ้มละไมอยู่ในสีหน้า<br /><br /><br />“โยมต้องกล้าที่จะดูตัวเอง แล้วพิจารณาความเหงา ว้าเหว่ ความผิดหวังที่เกิดขึ้น กล้าดูความทุกข์ของตัวเอง พอทำได้อย่างนั้นแล้ว ความคาดหวังในตัวของคนอื่นก็จะน้อยลงไป มันเป็นแค่อารมณ์ ที่เกิดและดับสลับเช่นนี้เรื่อยไป”<br /><br /><br />“เหมือนต้นไม้ในป่านั่นสิครับ เกิด เติบโต แล้วก็สลายไป” วินพูด<br /><br /><br />หลวงพ่อหัวเราะขึ้นเบาๆ<br /><br /><br />“โยมเริ่มเข้าใจแล้วสินะ แต่เอาเถอะค่อยๆ เรียนรู้ไป แต่จำคำของหลวงพ่อเอาไว้ ความรักไม่ใช่สิ่งที่ผิด แต่โยมต้องรู้จักรักอย่างมีเมตตา”<br /><br /><br />“ครับ หลวงพ่อ” ชายหนุ่มรับคำ<br /><br /><br /><br /><br /><span style="color:#000099;">เกือบ 5 ทุ่มแล้วแต่เกดยังไม่นอน</span> แต่ความจริงก็คือนอนไม่หลับมากกว่า<br /><br /><br />รู้สึกแปลกๆ กับตัวเองอยู่เหมือนกัน ที่ห้วงสมองในเวลานี้เฝ้าคิดถึงผู้ชาย 2 คน<br /><br /><br />คนหนึ่งแน่ละ เป็นเพื่อนกันมายาวนาน รู้อกรู้อกใจ เอื้อเฟื้อมีน้ำใจกันมาอย่างยาวนาน แต่ระยะหลังก็เริ่มมีอะไรที่พิกล ผิดแผกไปจากเดิมอยู่มาก<br /><br /><br />แต่เอาเถอะ-เขียนจดหมายไปหาแล้ว และปล่อยให้ไปอยู่วัดป่า ทำจิตให้ปลอดโปร่งสักพักอะไรก็คงดีขึ้นกระมัง<br /><br /><br />แล้วอีกคนเล่า-พูดไม่ถูกเหมือนกัน รู้แต่ว่าเป็นผู้ชายที่นำความรู้สึกแปลกใหม่ให้เกิดขึ้น ทำให้หัวใจเต้นตึกตักยามเจอหน้ากัน<br /><br /><br />คล้ายๆ กับว่า เป็นผู้ชายที่เริ่มมีใจให้บ้างนั่นแหละ<br /><br /><br />แต่จะให้ถึงคิดไปไกลถึงขั้นย้ายไปอยู่ในดัลวาด้วยอย่างนั้นหรือ เร็วไปหน่อยมั๊ง<br /><br /><br />ว่าแต่ว่าอย่างที่วินแนะนำไว้ก็ถูก เรียนรู้เรื่องของคุณเชและดัลวาไว้ก็คงไม่เสียหาย ไม่ใช่หรือ<br /><br /><br />รู้จัก พูดคุยกันมาระยะหนึ่งแล้ว แต่ “คุณเช” ทำงานอะไร มีชีวิตความเป็นอยู่อย่างไร เกดยังไม่รับรู้เลยแม้แต่น้อย ไม่กล้าถามเหมือนกัน รอให้เจ้าตัวเปิดปากบอกเองน่าจะดีกว่า<br /><br /><br />คิดได้แค่นี้แล้ว หญิงสาวก็ก้มหน้าลงอ่านหนังสือตรงหน้า ซึ่งเป็นเรื่องราวของดัลวาต่อไป<br /><br /><br /><br /><em>ดัลวา เป็นนครโบราณอันเก่าแก่ มีเอกลักษณ์ทางภูมิศาสตร์ของตัวเอง มีทั้งช่วงเวลาที่หนาวยะเยือก และช่วงร้อนระอุราวอยู่บนกะทะร้อน </em><br /><br /><em></em><br /><br /><em>ภูเขาสูงชันเป็นเนื้อที่ส่วนใหญ่ของอาณาจักรแห่งนี้ ส่วนประกอบเหล่านี้หล่อหลอมให้ ดัลวา มีทิวทัศน์สวยงาม มีทะเลทรายกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา และมีทะเลสาบงดงามหลายแห่ง</em><br /><br /><br /><em>ดัลวา เป็นดินแดนที่นักท่องเที่ยวทั่วโลกใฝ่ฝันที่จะได้ไปเยี่ยมเยือน แต่การเดินทางไปถึงไม่ใช่เรื่องง่ายนัก เนื่องจากบางห้วงเวลาจะมีมรสุมและพายุหิมะโหมกระหน่ำจนไม่สามารถสัญจรไปมาได้ เนื่องจากการเดินทางเข้าสู่ดัลวา จะต้องสัญจรผ่านเทือกเขาสูง ซึ่งบางวันจะมีหิมะปกคลุมจนขาวโพลน บางห้วงเวลาก็มีอากาศร้อนจัด อูณหภูมิสูงถึง 40 องศา ซึ่งซึ่งถือว่าเหลือจะทนทานสำหรับผู้มาเยือนจากอีกซีกโลกหนึ่ง</em><br /><br /><br /><em>ช่วงที่ท้องฟ้าเปิด อากาศแจ่มใส สามารถเห็นทัศนียภาพอันงดงาม ไม่ว่าจะเป็นสีขาวโพลนของภูเขา สีเงินอันเวิ้งว้างของทะเลสาบ หรือต้นไม้อันเขียวชอุ่มที่เรียงรายโอบล้อมเมืองไว้ มีเพียงแค่ 4 เดือนใน 1 ปีเท่านั้น</em><br /><br /><br /><em>ถึงสภาพอากาศจะแปรวปรวนอย่างสุดขั้ว มีเอกลักษณ์ทางภูมิศาสตร์ที่เหลือเชื่อ แต่กิตติศัพท์ความงดงามของดินแดนแห่งนี้ ก็ยังเป็นเสน่ห์ที่นักท่องเที่ยวทั่วโลกอยากมาสัมผัสด้วยตาตัวเองอยู่ดี</em><br /><br /><br /><em>แต่สิ่งก่อสร้างที่โดดเด่นที่สุดของดัลวายังคงเป็น “พระราชวังดาร์ลัม”</em><br /><br /><br /><em>ดาร์ลัม ไม่เพียงเป็นสถาปัตยกรรมที่มีเอกลักษณ์โดดเด่น แต่ยังทรงเป็นที่ประทับของกษัตริย์เดเช็น แห่งราชวังเซโม ประมุขแห่งดัลวา</em><br /><br /><br /><em>เป็นผู้นำประเทศที่นำพาดาร์ลัม ก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง ทั้งนี้ยังคงสามารถรักษาเอกลักษณ์</em><br /><br /><em>วัฒนธรรม และเสน่ห์ในแบบฉบับของตัวเองไว้ได้อย่างกลมกลืน</em><br /><br /><br /><em>ชื่อเดเช็น ของพระองค์มีความหมายความว่า เมตตา ซึ่งสอดคล้องกับวิธีการปกครองดัลวาเป็นอย่างยิ่ง</em><br /><br /><br /><em>กษัตริย์เดเช็น สามารถสอดประสานให้ดัลวา เป็นอาณาจักรบริสุทธิ์ ในดินแดนแห่งเทือกเขา ทะเลทราย ทะเลสาบ ได้อย่างเป็นไร เป็นคำตอบที่ทำให้ชนชาวโลกให้ความสนใจใคร่รู้เป็นอย่างยิ่ง…<br /><br /></em><br /><br /><br /><br /><span style="color:#000099;">ฝนโปรยละอองมาบางเบา</span> ในขณะที่รัชทายาทแห่งดัลวาบรรทมอยู่ อากาศเย็นสบาย แต่เจ้าชายโดร์เชทรงมีพระเนตรเบิกโพลง ด้วยพระทัยอันไม่สงบนัก<br /><br /><br />พระองค์ทรงถวิลหาหญิงสาวที่อยู่ในใจมาเนิ่นนานนัก แต่ไม่เพียงแค่นั้นยังทรงนึกผู้ชายคนนั้น คนที่เป็นเพื่อนกับหญิงสาว และนำพาพระองค์ไปพบกับ “ดวงดาว” ที่พระองค์ฝันถึง<br /><br /><br />ชายหนุ่มคนนั้นชื่อวิน รัชทายาทยังทรงจำได้<br /><br /><br />เป็นชายหนุ่มรูปร่างสันทัด ผิวคล้ำ ท่าทางอ่อนโยน มีจิตใจดี ดูเป็นมิตรกับทุกคน<br /><br /><br />เจ้าชายโดร์เช ยังทรงจำได้ถึงสายตาของชายหนุ่มผู้นั้นที่เบิกโพลงขึ้นมา เมื่อพระองค์ทรงตรัสว่าหญิงสาวที่ตามหาอยู่นั้น เคยสวมแว่นสายตา นับถือคริสต์ และเป็นลูกกำพร้าแม่<br /><br /><br />ตอนนั้น ด้วยความดีพระทัย พระองค์ไม่ทรงนึกอะไร นอกเสียจากกว่า การตามหา “ดวงดาว” มานับสิบปีสิ้นสุดลงแล้ว ด้วยความช่วยเหลือของชายหนุ่มคนที่ว่านั่นเอง<br /><br /><br />“หญิงสาว ที่คุณตามหาอยู่นั่น ไม่ใช่คนอื่นไกลเลยครับ เป็นเพื่อนสนิทของผมเอง เธอชื่อเกด”<br /><br /><br />เป็นคำตอบที่ชายหนุ่มที่ชื่อวินบอกกับพระองค์ ณ เวลานั้น<br /><br /><br />เพียงทราบแค่นั้น เจ้าชายโดร์เช ยังทรงจำถึงความรู้สึกของพระองค์เองได้ เพราะทรงแย้มพระเนตร ดวงตาเบิกโพลง แล้วทรงลืมพระองค์ด้วยการเอาพระหัตถ์จับที่ไหล่ของชายหนุ่มคนนั้น<br /><br /><br />“จริงหรือครับ คุณไม่ได้หลอกผม ใช่มั้ย”<br /><br /><br />ชายหนุ่มคนนั้น ผงกศีรษะรับ นั่งนิ่งอยู่เป็นนาน ก่อนจะเงยหน้าตอบ<br /><br /><br />“อย่าเป็นห่วงเลยครับ ถ้าเป็นเกดจริง คุณจะได้พบกับเธอแน่ เดี๋ยวผมจะจัดการให้ บางทีอาจนัดเจอกันที่โบสถ์ฝรั่ง ที่ติดกับโรงเรียนที่คุณเรียนอยู่ไงครับ สะดวกมั้ย”<br /><br /><br />นั่นละเจ้าชายโดร์เชจึงได้ทรงพบหญิงสาวที่พระองค์เฝ้ารอพบเจอ<br /><br /><br />และในขณะนี้ เวลานี้ ความสัมพันธ์ของพระองค์กับหญิงสาวพัฒนาไปอย่างมาก มากเสียจนว่าทรงลืมความเป็นเจ้าชายของตัวเองไปชั่วขณะหนึ่ง รู้สึกเป็นชายหนุ่มธรรมดาคนหนึ่งที่เกิดอาการตกหลุมรัก เกิดความผูกพันกับหญิงสาวอย่างที่ไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน<br /><br /><br />แล้วหลังจากได้มีโอกาสพูดคุยกับนีม่า เมื่อวันก่อน เจ้าชายโดร์เชก็ทรงหวนนึกถึงชายหนุ่มคนนั้นขึ้นมาอีกครั้ง<br /><br /><br />“ถ้านี่เป็นความรักที่จริงแท้ของพระองค์ และทุกอย่างจบลงด้วยดี อย่าทรงลืมพี่วินนะเพคะ กระหม่อมขอทูลว่า ถ้าพระองค์เป็นเจ้าชาย แล้วพี่เกดเป็นซินเดอเรลล่า พี่วินก็คงเป็น เอ้อ-หนูนาที่นางฟ้าเสกให้เป็นคนขับรถฟักทอง จนเจ้าชายได้เจอกับซินเดอเรลล่า อย่างในนิทานไงเพคะ”<br /><br /><br />ฟังนีม่า พูดตอนนั้น รัชทายาทหนุ่มเพียงแต่ทรงพระสรวลอย่างนึกขัน แต่ตอนนี้ พระองค์ทรงถามตัวเองว่า ชายหนุ่มคนนั้นกับหญิงสาว เป็นเพียงเพื่อนสนิทจริงหรือ<br /><br /><br />มีความสัมพันธ์ทางใจที่ลึกซึ้งมากกว่านั้นหรือไม่นะ<br /><br /><br />เพราะเกดเองก็มักจะกล่าวถึง “เพื่อนสนิท” ของตัวเองให้พระองค์ฟังอยู่บ่อยๆ<br /><br /><br />ทรงคิดมาถึงตอนนี้ ก็รู้สึกว่าพระองค์จะมีพระทัยว้าวุ่นเกินไปแล้ว<br /><br /><br />เจ้าชายบอกตัวเองว่า ทรงอิจฉาชายหนุ่มแสนจะธรรมดาคนนั้น-อย่างนั้นหรือ<br /><br /><br />หรือจะเป็นอย่างที่นีม่าว่าจริงๆ ความรักทำให้คนตาบอด<br /><br /><br />ตาบอดเพราะความรัก หลงใหล เสียจนไม่นึกถึงความรู้สึกของผู้คนรอบข้างเอาเสียเลย<br /><br /><br />ต้องการยึดมั่น ถือมั่น กับความสุขของตัวเองเท่านั้น<br /><br /><br />นี่อาจจะเป็น “ด้านมืด” ของความรักกระมัง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2947763160793315809-2667588248642624333?l=shinjiclub.blogspot.com' alt='' /></div>เปิ้ลซัง ศิษย์มิตซูโอะhttp://www.blogger.com/profile/05876559150619818157noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2947763160793315809.post-43001755497907696532009-11-17T22:12:00.003+07:002009-11-17T22:25:53.808+07:00<span style="color:#000099;">เกดมองภาพที่ชายหนุ่มกำลังใช้ผ้าผืนบางสีขาว</span>พันไปบนขาอันกระจิดริดของนกตัวนั้น แล้วก็ต้องถอนหายใจออกมา นี่ก็อีกคน ช่างอ่อนโยน ละเอียดอ่อน ผิด<br />วิสัยของผู้ชายทั่วไปเสียเหลือเกิน<br /><br /><br />แล้วก็ช่างแสนดี มีน้ำใจ เป็นที่พึ่งพิงได้เสมอ เป็นเพื่อนที่คงจะหาได้ยากแล้วในชีวิตนี้<br /><br /><br />หญิงสาวมองไปรอบร้านต้นไม้แห่งนี้ กลิ่นหอมระรวยของดอกไม้บางชนิดลอยมาเข้าจมูก ผสมผสานไปกับกลิ่นดินที่อวลคละเคล้ากันไป ดอกไม้ฤดูร้อนบาง<br />ชนิดออกดอกชูช่อ ทำให้ร้านเล็กๆ แห่งนี้มีสีสันสวยงามกว่าที่เคย ว่าไปแล้วนี่คืออาณาจักรเล็กๆ ของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้านั่นเอง<br /><br /><br />นานเหลือเกินแล้ว ที่วินเป็นอย่างนี้ มีความสุขอย่างง่ายๆ กับต้นไม้ เล่นดนตรี แล้วก็ทำงานอีกเล็กๆ น้อยๆ ที่ให้อิสระ ได้ใช้ความคิดของตัวเองในการสร้าง<br />สรรค์ผลงานอย่างเต็มที่<br /><br /><br />แต่แปลกจัง วันนี้มีบางสิ่งบางอย่างที่ดูจะผิดแผกออกไป เสียงถอนหายใจ อาการนิ่งเงียบ รอยยิ้มอันฝืดฝืนนั่นอีกเล่า<br /><br /><br />“นกนั่นเป็นอะไรไปจ้ะ ถึงได้มานั่งประคบประหงม ไม่เป็นอันทำงานอย่างนี้” เกดถามขึ้น<br /><br /><br />ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตา มีประกายบางอย่างปรากฎขึ้นวาบหนึ่ง ก่อนจะจางหายไปในเวลาอันรวดเร็ว<br /><br /><br />“มาเปิดร้านตอนเช้า ก็เห็นมันนอนอยู่บนพื้นตัวเดียว ตอนแรกนึกว่าหมดแรง บินต่อไปไม่ไหว พอเราอุ้มมันขึ้นมาวางบนโต๊ะ ถึงได้เห็นว่ามันบาดเจ็บ ขาเจ็บ<br />หรือปีกหักอะไรสักอย่างนี่แหละ”<br /><br /><br />เสียง “ปีกหัก” ของชายหนุ่มฟังดูอ่อนล้า ซึมเศร้าอย่างไรพิกล<br /><br /><br />“น่าสงสาร” หญิงสาวพูดได้แค่นั้น<br /><br /><br />เพิ่งจะ 4 โมงเย็นเท่านั้นเอง ตอนเกดผ่านประตูร้านเข้ามา ก็เห็นวินนั่งอยู่บนโต๊ะประคบประหงมนกปีกหักตัวนั้นอยู่เป็นนาน วันนี้ชายหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อยืดสี<br />แดงลายการ์ตูน ผมสั้นที่เคยเป็นระเบียบดูยุ่งเหยิงกว่าที่เคย<br /><br /><br />“แล้วจะยังไงต่อไป จะเลี้ยงมันเอาไว้ หรือพยาบาลมันแล้วก็จะปล่อยไป”<br /><br /><br />วินส่ายหน้า<br /><br /><br />“ยังไม่รู้เหมือนกัน แต่เท่าที่เห็นปีกหักอย่างนี้มันคงบินไปไหนไม่ไหว จะให้พ่อแก่ แม่แก่ ช่วยเลี้ยงไว้ก่อน แข็งแรงค่อยปล่อยไป”<br /><br /><br />“อ้าว แล้วกัน ทำไมไม่เลี้ยงเอง ไปรบกวนคนแก่ทำไม” หญิงสาวถามด้วยเสียงดุ แต่แฝงรอยยิ้มอยู่ในสีหน้า<br /><br /><br />ชายหนุ่มมองหน้าเพื่อนสาวอยู่เนิ่นนาน แล้วก็ยิ้มออกมา แต่ก็ยังดูฝืดฝืน แห้งแล้งอยู่ดีนั่นแหละ<br /><br /><br />“ไม่ว่างนะสิ อีกวันสองวันจะลงไปหาหลวงพ่อที่ใต้ ไม่รู้ว่าจะอยู่กี่วัน”<br /><br /><br />“อ้าว แล้วกัน” หญิงสาวอุทาน<br /><br /><br />วินประคองนกบาดเจ็บเอาไว้บนผ้าสีขาวขุ่นที่ตั้งอยู่ทางด้านหนึ่งของโต๊ะ แล้วหันหน้ากลับมาถาม<br /><br /><br />“เกด มีอะไรหรือเปล่า ว่าไง…”<br /><br /><br />หญิงสาวพูดไม่ออก ความรู้สึกบางอย่างบอกว่ามีอะไรที่ผิดเพี้ยนไป ดูเหมือนว่าเพื่อนชายมีอะไรซุกซ่อนเอาไว้ และสิ่งที่แสดงออกทางสีหน้า ก็คือ อาการไร้สุข<br />เงียบเหงา ซึม จะเทียบอะไรดีนะ อ้อ-รู้แล้ว เหมือนต้นไม้เหี่ยวแห้งในกระถางตรงมุมหลังของร้านนั่นไง ดูเฉาเหมือนขาดน้ำหล่อเลี้ยง<br /><br /><br />“ก็ไม่ได้มีอะไรมาก วิน ไปไหนเสียบ้างก็ดีเหมือนกัน” เกดตอบเสียงแผ่ว เหลือบตามองเพื่อน<br /><br /><br />“เกด มีอะไรก็บอกสิ อย่ามัวอ้ำอึ้ง” ชายหนุ่มว่าเสียงดุๆ<br /><br /><br />หญิงสาวพูดอะไรไม่ออก วินก็เป็นอย่างนี้ละ ใจดี เอื้อเฟื้อ ห่วงใยความรู้สึกคนอื่น ส่วนตัวเองนั่นเล่า<br /><br /><br />เป็นผู้ชายที่แสนดี มีค่า แต่น่าแปลกนักที่…<br /><br /><br />“ความจริงก็ไม่มีอะไร เพียงแต่ช่วงนี้เกดไม่ค่อยมีเวลา ก็เลยไม่ค่อยได้เจอกัน เลยมีความคิดว่า อยากจะเจอหน้าเพื่อนเก่าๆ พร้อมหน้ากันเสียที ดีมั๊ย”<br /><br /><br />ชายหนุ่มก้มหน้างุดๆ พยักหน้า<br /><br /><br />“ก็ได้ เดี๋ยวให้เรากลับขึ้นมาก่อนแล้วกัน”<br /><br /><br />หญิงสาวพยักหน้ารับรู้ แล้วก็เบิกตาโพลงขึ้นมา<br /><br /><br />“คุยกันเพลิน เพิ่งนึกได้ มีหญิงสาวฝากของมาให้วินด้วยนะ เสน่ห์แรงเหมือนกันน้า เพื่อนเรา”<br /><br /><br />วิน เงยหน้าขึ้น แต่สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิม<br /><br /><br />“ใครกัน ยายมุกละสิ”<br /><br /><br />หญิงสาวหัวเราะแห้งๆ<br /><br /><br />“แม่นจริงแฮะ”<br /><br /><br />แล้วเกดก็ยื่นของในมือให้ มันเป็นระฆังเล็กๆ ที่ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง น่ารัก ดูแปลกตาดี<br /><br /><br />“มุกเค้าบอกว่า เอาไว้แขวนบนกระดิ่งจักรยาน เจ้าฟักทองนะ”<br /><br /><br />วิน ยิ้มสดใสขึ้นมาเป็นครั้งแรกชายหนุ่มดูแจ่มใสขึ้นหน่อยหนึ่ง ก่อนจะเอามือล้วงลงไปในกระเป๋าผ้าสีขาวข้างตัว แล้วหยิบหนังสือเล่มหนึ่งยื่นให้<br /><br /><br />“เอ้า เล่มนี้เราให้”<br /><br /><br />เกดเอื้อมมือรับ แล้วต้องอุทานขึ้นมา เพราะมันเป็นหนังสือท่องเที่ยวของสำนักพิมพ์ชื่อดังที่ขึ้นชื่อว่าผลิตงานหนังสือท่องเที่ยวที่มีคุณภาพทุกเล่ม<br /><br /><br />“ดัลวา สวรรค์หิมาลัย” หญิงสาวอุทานขึ้น<br /><br /><br />“ฮื่อ…” ชายหนุ่มรับคำเบาๆ<br /><br /><br />เกดสบตาเพื่อนชาย<br /><br /><br />“นี่หมายความว่าอะไร…”<br /><br /><br />วินถอนหายใจ<br /><br /><br />“แล้วกัน ดัลวา เป็นอย่างไร ภูมิประเทศ ลักษณะภูมิอากาศ ชีวิตความเป็นอยู่ของคนที่นั่น เกดไม่อยากรู้หรือไง อย่าลืมว่าคุณเชเป็นคนที่นั่น”<br /><br /><br />คราวนี้เกดได้แต่อ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออก<br /><br /><br />“สมมติว่า ถ้าวันหนึ่งเกดกับคุณเชต้อง…”<br /><br /><br />เพื่อนหนุ่มพูดทิ้งค้างไว้แค่นั้น แต่ก็ช่างตรงแผง ชี้เข้าที่กลางใจของเกดกันเลยทีเดียว<br /><br /><br />ต้องไปอยู่ดัลวา อย่างนั้นหรือ หญิงสาวไม่เคยวางแผนถึงเรื่องนี้มาก่อน<br /><br /><br />ไม่เคยคิดจนกระทั่งเพื่อนเตือนนี่แหละ…<br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color:#000099;">“กำหนดกลับดัลวา อย่างนั้นหรือ”</span><br /><br /><br />ชายหนุ่มพูดเหมือนพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะสบสายตากับคู่สนทนา<br /><br /><br />รัชทายาทหนุ่มแห่งดัลวา นัดน้องสาวของคนสนิทมาทานอาหารในร้านอาหารเงียบๆ แห่งนี้ เป็นสวนอาหารริมน้ำที่ผู้คนไม่พลุกพล่านเกินไปนัก สามารถพูดคุย<br />ได้ทุกเรื่อง<br /><br /><br />แต่แค่คำถามแรกของนีม่าก็ทำให้เจ้าชายโดร์เชนิ่งอึ้ง<br /><br /><br />“ขออภัยเพคะ ถ้าหม่อมฉันจะทูลว่า ตั้งแต่เสด็จมาที่นี่ พระองค์ทรงเปลี่ยนไป”<br /><br /><br />รัชทายาทหนุ่มทรงเลิกพระขนงขึ้นสูง พลางแย้มพระโอษฐ์อย่างพอพระทัย หญิงสาวคนตรงหน้านี้ ช่างมีนิสัยเหมือนพระองค์นัก นั่นก็คือพูดจาตรงๆ ไม่อ้อม<br />ค้อม<br /><br /><br />“เปลี่ยนไปอย่างนั้นหรือ…”<br /><br /><br />หญิงสาวถอนหายใจยาว<br /><br /><br />“ก็ทรงทำพระองค์เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พระองค์ได้เจอผู้หญิงคนนั้นแล้ว ควรจะเริ่มคิดบ้างนะเพคะว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป หรือจะปล่อยให้คาราคาซัง<br />ต่อไปเช่นนี้ มีภาระที่รอให้พระองค์ต้องสะสางอีกมากนัก แล้วอีกอย่าง…”<br /><br /><br />นีม่า นิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะสบตากับคู่สนทนา<br /><br /><br />“หม่อมฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าจะปิดความลับเรื่องนี้ไว้ได้นานเท่าไหร่กัน นี่มุกเค้าก็เพิ่งโทรมาบอกว่าอยากเห็นพระฉายาลักษณ์ของเจ้าชายโดร์เช”<br /><br /><br />ชายหนุ่มนิ่งงันไป<br /><br /><br />จริงสิ นับตั้งแต่เจอหน้าหญิงอันเป็นที่รัก ทุกสิ่งรอบตัวดูราวจะหยุดนิ่ง การได้สบตากับเกด พูดคุยในหลายเรื่องอย่างเข้าอกเข้าใจ บอกเล่าความฝันของกัน<br />และกัน เรียนพูดภาษาไทยคำยากๆ ไปจนกระทั่งชักชวนเข้าไปดูหนังในโรง และมีโอกาสสัมผัสมือโดยไม่ตั้งใจหลายครั้ง ทำให้รัชทายาทแห่งดินแดนไกลโพ้น<br />บอกกับตัวเองว่า นี่คือผู้หญิงที่รอคอยมาทั้งชีวิต ไม่ผิดตัวแน่นอน<br /><br /><br />เป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่ทำให้รู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด<br /><br /><br />“ข้าต้องขอโทษ ที่เจ้าพูดมาถูก ข้าทำอะไรไม่ถูกต้องหลายอย่าง” เจ้าชายโดร์เชตรัสอย่างยอมรับผิด<br /><br /><br />ฟังเสียงขอโทษขอโพยนั่นแล้ว หัวใจของหญิงสาวก็ตกวูบลง<br /><br /><br />“ข้าผูกพันกับความหลังมากเกินไปหรือเปล่า นีม่า”<br /><br /><br />หญิงสาวส่ายหน้า<br /><br /><br />“อย่างที่เขาเคยพูดไงเพคะ ไม่สัมผัสด้วยตัวเองคงไม่มีทางรู้ได้ ถึงตอนนี้พระองค์คงเข้าพระทัยความรู้สึกของตัวเองแล้วสิเพคะ ว่านั่นใช่ความรักหรือไม่”<br /><br /><br />ชายหนุ่มพยักหน้ารับ<br /><br /><br />“ข้าไม่สงสัยความรู้สึกของตัวเองอีกต่อไปแล้ว แต่ถึงตอนนี้ข้ารู้สึกกลัวขึ้นมา กลัวว่าทุกอย่างจะไม่เป็นไปอย่างที่คิด เกดไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่น จนถึงตอนนี้<br />ข้าก็ไม่แน่ใจว่าข้าหลงคิดไปอยู่ฝ่ายเดียวหรือไม่ แล้วเกดจะมีความรู้สึกอย่างไรเมื่อความจริงถูกเปิดเผย”<br /><br /><br />เสียงอันไม่ปกตินั่นบ่งบอกความรู้สึกเป็นอย่างดีอยู่แล้ว<br /><br /><br />นีม่าลอบถอนหายใจอีกแล้ว แล้วมองออกไปทางริมน้ำยามค่ำ ที่มีแสงกะพริบพรายของดาวประดับอยู่บนม่านฟ้าที่มืดมิด<br /><br /><br />“หม่อมฉัน ขอทูลตามตรง เทพนิยายระหว่างเจ้าชายกับซินเดอเรลล่าจบลงแล้วเพคะ ต่อไปนี้คือโลกแห่งความจริง พูดความจริงกับผู้หญิงที่พระองค์รัก แล้ว<br />รอผลที่จะมีตามมา”<br /><br /><br />“ซินเดอเรลล่า อย่างนั้นหรือ เข้าใจคิดนะ”<br /><br /><br />นีม่าทำจมูกย่น ยิ้มอยู่ในสีหน้า หยิบแก้วน้ำข้างตัวขึ้นจิบ<br /><br /><br />“อย่าทำเป็นหัวเราะไปเพคะ ความรักครั้งนี้อาจไม่ง่ายเหมือนในเทพนิยาย ทั้งความรู้สึกของผู้หญิงที่พระองค์รัก แล้วญาติพี่น้องของพี่เกดอีกละ จะรับความ<br />จริงเรื่องนี้ได้หรือไม่ แล้วการจากถิ่นเกิดไปอยู่ดัลวา ดินแดนที่ห่างไกลจากที่นี่เหลือเกิน ไม่ใช่การตัดสินใจที่ง่ายๆ หรอกนะเพคะ”<br /><br /><br />ชายหนุ่มที่นั่งเบื้องหน้านั่งนิ่ง<br /><br /><br />“แล้วพระองค์อย่าลืมสิเพคะ ทางดัลวา จะมีปฎิกิริยาเรื่องนี้อย่างไรบ้าง พระบิดาของพระองค์อาจจะไม่เท่าใดนัก แต่พระญาติของพระองค์นี่สิจะเห็นชอบ<br />ด้วยทั้งหมดหรือ เห็นมั๊ยเพคะ ความรักหนนี้ไม่ใช่เรื่องของคนสองคนเลยเพคะ”<br /><br /><br />รัชทายาทหนุ่มแห่งดัลวาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตรัสด้วยเสียงอันแผ่วแต่เต็มไปด้วยความจริงจัง<br /><br /><br />“ขอบใจเจ้ามากนีม่า ข้าควรจะคิดถึงเรื่องนี้นานแล้ว เป็นความจริงที่ข้าลืมนึกไป ฟังเจ้าพูดแล้วข้ารู้สึกเหมือนตัวเองเห็นแก่ตัวจัง”<br /><br /><br />หญิงสาวส่ายหน้า<br /><br /><br />“อย่าพูดอย่างนั้นสิเพคะ บางครั้งความรักก็ทำให้คนตาบอด เคยได้ยินบ้างมั๊ยเพคะ”<br /><br /><br />เสียงหัวเราะดังออกมาจากคู่สนทนา<br /><br /><br />“นีม่า เจ้านี่เป็นที่ปรึกษาที่ดีกว่าพี่ชายของเจ้าเยอะเลย รู้ตัวหรือไม่”<br /><br /><br />หญิงสาวก้มหน้ายิ้ม เอาช้อนในมือเกลี่ยจานอาหารตรงหน้าไปมาแก้อาการขัดเขินของตัวเอง<br /><br /><br />“เรื่องบางเรื่อง ผู้หญิงก็ละเอียดอ่อนกว่าผู้ชายนะเพคะ อย่าลืม และหม่อมฉันเป็นพสกนิกรของพระองค์ ยินดีรับใช้ทุกเรื่องเพคะ”<br /><br /><br />“ทั้งๆ ที่ข้าอาจทำไม่ถูก ไม่นึกความรู้สึกของคนรอบข้างอย่างนั้นหรือ”<br /><br /><br />“เพคะ…”<br /><br /><br />รับคำแล้ว ใจของหญิงสาวก็ไพล่ไปนึกถึงใบหน้าดำคล้ำของผู้ชายคนหนึ่ง ผู้ชายที่แสนจะละเอียดอ่อน มากไปด้วยความรู้สึก มีความเป็น “ศิลปิน” อยู่ในตัว<br />เสียเหลือเกิน<br /><br /><br />ขอโทษทีนะพ่อจรกา<br /><br /><br /><br /><br /><span style="color:#000099;">มุกดากำลังหยิบส้ม</span>จากถาดผลไม้ตรงหน้าเข้าปาก ในขณะที่ตายายที่นั่งอยู่ตรงข้ามพากันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แล้ววินก็เข็นจักรยานผ่านเข้าประตูบ้านเข้ามาพอดี<br />หญิงสาวไม่ได้หันไปมอง แต่ขบยิ้มอย่างดีใจเมื่อได้ยินเสียงกรุ๊งกริ๊งตรงกระดิ่งจักรยาน<br /><br /><br />“อ้าว มุก” ชายหนุ่มทักทายขึ้นเบาๆ เมื่อเห็นน้องสาวของเพื่อนมานั่งไขว้ขากินผลไม้อย่างสบายอกสบายใจ และมีพ่อแก่-แม่แก่ ยกถาดผลไม้เอามาประเคน<br />ให้ทานตรงโต๊ะไม้ใต้ถุนบ้าน<br /><br /><br />มุกดา เหลือบตามองชายหนุ่มแว่บหนึ่ง แล้วก็ยักไหล่ เลิกคิ้ว แล้วหันไปยิ้มให้กับสองตายาย<br /><br /><br />“ส้มหวานจัง มังคุดนี่ก็เหมือนกันคะคุณตา คุณยาย วันนี้มุกซัดซะพุงกาง”<br /><br /><br />วินเข็นรถจักรยานไปพิงไว้ตรงมุมหนึ่งของหลังบ้านด้วยอาการเงื่องหงอย แล้วจึงมองมาที่น้องสาวของเกด วันนี้มุกไม่ได้อยู่ในชุดนักศึกษาที่คุ้นตา แต่เป็นชุด<br />ลำลองที่ดูสบาย เสื้อแขนสั้นสีดำ กางเกงยีนส์สามส่วนสีขาวขุ่น และผมยาวรวบไว้อย่างเป็นระเบียบ<br /><br /><br />“มีธุระอะไรหรือเปล่า”<br /><br /><br />มุกดาส่ายหน้าไปมาให้กับคนถาม<br /><br /><br />“เปล่านี่…มาเยี่ยมคุณตา คุณยาย คิดถึง ไม่ได้มาหานานแล้ว”<br /><br /><br />ตามองหน้ายาย แล้วก็มองไปที่เด็กสาวรุ่นหลาน แล้วก็มองไปที่หลานชายแล้วก็หัวเราะหึหึขึ้นมา<br /><br /><br />“เก็บของหรือยังละ จะไปเช้ามืดพรุ่งนี้ไม่ใช่หรือ” แม่แก่ถามหลานชาย ที่ค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ กับหญิงสาว<br /><br /><br />“เรียบร้อยแล้วละ แม่แก่ ไม่ได้เอาอะไรไปมาก คิดว่าคงไม่กี่วันก็คงกลับ”<br /><br /><br />“อ้าว พี่วินจะไปไหน ไม่เห็นรู้เรื่อง” มุกดาหันมาทางชายหนุ่มรุ่นพี่แล้วถามขึ้น คิ้วคู่งามขมวดขึ้นเล็กน้อย<br /><br /><br />“ไปหาหลวงพ่อที่สุราษฎร์นะ อยากได้อะไรหรือเปล่ามุก”<br /><br /><br />เสียงที่พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลกว่าทุกครั้ง ทำให้หญิงสาวหันมามองแล้วตอบด้วยเสียงแผ่ว<br /><br /><br />“ไม่หรอก แต่รีบไปรีบกลับละ คุณตา-คุณยาย อยู่กันแค่ 2 คนเองนะ”<br /><br /><br />“ไปเถอะ แม่แก่อยู่ได้ ตาแก่นี่ก็เหมือนกัน ถือโอกาสไปพักผ่อนด้วยก็ดีเหมือนกัน หน้าตาลูกช่วงนี้หมองคล้ำไปเยอะนะ รู้ตัวมั๊ยลูก”<br /><br /><br />ชายหนุ่มเสหน้ามองพื้นพลางพยักหน้ารับอย่างเงียบๆ จนไม่ทันสังเกตเห็นดวงตาคู่หนึ่งที่มองจ้องมา<br /><br /><br />“ไว้มุกจะมาอยู่เป็นเพื่อนคุณตาคุณยายนะคะ ช่วงนี้ปิดเทอมแล้ว อยากทานน้ำพริกฝีมือคุณยาย”<br /><br /><br />ชายหนุ่มฟังเสียงเจื้อยแจ้วนั่นแล้ว ก็เงยหน้าขึ้นมองมาที่หญิงสาว<br /><br /><br />“ขอบใจมากมุก ขอบใจจริงๆ”<br /><br /><br />มุกดาฟังน้ำเสียงแล้วหัวใจก็ตกวูบลง น้ำเสียงนั้นทำไมถึงได้เศร้าสร้อยนัก แล้วดวงตาก็ฉายแววอ่อนโยนอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน<br /><br /><br />“งั้นก็ต้องมีของตอบแทน”<br /><br /><br />“ตอบแทนอย่างนั้นหรือ”<br /><br /><br />มุกดาหัวเราะเสียงใส“ขับไอ้ฟักทองไปส่งมุกที่บ้านที”<br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color:#000099;">วินเดินจูงจักรยานขึ้นสะพาน</span>อย่างช้าๆ เสียงรถวิ่งขวักไขว่ไปมาสลับกับเสียงแตรที่แผดออกมา ไม่ทำให้ชายหนุ่มรำคาญใจเท่าใดนัก เพราะสายตากำลัง<br />เหม่อมองแม่น้ำเบื้องล่างราวกับครุ่นคิดอะไรบางอย่าง แสงแดดยามเย็นส่องกระทบแม่น้ำเป็นประกายงดงาม ในขณะที่เบื้องบนเมฆเป็นสีเทาทะมึน<br /><br /><br />“นั่งรถเมล์ผ่านสะพานนี้เกือบทุกวัน ไม่สังเกตนะเนี่ยว่าแม่น้ำตอนเย็นๆ จะสวยอย่างนี้”<br /><br /><br />มุกดาพูดเหมือนรำพึงกับตัวเอง ในขณะที่เอามือท้าวเข้ากับราวสะพาน<br /><br /><br />ชายหนุ่มเอาจักรยานพิงไว้กับขอบสะพาน แล้วก็ก้มร่างลงหยิบใบไม้บนทางเท้าที่ตอนแรกลอยคว้างอยู่กลางอากาศ แล้วก็ร่อนลงปลิวกระจายเต็มพื้นขึ้นมา<br />แล้วก็ค่อยๆ เป่าใบไม้ให้ปลิวคว้างผ่านอากาศลงสู่แม่น้ำเบื้องล่าง<br /><br /><br />หญิงสาวมองใบไม้ที่ลอยเนิบอยู่กลางอากาศ แล้วสายตาก็มองไปที่ชายหนุ่มรุ่นพี่<br /><br /><br />“จะลงใต้บอกพี่เกดหรือยัง”<br /><br /><br />“บอกแล้ว” วินตอบสั้นๆ<br /><br /><br />มุกดาทำแก้มพอง<br /><br /><br />“ช่วงนี้คุณเชกับพี่เกดนะ…”<br /><br /><br />“รู้แล้วละ” วินตอบ<br /><br /><br />หญิงสาวทำจมูกย่น คิ้วขมวด<br /><br /><br />“ยังไม่ทันพูดจบรู้ได้ยังไง”<br /><br /><br />ชายหนุ่มเหลือบสายตามองหญิงสาวรุ่นน้อง แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา<br /><br /><br />มุกดาเอามือทาบเข้าที่แก้มทั้งสองข้างพลางส่ายหน้าไปมา<br /><br /><br /><br />“เมื่อไหร่จะเลิกซื่อบื้อ ถามจริงเถอะๆ”<br /><br /><br />“อะไรนะ…” วินพูดโดยยังไม่ละสายตาจากแม่น้ำ<br /><br /><br />“ผู้ชายที่เงียบเหมือนเป็นใบ้ ไม่ยอมพูดหรือแสดงความรู้สึกอะไร ไม่ค่อยสมหวังในความรักหรอกรู้มั๊ย”<br /><br /><br />“ฮื่อ”<br /><br /><br />มุกดาแยกเขี้ยวแสดงอาการหงุดหงิด<br /><br /><br />“นี่จะปล่อยไปอย่างนี้หรือ ตาบ้า”<br /><br /><br />คราวนี้ชายหนุ่มหันมาสบตาหญิงสาวคู่สนทนาโดยตรง<br /><br /><br />“เป็นเด็กเป็นเล็ก จะไปรู้อะไร”<br /><br /><br />ฟังอย่างนี้ มุกดาทำสายตาดุ จมูกเริ่มแดง อาการ “วีน” กำลังจะมาถึงในไม่ช้านี้ “มุกไม่ใช่เด็กแล้วนะ จะจบมหาลัยอยู่แล้ว และตาก็ไม่ได้บอดด้วย”<br /><br /><br />วินเลิกคิ้วขึ้นสูง รอยยิ้มผุดพรายขึ้น<br /><br /><br />“งั้นเหรอ…”<br /><br /><br />หญิงสาวมองชายหนุ่มรุ่นพี่ด้วยอาการฮึดฮัด แต่ไม่รู้จะตอบโต้อย่างไรต่อไปดี “ไปเหอะ ถ้าจะฝนตกแน่ ดูท้องฟ้าสิมืดเชียว” วินเอ่ยปากชักชวน แต่หญิง<br />สาวยังยืนนิ่งอยู่ แสดงอาการแง่งอน และค้อนวงใหญ่ให้กับชายหนุ่ม<br /><br /><br />“มุก-เอาน่า อย่างอนไปเลย มาซ้อนท้ายไอ้ฟักทองเถอะ ค่ำแล้วเดี๋ยวน้าเยาว์เป็นห่วง”<br /><br /><br />“ไม่…เซ็ง”<br /><br /><br />วินหัวเราะเบาๆ ดูคล้ายจะคลายอาการเศร้าไปได้หน่อยหนึ่ง<br /><br /><br />“เอาเป็นว่าพี่ขอโทษแล้วกันนะ น้องมุกคนดี แล้วก็ขอบคุณด้วยที่เป็นห่วง”<br /><br /><br />แล้วชายหนุ่มก็นั่งคร่อมจักรยานของตัวเอง ก่อนจะเหลียวมาบอกกับมุกดาว่า<br /><br /><br />“ขึ้นมาซ้อนท้ายเถอะ เอาไว้กลับจากใต้ค่อยคุยกันเรื่องนี้”<br /><br /><br />“จริงนะ” มุกดาทำตาโต<br /><br /><br />“ฮื่อ…” วินรับคำ<br /><br /><br />แล้ว “ไอ้ฟักทอง” ก็ก้าวออกจากสะพานเหนือแม่น้ำอย่างเนิบช้า โดยมีร่างของชายหญิงคู่หนึ่งนั่งเคียงกันไป<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2947763160793315809-4300175549790769653?l=shinjiclub.blogspot.com' alt='' /></div>เปิ้ลซัง ศิษย์มิตซูโอะhttp://www.blogger.com/profile/05876559150619818157noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2947763160793315809.post-42232318687823998012009-11-15T22:44:00.003+07:002009-11-15T23:01:53.451+07:00<span style="color:#000099;">ตอนที่เกดเดินตามชายหนุ่มร่างสูงเบื้องหน้าไปจนถึงบึงน้ำเบื้องหน้านั้น</span> อากาศกำลังเย็นสบาย ได้ยินเสียงปลากระโดดผลุงกระทบผิวน้ำ เสียงของใบไม้ไหว<br />ตามแรงลม และแสงแดดที่ส่องกระทบต้นหูกวางที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมน้ำดูไม่ร้อนแรงเกินไปนัก เป็นสถานที่และช่วงเวลาที่เหมาะสำหรับนั่งพัก พูดคุย หรือ<br />นอนอ่านหนังสืออย่างเงียบๆ<br /><br /><br />หญิงสาวมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่มัดผมยาวอย่างเป็นระเบียบดู แล้วอดยิ้มไม่ได้ “คุณเช” มีบุคคลิกไม่เหมือนผู้ชายส่วนใหญ่ที่เคยรู้จักมา เรือนร่างสูงโปร่ง<br />ไหล่อันผึ่งผาย และท่าเดินอันเนิบนาบแต่แฝงไปด้วยความสง่างาม ทำให้มีความรู้สึกเหมือนว่า “คุณเช” คนนี้น่าจะเกิดในชาติสกุลที่ดี มีฐานะอันมั่งคั่งพอ<br />สมควร<br /><br /><br />แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่เกดเลือกออกมากับชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหล่าผู้นี้<br /><br /><br />เพราะอะไรนั่นหรือ บอกไม่ถูกนักหรอก แต่ที่รับรู้ได้ก็คือ ความปั่นป่วนบางอย่างเกิดขึ้นเมื่อจ้องมองแผ่นหลังเบื้องหน้า แถมยังเกิดอาการหัวใจเต้นตึกตัก มือ<br />ไม้สั่นเข้าอีก<br /><br /><br />ดูเอาเถิด ความหวั่นไหวเกิดขึ้นทุกครั้งที่ได้เจอชายหนุ่มแปลกหน้าผู้นี้ แปลกจัง<br /><br /><br />และดูเหมือนว่าทุกครั้งที่เจอกัน จะคาดเดาความคิด ความกระทำของ “คุณเช” ผู้นี้ได้ยากลำบากเหลือเกิน<br /><br /><br />ดูอย่างสถานที่นัดครั้งนี้ปะไร แทนที่จะเป็นภัตตาคารหรูหรา หรือร้านกาแฟเก๋ไก๋ แต่กลับเป็นบึงน้ำอันเงียบสงบไปเสียได้<br /><br /><br />“ขอโทษนะครับ ไม่รู้ว่าจะพาไปไหนดี ผมจากประเทศไทยไปนานแล้ว ที่นี่ผมเคยมาตอนเด็กๆ แล้วรู้สึกชอบ” ชายหนุ่มว่า ในขณะที่นั่งเคียงกันบนม้านั่งยาวสี<br />ขาว<br /><br /><br />เกดยิ้มก่อนจะส่ายหน้าไปมา<br /><br /><br />“ไม่เป็นไรหรอกคะ นัดเจอกันที่เขาดินก็ดี เกดไม่ได้มาที่นี่หลายปีแล้ว ดูแปลกตากว่าที่เคยเห็นไปมาก”<br /><br /><br />“คุณเช” ยิ้มอย่างพอใจ<br /><br /><br />“รู้มั๊ยครับ สมัยตอนเรียนอยู่ที่นี่ ผมชอบหนีเรียนแล้วก็มาที่เขาดินนี่ แล้วมานั่งตรงที่เรานั่งกันอยู่นี่แหละครับ”<br /><br /><br />เกดหัวเราะตาโต<br /><br /><br />“อะไรกัน คุณเชเนี่ยนะหนีโรงเรียน ท่าทางไม่บอกเลยนะคะเนี่ย”<br /><br /><br />ชายหนุ่มพยักหน้า<br /><br /><br />“ตอนนั้น ผมเพิ่งเสียแม่ไปใหม่ๆ นะครับ”<br /><br /><br />เสียงสั่น และดวงตาที่ทอแววเศร้า ทำให้หญิงสาวสะท้านขึ้นในหัวอก<br /><br /><br />“คุณเช…”<br /><br /><br />ชายหนุ่มหันมาสบตาหญิงสาว มือวางแปะบนม้านั่งยาว อยู่ห่างร่างของหญิงเพียงแค่คืบเท่านั้น<br /><br /><br />“อย่าเรียกผมคุณเลยครับ เรียกผมว่าเช ได้มั๊ย”<br /><br /><br />“ได้สิคะ เช” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน<br /><br /><br />ชายหนุ่มถอนหายใจยาว เหม่อมองแผ่นน้ำเบื้องหน้า<br /><br /><br />“วันนั้น ที่ผมเห็นคุณในโบสถ์ เห็นคุณร้องไห้เงียบๆ แล้วได้พูดคุยกัน ได้ฟังคุณเล่าเรื่องคุณแม่ ผมรู้สึกเหมือนนั่งคุยกับตัวเอง มัน…”<br /><br /><br />ยังไม่ทันที่จะพูดได้จบประโยค หญิงสาวก็ใช้มือของตัวเองแตะเบาๆ ที่มือของคู่สนทนา<br /><br /><br />“ไม่ต้องพูดหรอกคะ”<br /><br /><br />“คุณเช” นิ่งเงียบไปชั่วครู่ ก่อนที่จะหันมากุมมือหญิงสาวไว้ด้วยกิริยานุ่มนวล<br /><br /><br />“ฤดูร้อนปีนั้นยังอยู่ในใจผมเสมอ และมันจะอยู่ไปตลอด”<br /><br /><br />หญิงสาวนั่งนิ่ง ไม่ได้ขัดขืนที่โดนชายหนุ่มกุมมือเอาไว้ มีความรู้สึกบางอย่างบ่งบอกว่านี่ไม่ใช่ผู้ชายที่จงใจจะเอาเปรียบผู้หญิงแม้แต่น้อยมือที่กุมเอาไว้นั้นก่อให้เกิดความรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด<br /><br /><br />รักแรกพบ รุนแรงอย่างนี้เชียวหรือ…<br /><br /><br /><br /><br /><span style="color:#000099;">เกดหลับตาลงครั้งหนึ่ง</span> สูดลมหายใจยาว แล้วจึงลืมตาขึ้นอีกครั้ง สูดดมกลิ่นหอมของดอกอะไรก็ไม่รู้ที่ลอยฟุ้งเข้าจมูก ได้ยินเสียงส่ายกิ่งใบของต้นไม่ใหญ่<br />แว่วเข้าหู ความรู้สึกผ่อนคลายเกิดขึ้น สายตาจ้องมองทางด้านหลังของชายหนุ่มที่กำลังนั่งยองอยู่บนพื้นหญ้า ใช้มือกวักน้ำในบึง ผมดำที่มัดเป็นระเบียบอยู่<br />เมื่อต้นชั่วโมงที่ผ่านมาสยายออกระต้นคอ<br /><br /><br />หญิงสาวนั่งมองแผ่นหลังของชายหนุ่ม พยายามซึบซับภาพตรงหน้าเอาไว้ให้นานที่สุด<br /><br /><br />“คุณเช” หันหน้ามา กวักมือชักชวนให้ลงไปกวักน้ำในบึงนั่นดูบ้าง หญิงสาวเพียงแต่ส่ายหน้า พลางคิดว่าชายหนุ่มคนนี้ช่างแปลกนัก ชอบอยู่กับธรรมชาติ รัก<br />ต้นไม้ใบหญ้า ดูเหมือนจะละเมียดละไมผิดวิสัยของผู้ชายส่วนมาก<br /><br /><br />อ้อ แต่กลับคล้ายคลึงกับผู้ชายไทยคนหนึ่งแทบจะถอดแบบกันมา<br /><br /><br />แต่ดูเอาเถอะ คล้ายกันออกอย่างนั้น แต่ความรู้สึกต่อผู้ชายทั้งสองทำไมถึงได้แตกต่างกันนักเล่า<br /><br /><br />คนนึงนะ เป็นเพื่อนชายที่แสนดีเสียนี่กระไร ผูกพันกันมานานหลายปีเสียเหลือเกิน<br /><br /><br />ส่วนชายหนุ่มผมยาวคนนี้ ที่แสนจะอ่อนโยน นุ่มนวล แต่บางครั้งก็พูดตรง ไม่ปิดบังความรู้สึกของตัวเองแม้แต่น้อย ให้ความรู้สึกแปลกแปร่งบางอย่าง<br /><br /><br />แล้วหญิงสาวก็รู้สึกชะงัก เหมือนร่างที่อยู่ตรงหน้านี้กลับกลายเป็นเด็กหนุ่มในชุดนักเรียน ผมเผ้าเปียกปอน แต่มีรอยยิ้มสดใส ให้ความรู้สึกอันคุ้นเคย<br /><br /><br />โธ่เอ๊ย เอาอีกแล้วบุษบา ทำไมถึงได้นึกถึงแต่ภาพวันนั้นนะ ฤดูร้อนปีนั้นมีอะไรที่น่าจดจำนักหรือ<br /><br /><br />หญิงสาวนั่งบ่นพึมกับตัวเอง พลางกระพริบตาปริบๆ รู้สึกเนื้อตัวร้อนผะผ่าวขึ้นมา<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color:#000099;">วินเอนหลังพิงเข้ากับพนักเก้าอี้</span> ลูบคลำกีตาร์ในมือ แต่ไม่มีแก่ใจจะเล่นกีตาร์ ร้องเพลง เหมือนอย่างที่เคยทำ พูดให้ถูกก็คือ ไม่มีอารมณ์ที่จะทำอะไร นอก<br />จากนั่งนิ่งๆ อยู่อย่างนั้น<br /><br /><br />ท่ามกลางอารมณ์อันเงียบเหงาและอ้างว้าง วิน เงยหน้าผ่านหน้าต่างห้องของตัวเองมองขึ้นไปบนท้องฟ้าซึ่งดารดาษไปด้วยดวงดาวน้อยใหญ่ แล้วทอดสาย<br />ตาลงมองกิ่ง ก้าน ใบของต้นไม้ที่แผ่กิ่งก้านโอบคลุมหน้าบ้านไว้ พยายามเงี่ยหูฟังเสียงใบไม้ที่ปลิดปลิวลงกระจายเต็มพื้น<br /><br /><br />ธรรมชาติอันแปรปรวนบอกอะไรมนุษย์เราอยู่หรือ ดอกไม้เบ่งบานแล้วก็ร่วงโรย ดาวพราวแสงแล้วก็ดับ คงเหมือนจิตใจของคนเรามีความสุขชั่วประเดี๋ยว<br />ประด๋าว ความทุกข์ก็จู่โจมเข้ามา มีอะไรแน่นอนบ้างเล่าในโลกนี้<br /><br /><br />ความรักก็เช่นกันไม่ใช่หรือ<br /><br /><br />วินบรรจงวางกีตาร์ไว้ข้างโต๊ะทำงาน เปิดลิ้นชัก มองเห็นสมุดบันทึกสีเก่าซีดวางอยู่ ใจหนึ่งก็อยากหยิบขึ้นมาอ่านอีกครั้ง แต่อีกใจก็บอกกับตัวเองว่า อย่าเลย เปิดบันทึกออกอ่านทีไรภาพวงหน้าของเด็กสาวสวมแว่นตา พร้อมรอยยิ้มอันเริงร่าก็จะลอยเวียนวนกลับมาเหมือนทุกครั้งนั่นแหละ<br /><br /><br />ทุกอย่างเป็นอดีตไปแล้วไม่ใช่หรือ จะรื้อฟื้นเพื่อประโยชน์อะไรอีก<br /><br /><br />ตอนนี้เขาอายุอานามก็ 27 นับว่าไม่น้อยแล้ว แต่ก็ยังใช้ชมชอบชีวิตเรียบเรื่อย ไม่อินังขับขอบกับสิ่งใดอยู่อย่างนี้ ดูเหมือนไม่มีความทะยานอยากที่จะร่ำรวย<br />มีการงานอันมั่นคงเหมือนคนอื่นเขาเอาเสียเลย<br /><br /><br />เพราะอะไรหรือ<br /><br /><br />วินตอบตัวเองว่า เพราะรักชีวิตเช่นนี้นะสิ ชีวิตที่อิสระ ไม่ผูกมัดกับสิ่งใด ไม่ปฎิเสธเรื่องเงินทอง แต่ก็ไม่ถึงกับทุรนทุรายอยากมีอยากได้เหมือนคนทั่วไปช่วงเวลาหลายปีที่ชายหนุ่มดำเนินชีวิตเช่นนี้ ทำให้พบคำตอบว่า มีความสุขหลายอย่างที่เงินหาซื้อไม่ได้เหมือนกัน<br /><br /><br />แต่หลายครั้งการใช้ชีวิตเช่นนี้ก็เงียบเหงาเกินไป ความโหยหาที่ต้องการใครสักคนเกิดขึ้นหลาย แต่มันก็เหมือนดอกไม้ในสวนที่เขาเพ่งมองอยู่นั่นแหละ คือ<br />บานแล้วก็ร่วงโรย ความรู้สึกพลุ่งพล่านเช่นนี้เกิดมาแล้วก็ดับไป เป็นเช่นนี้มานานนักหนา<br /><br /><br />วินรู้ว่ามีอะไรบางอย่างที่ฉุดรั้งเขาไว้ เป็นความรู้สึกที่ไม่เคยเลือนหายไปไหนเลย<br /><br /><br />และเหตุการณ์ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา เขารู้แล้วว่าใคร หรืออะไรคือสิ่งที่ตัวเองผูกพันด้วย<br /><br /><br />ก่อนหน้านี้ชายหนุ่มไม่แน่ใจตัวเองนัก จนกระทั่งการมาถึงของชายหนุ่มคนนั้น ความรู้สึกภายในที่ซุกซ่อนไว้ค่อยๆ แผ่ขยายออก จนชัดเจนที่สุดเมื่อเห็นแววตา<br />วิบวับ เป็นประกายของเพื่อนสาวเมื่อวันก่อน<br /><br /><br />ความรู้สึกถึงความสูญเสียก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ<br /><br /><br />วิน ไม่โทษใครเลย นี่เป็นความผิดของตัวเขาเองแท้ๆ<br /><br /><br />เขาเองก็คงเหมือนชายหนุ่ม-หญิงสาวทั่วไป ที่ยึดเอาคำว่ารักเป็นสรณะแห่งชีวิต เป็นรักที่เคยวาดหวังว่า จะสมหวัง ได้ครอบครอง ได้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ตัวเอง<br />ต้องการ<br /><br /><br />แต่ความรักบางครั้งก็ใจร้าย เล่นตลก หลอกให้มนุษย์เราเชื่อใจ มั่นใจ แอบคิดไปต่างๆ นาๆ บางครั้งนำพาแต่ความทุกข์ ความเศร้า และความปรวดปร่ามาให้ อย่างที่เขากำลังประสบอยู่ในขณะนี้อย่างไรเล่า<br /><br /><br />วินหยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมาถือไว้ ใช้มือลูบคลำปกไปมา ไม่มีแรงที่จะเปิดบันทึกออกอ่าน<br /><br /><br />แล้วน้ำตาก็ไหลซึมออกมาอย่างไม่รู้ตัว…<br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color:#000099;">ชายหนุ่มพาเกดลงจากรถเมล์</span> ข้ามถนน แล้วเดินเลาะตามฟุตบาท หญิงสาวเดินตามอย่างเงียบๆ บางครั้งก็ถึงกับกลั้นยิ้ม แอบหัวเราะกับตัวเอง เพราะอะไร<br />ก็ไม่รู้เหมือนกัน<br /><br /><br />“อ้าว แล้วกัน หัวเราะอะไรครับเนี่ย” ชายหนุ่มพูดหลังจากหันมาเห็นอาการของหญิงสาว<br /><br /><br />“ขำตอนที่ขึ้นรถเมล์นะสิคะ ดูคุณเก้กัง ตลกดี แถมยังให้เงินกระเป๋ารถเมล์เกินตั้งเยอะ เคยขึ้นรถเมล์บ้างมั๊ยคะเนี่ย”<br /><br /><br />ชายหนุ่มหัวเราะอย่างขัดเขิน<br /><br /><br />“เคยสิครับ 2-3 ครั้งได้มั๊ง”<br /><br /><br />“โธ่เอ๊ย…” เกดว่ายิ้มๆ พลางใช้มือรุนหลังชายหนุ่มให้เดินนำหน้าไป หญิงสาวบอกกับตัวเองว่า แปลกดีเหมือนกัน ทำไมถึงได้รู้สึกประทับใจอิริยาบถ แววตา<br />เสียงหัวเราะของผู้ชายคนนี้เสียเหลือเกิน เป็นคนที่ก่อให้เกิดความรู้สึกผูกพันราวกับคุ้นเคยมานานเสียอย่างนั้นแหละ<br /><br /><br />ความคิดของหญิงสาวสะดุดลงเมื่ออยู่ดีๆ ชายหนุ่มที่เดินนำหน้าอยู่ก็หยุดเสียดื้อๆ อย่างนั้น<br /><br /><br />“อ้าว แล้วกัน หยุดเดินทำไมละคะ”<br /><br /><br />ชายหนุ่มยิ้มให้<br /><br /><br />“จะรบกวนคนที่บ้านไปหรือเปล่า มาแบบไม่บอกกล่าวอย่างนี้นะ”<br /><br /><br />“ไม่หรอก อย่าคิดมากสิคะ ก็ไหนบอกว่าอยากเห็นว่าครอบครัวคนไทยแท้ๆ เขาใช้ชีวิตกันอยู่ยังไง ไม่ใช่หรือ” หญิงสาวให้กำลังใจ<br /><br /><br />“ที่บ้านเกดมีไม่กี่คน ก็มีพ่อ น้าเยาว์ แล้วก็ยายมุก”<br /><br /><br />“ยายมุก…ที่เป็นเพื่อนนีม่า ใช่มั๊ยครับ”<br /><br /><br />เกดพยักหน้ารับ<br /><br /><br />“ใช่แล้วคะ ยายมุกตัวดี นี่บ่นว่าอยากเห็นหน้าคุณเชเสียเหลือเกิน คงสมหวังครั้งนี้ละ”<br /><br /><br />“แหม ผมก็เป็นแค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งนะครับ อยากเห็นไปทำไมครับเนี่ย”<br /><br /><br />เกดยิ้มอีกแล้ว ผู้ชายธรรมดาอย่างนั้นหรือ ไม่เชิงเสียทีเดียวนัก เสื้อโปโลแขนยาวสีน้ำเงิน กางเกงยีนส์สีดำ แล้วก็รองเท้าหนังสีน้ำตาล อาจจะดูธรรมดา แต่<br />เมื่อปรากฎอยู่ในรูปร่างสูง เนื้อตัวแน่นด้วยมัดกล้าม ผมยาวที่รวบไว้อย่างเป็นระเบียบ ดวงตาที่คมวาว และรอยยิ้มอันอ่อนโยนนั้น ก่อให้เกิดความรู้สึก<br />บางอย่าง<br /><br /><br />นี่ถ้าแต่งองค์ทรงเครื่องซะหน่อย ครอบมงกุฎบนศรีษะด้วย เหมือนเจ้าชายในเทพนิยาย ยังไงยังงั้น<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color:#000099;">บรรยากาศมื้อเย็นในค่ำคืนนี้ดูแปลกไปกว่าทุกวัน</span><br /><br /><br />ไม่ใช่เพราะมีชายหนุ่มแปลกหน้ามาร่วมวงด้วยเท่านั้น แต่กิริยาอันนุ่มนวลยามจับช้อน การตักอาหาร เคี้ยวอย่างละเอียด มีจังหวะที่พูดคุยกับทุกคนที่ร่วมโต๊ะ<br />อาหารได้อย่างเหมาะเจาะ กิริยา มารยาทอันเรียบร้อยของอาคันตุกะผู้มาเยือน ทำให้ทุกอย่างดูแปลกไปจากเดิมจริงๆ<br /><br /><br />อย่าว่าแต่ใครเลย มุกดา บุตรสาวคนเล็กของบ้านที่ธรรมดาส่งเสียวเจื้อยแจ้วอยู่ตลอดเวลา ก็ยังพูดน้อยกว่าทุกวัน ดวงตาเบิ่งโตที่มองชายหนุ่มแปลกหน้า<br />นั้นแสดงความสงสัย เต็มไปด้วยคำถามมากมาย<br /><br /><br />แต่คนที่เอ่ยถามมากที่สุดกับเป็นพ่อของเกดและมุกซึ่งเป็นเจ้าบ้านไปเสียนี่<br /><br /><br />“ดัลวา นี่คล้ายพวกธิเบต หรือเปล่าครับ เห็นอยู่แถบเขาหิมาลัยเหมือนกัน”<br /><br /><br />ชายหนุ่มหัวเราะขึ้นมา<br /><br /><br />“ก็ไม่เชิงเสียทีเดียวหรอกครับ บางอย่างก็คล้ายกัน แต่บางอย่างก็ไม่ แต่ที่เหมือนกันแน่ๆก็คือ ชาวดัลวาเคร่งศาสนาเหมือนพวกธิเบต แล้วก็รักธรรมชาติ ชอบ<br />ชีวิตเรียบง่าย คล้ายๆ กัน”<br /><br /><br />พ่อของเกดเลิกคิ้วสูงเมื่อได้ยินคำตอบ ก่อนจะพยักหน้าแสดงอาการเข้าใจ<br /><br /><br />“ดัลวา นับถือศาสนาพุทธเป็นส่วนใหญ่นะครับ นิสัยบางอย่างก็คล้ายกับคนไทยมาก ปีนึงๆ มีนักเรียน นักศึกษามาเรียนที่เมืองไทยกันมาก”<br /><br /><br />“พี่เช ก็เคยเรียนที่นี่เหมือนกันใช่มั๊ยคะ” มุกพูดแทรกขึ้นมาพลางใช้ศอกกระแทกใส่พี่สาวแสดงนัยบางอย่าง<br /><br /><br />“ครับ…เมื่อหลายปีก่อน” ชายหนุ่มรับคำ<br /><br /><br /><br />“ผมเรียนจบมัธยมปลายที่นี้แหละครับ แล้วก็ไปเรียนระดับมหาวิทยาลัยที่สหรัฐ”<br /><br /><br />“หืมม์ อย่างนั้นหรือค่ะ” น้าเยาว์เป็นฝ่ายอุทานออกมาบ้าง<br /><br /><br />“ผมไปเรียนต่อทางด้านรัฐศาสตร์นะครับ เรียนจนจบปริญญาโทที่นั่น เพิ่งกลับไปบ้านเกิดเมื่อไม่นานนี้เอง”<br /><br /><br />เสียงซักถามนิ่งลงครู่หนึ่ง ว่าที่จริงทุกคนนิ่งอึ้งไปเพราะคำตอบที่ได้รับมากกว่า<br /><br /><br />เกดเองก็ตกใจน้อยเสียเมื่อไหร่เล่า เหลือบตามองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้าม “คุณเช” คนนี้มีอะไรที่คาดไม่ถึงให้ได้รับรู้ตลอดเวลา ดูอย่างกิริยา มารยาท<br />ระหว่างนั่งรับทานอาหารเย็นมื้อนี้ปะไร ดูแล้วนิ่มนวล เพลินตา ราวกับถูกฝึกมาอย่างดี<br /><br /><br />ถ้าจะเลือกใช้คำให้เหมาะก็ต้องบอกว่า ทุกอิริยาบถเท่าที่เห็น “งาม” เสียจริงๆ<br /><br /><br />ดูเอาเถิด ขนาดพ่อของเกดที่เคร่งขรึม พูดน้อย แต่สนทนาพาทีกันไม่กี่ประโยคก็ดูจะถูกคอกันดี หัวเราะเอิกอ้ากกันเป็นระยะ ส่วนน้าเยาว์และมุก ก็ดูจะเพลิด<br />เพลินกับเรื่องเล่าของดัลวาอยู่ไม่น้อย เป็นชายหนุ่มที่มีเสน่ห์ดึงดูดอย่างประหลาดล้ำ<br /><br /><br />“คุณเช” คนนี้เป็นใครกันนะ มีความเป็นมาอย่างไรกันแน่ นี่เป็นครั้งแรกที่หญิงสาวนึกสะดุดใจขึ้นมา<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color:#000099;">“พี่เกด คุณเชนี่ดูแปลกเนอะ"</span><br /><br /><br /><br />“เอาอีกแล้ว สนใจใคร่รู้มาอีกแล้ว”<br /><br /><br />เกดถอนหายใจ เงยหน้ามองหลอดไฟบนเพดาน ในขณะที่มุกดา ที่นอนเคียงกันอยู่บนเตียงเดียวกันเอาหนังสือเล่มหนึ่งวางไว้บนหน้าอก แล้วหลับตาลง<br />“จริงนี่ คุณเช ตัวจริงน่าทึ่งกว่าที่นีม่าเคยเล่าให้ฟังเยอะเลย ดูเหมือนกับว่า…”<br /><br /><br />มุกพูดค้างไว้เช่นนั้นแล้วก็หันร่างขึ้นเอาศอกเท้าเข้ากับหมอนสีขาวที่วางไว้ใกล้กับศรีษะ ใช้สายตาจ้องมาที่พี่สาว<br /><br /><br />“เหมือนเจ้าชายนะ พี่เกด”<br /><br /><br />“อย่างนั้นหรือ” หญิงสาวว่า แล้วผลุดลุกขึ้นนั่งบนเตียง ทำท่าจะพูดอะไรออกมา แต่กลับเปลี่ยนคำถามเมื่อเห็นหนังสือที่น้องสาวถือติดตัวมาหลายวันแล้ว<br /><br /><br />“อ่านอะไรอยู่นะ วิมานริมขอบฟ้า นิยายเหรอ”<br /><br /><br />มุกดาหัวเราะเบาๆ แล้วลุกขึ้น พลางนั่งขัดสมาธิ หยิบหนังสือในมือชูขึ้นมา<br /><br /><br />“เปล่าหรอก หนังสือสารคดีนะ เรื่องของดัลวา แล้วก็เทือกเขาหิมาลัย”<br /><br /><br />คนเป็นพี่สาวเลิกคิ้วขึ้นสูง แสดงอาการประหลาดใจ<br /><br /><br />“คุยกับนีม่า เรื่องดัลวามานานแล้ว ยิ่งพอเรื่องของคุณเชเกิดขึ้น ก็ทำให้มุกอยากรู้เรื่องของดัลวามากขึ้นไง เลยหามาอ่าน”<br /><br /><br />“แล้วไงจ้ะ”<br /><br /><br />มุกดายักไหล่ขึ้นครั้งหนึ่ง<br /><br /><br />“ก็เพลินดีนะสิพี่เกด เพิ่งรู้ว่าดัลวา มีลักษณะบางอย่างที่เหมือนนิยายฝรั่งเรื่อง lost horizon เขาเขียนไว้”<br /><br /><br />“หืมม์ ยังไงนะ”<br /><br /><br />“ดินแดนในความฝันไงละพี่เกด อย่างที่เขาเรียกว่าเชียงกรี ลา เป็นดินแดนเล็กๆ แถบเทือกเขาหิมาลัย นอกจากสวยงามแล้ว ผู้คนมีชีวิตอยู่ตามธรรมชาติ ไม่<br />อาศัยกฎหมาย แต่อาศัยคุณธรรมในการปกครองประเทศ และกษัติรย์เดเช็น ผู้ปกครองประเทศก็ทรงเป็นกษัตริย์นักประชาธิปไตย เป็นที่รักของชาวดัลวา<br />ทุกคน”<br /><br /><br />“แล้วยังไงอีก” เกดชักสนใจขึ้นมาบ้างแล้ว<br /><br /><br />“พี่เกดรู้ไหม อาณาจักรดัลวา ล้อบรอบไปด้วยเทือกเขาสูงต่ำที่ปกคลุมด้วยหิมะ ระหว่างขุนเขาเหล่านั้น มีทะเลสาบแอ่งกว้างใหญ่ที่งดงามเกิดขึ้นมากมาย<br />บางแห่งเป็นสีเขียวมรกต คงน่าดูมาก”<br /><br /><br />เกดเอามือท้าวคาง มองน้องสาวพูดเสียงเจื้อยแจ้ว พยายามนึกภาพตามไปด้วย<br /><br /><br />“ชนพื้นเมืองของชาวดัลวาส่วนหนึ่งเป็นเหมือนพวกมองโกลในจีน คือผิวขาว ตาตี่ ส่วนอีกพวกเหมือนแขกคือ คิ้วดก หน้าเข้ม ผิวคล้ำ ท่าจะจริงแฮะ”<br /><br /><br />แล้วภาพของชายหนุ่มที่มีผิวอันเกลี้ยงเกลา แต่คิ้วกลับดก และใบหน้าเข้ม ก็ปรากฎในห้วงคำนึงของเกดอีกครั้ง<br /><br /><br />“ในหนังสือนี่บอกว่า ผู้คนชาวดัลวาเป็นคนอารมณ์ดี แจ่มใส ไม่โกรธใครง่ายๆ ใช้ชีวิตอย่างไม่รีบเร่ง ดูเหมือนว่าเป็นอาณาจักรเล็กๆ ที่ประชาชนมีความสุข<br />มากที่สุดในโลกแห่งหนึ่ง”<br /><br /><br />“น่าสนุกดีนี่นา หนังสือเล่มนี้ แล้วมีอะไรอยากเล่าให้ฟังอีกจ้ะ คุณน้อง” เกดถามต่ออย่างอารมณ์ดี<br /><br /><br />มุกพับหนังสือลงแล้วทาบเอาไว้บนอก ยักคิ้ว หลิ่วตากับพี่สาว<br /><br /><br />“ที่น่าสนใจที่สุดของหนังสือเล่มนี้ก็คือ เรื่องเล่าเกี่ยวกับรัชทายาทหนุ่มแห่งดัลวา พระองค์ทรงมีพระสิริโฉมอันงดงาม มีจริยวัตรอันเพียบพร้อม ที่สำคัญก็คือยัง<br />เป็นโสด”<br /><br /><br />คนเล่าหยุดความ พลางขบยิ้ม สบสายตาที่กำลังจ้องมองมา<br /><br /><br />“แล้วยังไงต่อ เล่าก็เล่าไม่จบ<br /><br /><br />มุกดาดวงตาวาว มีแววเริงรื่นบางอย่างปรากฎขึ้น<br /><br /><br />“พระองค์ทรงมีพระนามว่า โดร์เช”<br /><br /><br />“เจ้าชายโดร์เช งั้นหรือ”<br /><br /><br />“ฮื่อ ใช่แล้วพี่เกด โดร์เช ที่มีความหมายว่า สายฟ้า”<br /><br /><br />ผู้เป็นพี่สาว ยื่นมือออกมา แล้วพูดขึ้น<br /><br /><br />“ยืมอ่านหน่อยซิจ้ะ”<br /><br /><br />มุกพยักหน้า<br /><br /><br />“ได้สิ แต่ก่อนจะให้ มุกอยากถาม”<br /><br /><br />“ถามอะไร ยุ่งยากจริงเด็กคนนี้<br /><br /><br />“ถ้าคุณเชเกิดเป็นเจ้าชายโดร์เช ขึ้นมา พี่เกดจะทำยังไง”<br /><br /><br />หญิงสาวยิ้มอย่างนึกขบขันเสียเต็มประดา เอามือผลักไปที่ศรีษะของน้องสาวอย่างเอ็นดู<br /><br /><br />“เด็กบ๊อง เอาสมองส่วนไหนคิด เพ้อเจ้อ”<br /><br /><br />จะเป็นไปได้อย่างไรเล่า ถึง “คุณเช” จะมีบุคคลิกบางอย่างที่ดูเกรงขาม และมีเสน่ห์ลึกลับบางประการ แต่ก็คงไม่ได้เป็น “เจ้าชาย” อย่างที่น้องสาวคิดเป็นตุ<br />เป็นตะไปหรอก<br /><br /><br />“เอาหนังสือมาให้พี่ แล้วมุกก็ไปนอนได้แล้ว จะนอนฝันถึงเจ้าชายคนไหนก็เชิญเถิด ตามสบาย”<br /><br /><br />มุกดาจะทำอะไรได้เล่า ยื่นหนังสือในมือให้ พร้อมกับแลบลิ้นล้อเลียนพี่สาวของตัวเองไปเท่านั้น<br /><br /><br />“เดี๋ยว มุกจะให้นีม่า ช่วยหาพระฉายาลักษณ์ของเจ้าชายโดร์เชให้ ดูสิว่าจะสูสีกับคุณเชของพี่เกดหรือเปล่า ว่าแต่เช กับ โดร์เช มันคล้ายกันจังนะ มุกว่า”<br /><br /><br />พูดเสร็จแล้ว หญิงสาวก็ทำตาประหลับประเหลือก แล้วยิ้มให้กับความคิดของตัวเองอยู่เป็นนาน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2947763160793315809-4223231868782399801?l=shinjiclub.blogspot.com' alt='' /></div>เปิ้ลซัง ศิษย์มิตซูโอะhttp://www.blogger.com/profile/05876559150619818157noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2947763160793315809.post-31588168674922382522009-11-10T21:02:00.003+07:002009-11-10T21:06:12.806+07:00<strong><span style="font-size:130%;"><span style="color:#000099;">นับตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าบ้าน</span> อาบน้ำ ทานมื้อเย็น หญิงสาวรับรู้ได้ถึงอาการประดักประเดิดของตัวเอง เพราะดูเหมือนจะมีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องดูอยู่ตลอดเวลา<br /><br />จนกระทั่งพ่อและแม่เลี้ยงขึ้นไปพักบนห้องนอนแล้วนั่นละ เกดถึงได้ดึงตัวเจ้าของดวงตาคู่นั้นมานั่งไถ่ถามด้วยอาการขัดเขินเต็มที<br /><br />“เป็นอะไรไปคุณน้องสาว นั่งมองพี่ตั้งแต่เข้ามาบ้านแล้ว สงสัยหรือว่าพี่มีอะไรผิดปกติไปจ้ะ”<br /><br />มุกดาจ้องมองพี่สาวของตัวเองอยู่เป็นนาน แล้วนั่งนิ่งอยู่<br /><br />“ว่าไงละ…” เกดถามน้ำเสียงไม่ปกตินัก<br /><br />มุกดา หันไปหยิบรีโมตโทรทัศน์เพื่อปิดเสียงบนจอไม่ให้มารบกวนการพูดคุย แล้วทรุดตัวลงบนโต๊ะเล็กที่อยู่เยื้องกันไป ก่อนจะหันมาทางพี่สาวที่นั่งกระสับกระส่ายอยู่บนโซฟา<br /><br />“เขามาส่งละสิ พี่เกด…ใช่มั๊ย”<br /><br />ผู้เป็นพี่สาวเลิกคิ้วสูง ก่อนกลั้นหัวเราะกับคำถามอันคาดคั้น<br /><br />“โธ่เอ๋ย นึกว่าเรื่องอะไร ที่แท้ก็…”<br /><br />แต่มุกดาดูจะไม่รับมุขเท่าใดนัก ถอนหายใจออกมาครั้งหนึ่ง<br /><br />“แล้วไปไหนมากับคุณเชนั่น”<br /><br />เกดอมยิ้มกับคำถาม แล้วส่ายหน้าไปมา แต่ดวงตาวิบไหว<br /><br />“ไม่ได้ไปไหนนี่ ไปนั่งคุยกัน แล้วเขาก็มาส่งเมื่อกี้ ก็เท่านั้น”<br /><br />น้องสาวย่นจมูก<br /><br />“แล้วไง เขาจีบ งั้นสิ”<br /><br />“ยายมุก” เกดร้องเสียงหลง แล้วอาการหัวใจเต้นตึกตั่ก ความรู้สึกที่ทำให้มือไม้สั่นก็กลับมาอีกครั้ง<br /><br />เห็นอาการพี่สาวเช่นนั้นแล้ว มุกดาที่เก็บอาการเคร่งขรึมอยู่เป็นนานก็ปิดปากหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี<br /><br />“แน่แล้วๆ พี่เรา”<br /><br />พี่สาวเห็นดวงตาอันระยิบระยับ แล้วรอยยิ้มอันเจ้าเล่ห์นั้นแล้ว ก็รู้เลยว่าตัวเองหลงกลเข้าแล้วเต็มเปา<br /><br />“ยายมุก เป็นน้องเป็นนุ่งคิดลักไก่หลอกถามพี่หรือนี่…”<br /><br />มุกดาหัวร่องอหาย ก่อนจะจ้องมองพี่สาวด้วยดวงตาวาวโต<br /><br />“หรือจะเป็นคุณเชคนนี้ โซลเมทของพี่เกดนะ”<br /><br />“หา…” เกดพึมพำ ไม่รู้ว่าจะตอบน้องสาวอย่างไร ความรู้สึกที่มีต่อชายหนุ่มท่าทางแปลกๆ คนนี้เป็นอย่างไรหรือ บอกตัวเองไม่ถูกเหมือนกัน<br /><br />รู้แต่ว่า วันนี้ที่เจอกัน หญิงสาวรู้สึกใจสั่น เหงื่อชุ่มมือ พูดจาผิดๆ ถูกๆ หนแล้วหนเล่าอยู่นั่นละ<br /><br />“มุกยังไม่เคยเห็นหน้าคุณเชคนนี้เลย แต่คงหล่อน่าดูเชียว ใช่มั๊ย”<br /><br />“ก็ดูดีนั่นแหละ…”<br /><br />น้องสาวขบยิ้มเมื่อเห็นอาการ “หลุด” ของพี่สาวอีกครั้ง ดวงตาวิบวับประหลาดอย่างนั้น จะตีความหมายเป็นอย่างอื่นได้อย่างไรเล่า<br /><br />“อยากเห็นจัง พามาแนะนำน้องนุ่งหน่อยสินะ”<br /><br />“ฮื่อ…คงมีโอกาสเจอกันหรอกเร็วๆ นี้”<br /><br />แล้วมุกดาก็กระโดดผลุงมานั่งบนโซฟาเกาะแขนผู้เป็นพี่สาว แล้วซบศรีษะเข้าที่ไหล่ ก่อนทำเสียงห้าวแบบผู้ชายล้อเลียน<br /><br />“คุณครับ รับรักผมเถอะนะครับ”<br /><br />เกดหัวเราะออกมาเสียงดัง ก่อนจะหยิกแขนน้องสาวแก้อาการเก้อเขินของตัวเอง<br /><br />“จริงๆ เลยนะเราเนี่ย”<br /><br />“ว่าแต่ว่า…วันนี้นัดเจอกันได้อย่างไร ใครโทรหาใครก่อนละ หรือมีกระแสจิตตรงกัน” มุกดาถามด้วยน้ำเสียงใส<br /><br />ผู้เป็นพี่สาวส่ายหน้า<br /><br />“เปล่าหรอก…วินเขาโทรนัดให้นะ”<br /><br />“หา…” มุกดาร้องได้แค่นั้นแล้วเอนหลังพิงกับโซฟา เหลือบตามองพี่สาวด้วยดวงตาคมวาวราวกับต้องการทะลุให้เห็นถึงความรู้สึกภายใน<br /><br />“ตานั่นอีกแล้วเหรอ เฮ้อ”<br /><br />“ทำไมจ้ะ …”<br /><br />มุกดาเบ้ปาก ค้อนวงหนึ่งให้กับใครบางคน แล้วจึงเหลือบตามองพี่สาวที่หันไปหยิบนิตยสารที่วางไว้ใกล้ตัวขึ้นมาอ่าน<br /><br />นี่จะถวายพานบุษบาให้อิเหนากันเลยหรือนี่ ตาจรกาซื่อบื้อเอ๊ย<br /><br /><br /><br /><br /><span style="color:#000099;">เมื่อได้ยินเสียงกดกริ่งหน้าบ้าน</span> วินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย นี่ก็เกือบจะเย็นแล้ว ไม่น่าจะมีใครมาแวะเยี่ยมเยือนในช่วงเวลานี้นักหรอก<br /><br />แต่เมื่อชายหนุ่มเปิดประตู ก็ให้รู้สึกแปลกใจ เมื่อเห็นหญิงสาวผมสั้น ในชุดนักศึกษา ยืนยิ้มแฉ่ง พร้อมยื่นถุงขนมในมือให้<br /><br />“สวัสดีคะพี่ ซื้อขนมมาฝาก”<br /><br />ชายหนุ่มรับถุงขนมมาถือด้วยอาการงุนงง แล้วเปิดประตูบ้านให้อาคันตุกะผู้มาเยือน<br /><br />“เข้ามาสินีม่า ไปไงมาไงเนี่ย แล้วรู้จักบ้านพี่ได้ยังไง”<br /><br />นีม่า ยิ้มอวดฟันขาว พลางนั่งลงบนชุดโต๊ะทางด้านล่างของตัวบ้าน ก่อนจะเหลียวมองรอบบ้านไม้สีฟ้าอย่างสนอกสนใจ<br /><br />“บ้านพี่สวยจัง ต้นไม้ครึ้มเชียว น่าอยู่จังคะ”<br /><br />วินพยักหน้ารับ<br /><br />“มาคนเดียวหรือ แล้วมุกละ”<br /><br />“วันนี้นีม่ามาคนเดียว ถามทางจากมุกเค้านะคะ ความจริงก็ไม่ยากนั่งรถเมล์มาลงปากซอย แล้วก็นั่งมอเตอร์ไซค์เข้ามาอีกนิดเดียว”<br /><br />ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างรับรู้ ก่อนจะเดินตรงไปทางห้องครัว ชั่วครู่ก็ออกมาพร้อมแก้วน้ำในมือ<br /><br />“ทานน้ำก่อนเถอะ…”<br /><br />นีม่ายกมือไปรับแก้วน้ำในมือ ก่อนจะวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะจ้องมองมาที่ชายหนุ่มด้วยสีหน้าเรียบเฉย<br /><br />“เป็นไงบ้างคะพี่…”<br /><br />วินยักไหล่ แล้วหัวเราะเบาๆ<br /><br />“พี่สบายดีก็เหมือนเดิม แต่วันนี้มีงานต้องส่งลูกค้าก็เลยไม่ได้ไปไหน เพิ่งเสร็จเมื่อตะกี้”<br /><br />แขกผู้มาเยือนเอามือท้าวคาง จ้องมองเจ้าของบ้านด้วยแววตาประหลาด<br /><br />“นีม่ามาขอบคุณนะคะ ขอบคุณแทนเจ้านาย สำหรับความช่วยเหลือทุกอย่าง”<br /><br />“ไม่ต้องหรอกน่า พี่ไม่ได้ช่วยอะไรมากนักเลย”<br /><br />หญิงสาวส่ายหน้าไปมา<br /><br />“ไม่จริงหรอกคะ ถ้าไม่ได้พี่ เรื่องก็คงไม่จบง่ายดายอย่างนี้”<br /><br />“เพียงแต่ว่า…” หญิงสาวกล้ำกลืนคำพูด<br /><br />“นีม่าไม่คิดว่าเรื่องจะลงเอยอย่างนี้เหมือนกัน ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นพี่เกด…”<br /><br />สีหน้าของวินสลดลงวูบหนึ่ง แต่ก็เพียงแว่บเดียวเท่านั้น<br /><br />“เหมือนหนังเกาหลีเลยเนอะ พระเอกกับนางเอกเคยเจอกันตอนเด็ก แล้วก็พลัดพรากกันไป เจอกันอีกทีก็ตอนเป็นหนุ่มสาวกันแล้ว แฮปปี้เอนดิ้งในที่สุด”<br /><br />ชายหนุ่มพยายามพูดให้ตลก แต่คนฟังดูจะขำไม่ออกเมื่อเห็นสีหน้าซีดเซียวของคนพูด<br /><br />“นีม่าก็ว่าอย่างนั้น แต่ก็ยังห่วงอยู่นิดนึง”<br /><br />วินเลิกคิ้วสูง<br /><br />“ห่วงอะไรละ…”<br /><br />“ก็ห่วงว่าพี่เกดจะรู้สึกยังไงกับเรื่องนี้ แล้วคนรักของพี่เกดละ”<br /><br />ชายหนุ่มโบกไม้โบกมือเป็นการใหญ่<br /><br />“อย่าห่วงไปเลย เกดยังไม่มีคนรัก”<br /><br />“จริงหรือคะ…” นีม่าถามอย่างคาดคั้น<br /><br />“ฮื่อ…เป็นอย่างนั้น”<br /><br />วินส่ายหน้า ดูเหมือนจะพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น<br /><br />หญิงสาวพยายามมองหาความจริงจากดวงตาที่หลุบลงของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้า แต่ก็มองไม่เห็นอะไรเท่าใดนัก<br /><br />“นีม่าก็ไม่รู้ว่าเรื่องราวจะเป็นยังไงต่อไป คาดเดาอะไรไม่ได้ทั้งนั้น แต่ที่บอกพี่ได้ก็คือ เจ้านายของนีม่าเป็นคนดี จิตใจงาม”<br /><br />“พี่มองเห็นหรอกน่า คุณเชอาจจะเป็นคนที่เกดรอคอยอยู่ก็ได้”<br /><br />“จริงหรือคะ…”<br /><br />“โซลเมท คู่แท้ยังไงเล่านีม่า”<br /><br />หญิงสาวพยักหน้า พยายามสังเกตอากัปกิริยาของเจ้าของบ้านไปด้วยในตัว พยายามควานหาความลึกลับบางอย่างจากดวงตาคู่นั้น แต่ไม่พบอะไรเลย เหมือนมองสายน้ำอันสงบนิ่ง แต่ลึกลงไปนั่นเล่า<br /><br />“ว่าแต่ว่า…” วินเป็นฝ่ายถามขึ้นบ้าง<br /><br />“ว่าอะไรคะ” นีม่าตอบ<br /><br />“คุณเช ทำงานอะไรหรือนีม่า ท่าทางไม่เหมือนนักธุรกิจสักเท่าไหร่เลย แต่คงจะมีฐานะพอสมควร”<br /><br />หญิงสาวสะดุ้งขึ้นมา ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงไม่ปกติเท่าใดนัก<br /><br />“ก็มีคะ มีฐานะพอสมควร”<br /><br />“แล้วถ้า…”<br /><br />ยังไม่ทันที่นีม่าจะจนมุมกับคำถาม เสียงเปิดประตูบ้านก็ดังขึ้นมาเสียก่อน แล้วร่างของคนชราคู่หนึ่งก็ก้าวเข้ามาในบ้านอย่างช้าๆ<br /><br />“พ่อแก่กับแม่แก่กลับมาแล้วละ ไม่รีบไปไหนใช่มั๊ยนีม่า กินข้าวด้วยกันเถอะ แม่แก่ทำกับข้าวอร่อยนะ”<br /><br />หญิงสาวถอนหายใจยาว<br /><br />กินก็ได้ไม่เป็นไรหรอก ขอแต่อย่าซักให้มากนักก็แล้วกัน นีม่าพึมพำกับตัวเองอย่างหนักใจ<br /><br /><br /><br /><span style="color:#000099;">หลังจากผ่านพ้นมือเย็นไปแล้ว</span> ขับจักรยานไปส่งนีม่าที่ปากซอย รอจนขึ้นรถแท็กซี่เพื่อแน่ใจว่าปลอดภัยแล้ว วินก็ต้องมานั่งให้พ่อแก่-แม่แก่ ซักไซ้ไล่เรียง ถึงประวัติของสาวนักศึกษาที่มาเยี่ยมเยือนถึงบ้านอยู่เป็นนาน<br /><br />“เพื่อนรุ่นน้องนะครับ เป็นเพื่อนสนิทยายมุกนะครับ ไม่มีอะไรหรอก”<br /><br />ตากับยายของชายหนุ่มหัวเราะหัวใคร่กับคำตอบ<br /><br />“เพื่อนก็ดี แฟนก็เหมาะ” พ่อแก่แซวหลานชาย<br /><br />“เห็นหน้าแดงหน้าดำมาหลายวันแล้วนี่ ดูวันนี้สีหน้าดีขึ้นมานิดนึงแล้ว” แม่แก่แสดงความเห็นเพิ่ม<br /><br />“พ่อแก่ แม่แก่ อย่าคิดอะไรให้เลยเถิดไปเลย นีม่าไม่ใช่แฟนผมหรอกครับ”<br /><br />“นีม่าชื่อเพราะซะด้วย ว่ามั๊ยยาย…” พูดแล้วพ่อแก่ก็หัวเราะเอิ๊กอ๊าก<br /><br />ชายหนุ่มจะทำอะไรได้เล่า ปล่อยเลยตามเลยแล้วกัน ถือว่าเป็นความสุขของคนแก่น่า<br /><br />แต่คำถามในตอนท้ายของแม่แก่นี่สิ ทำให้วินถึงกับสะดุ้งขึ้นมา<br /><br />“ถ้านักศึกษาคนนี้เป็นแฟนของหลานจริง แล้วหนูเกดละจ้ะทำยังไง”<br /><br />คำตอบที่ชายหนุ่มมีให้ รวบรัดได้ใจความ แต่พอพูดออกไปแล้วไม่รู้เหมือนกันว่า ทำไมถึงน้ำเสียงถึงได้แห้งผาก อ่อนล้าเช่นนั้นไปได้<br /><br />“ไม่ต้องห่วงเกดหรอกครับ เขาเจอแฟนเค้าแล้ว น่าจะคนนี้แหละครับ”<br /><br />สิ้นคำพูดประโยคนี้ ภาพวงหน้าของเด็กสาวสวมแว่นตา พร้อมรอยยิ้มอันเริงร่าที่แสนจะคุ้นเคยก็ปรากฎในห้วงคำนึงของชายหนุ่มอีกครั้ง<br /><br />แต่คราวนี้ภาพนั้นเลือนลางมากกว่าทุกคราว<br /><br /><br />“อะไรนะ เจ้าชาย” เสียงร้องที่แผดลั่นของชายร่างท้วมทำให้แขกที่มานั่งดื่มเครื่องดื่มในร้านกาแฟมองกันมาที่ผู้ชาย 2 คนที่มุมด้านในของร้านอย่างพร้อมเพรียง<br /><br />“เบาๆ หน่อยสิ มูตา” เสียงของชายหนุ่มที่ผมยาวถูกรวบตึงเป็นหางม้ากระซิบขึ้นมา<br /><br />“มันน่าตกใจหน่อยเสียเมื่อไหร่เล่า คำถามที่เจ้าชายบอกผู้หญิงคนนั้นนะ…” มูตาลดเสียงลง แต่ดวงตาที่เบิ่งโต และคิ้วขมวด แสดงให้เห็นถึงอารมณ์อันพลุ่งพล่าน<br /><br />ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ<br /><br />“ไม่น่าจะเป็นเรื่องใหญ่อะไรนี่นา ก็แค่คำถามเดียว”<br /><br />“แต่ว่าเจอหน้ากันหนแรก ก็ถามว่าคุณผู้หญิงครับ คุณเชื่อในรักครั้งแรกหรือไม่นี่ไม่เกินเลยไปหน่อยหรือเจ้าชาย”<br /><br />ชายหนุ่มจ้องหน้าคนสนิทด้วยดวงตาพราว ก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นจิบโดยไม่ละสายตาไปจากมูตา<br /><br />“ข้ารู้ดี มันอาจจะเป็นคำถามที่ตรงไปหน่อย แต่มูตา อย่าลืมว่าพวกเรามีเวลาน้อย ก็เลยต้อง…”<br /><br />มูตาถอนหายใจยาวๆ<br /><br />“สมกับชื่อโดร์เชจริงๆ ทำอะไรรวดเร็วเหมือนสายฟ้าแล่บ”<br /><br />เจ้าชายโดร์เชทรงพระสรวลเบาๆ ก่อนจะทอดพระเนตรไปรอบร้านกาแฟซึ่งตั้งอยู่ชั้นล่างของคอนโดมีเนียมที่พัก<br /><br />“ข้าชอบที่นี่มาก มูตา ดูสิผู้คนหัวเราะ ยิ้มแย้มให้แก่กัน แล้วผู้คนที่ข้าได้รู้จักต่างก็เป็นคนดี มีน้ำใจทั้งนั้น”<br /><br />มูตายักไหล่<br /><br />“ถึงที่นี่จะดีอย่างไร แต่เจ้าชายก็ต้องกลับไปที่ดัลวาอยู่ดีนั่นแหละ ฝ่าบาทอย่าลืมสิว่าพระองค์คือรัชทายาทของกษัตริย์เดเช็น”<br /><br />เจ้าชายโดร์เชเป็นฝ่ายถอนหายใจบ้าง<br /><br />“ข้ารู้ ขอบใจที่เตือนมูตา”<br /><br />คนสนิทของรัชทายาทของดัลวามีสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย<br /><br />“ตอนนี้ พระองค์ก็ได้พบกับผู้หญิงที่เฝ้ารอมานาน แล้วจะทำอย่างไรเล่า จะเผยความจริงให้นางทราบเสียตั้งแต่ตอนนี้ไม่ดีกว่าหรือ”<br /><br />เจ้าชายโดร์เชส่ายพระพักตร์<br /><br />“อย่าเพิ่งเลย ข้ายังไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไรเหมือนกัน คงต้องอีกสักพักนั่นแหละ”<br /><br />“เมื่อไหร่กัน” มูตารุกถาม<br /><br />รัชทายาทหนุ่มสบพระเนตรกับคนสนิทท่ามกลางความวุ่นวายของผู้คนในร้านกาแฟหรูแห่งนั้น<br /><br />มูตายักไหล่ครั้งหนึ่ง ใช้ช้อนคันเล็กตัดเค้กชิ้นตรงหน้าให้พอดี แล้วตักเข้าปาก ดวงตายิบหยี พลางยิ้มในสีหน้า<br /><br />ใครจะเชื่อ รัชทายาทคนเดียวแห่งราชวงศ์เซโม ราชวงศ์ผู้ปกครองอาณาจักรดัลวามานับร้อยปี จะมีวันนี้เพราะผู้หญิงไทยธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น พิโธ่เอ๊ย<br /><br /><br /><br /><span style="color:#000099;">“นี่ นีม่า”<br /></span><br />“ว่ายังไง มุก”<br /><br />นีม่าละสายตาจากกองหนังสือตรงหน้า ที่วางอิเหละเขะขะอยู่บนม้านั่งยาวริมสระน้ำในมหาวิทยาลัย แล้วจ้องมองตาเพื่อนคนสวย<br /><br />“ไปบ้านอีตานั่นเป็นยังไง…”<br /><br />หญิงสาวจากดัลวา ก้มตาลงขบยิ้ม ก่อนจะตอบเพื่อนออกไป<br /><br />“ก็ไม่เป็นไร บ้านสวย ต้นไม้เยอะ อาหารอร่อย”<br /><br />มุกดา เอามือหยิกแขนเพื่อนด้วยอาการหมั่นไส้<br /><br />“เราไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น”<br /><br />“อ๋อ อยากรู้เรื่องคุณตากับคุณยายของพี่วินเหรอ ก็ไม่มีไรนี่ เป็นคนแก่ที่น่ารักทั้งคู่”<br /><br />นีม่าเงยหน้าขึ้นและได้เห็นดวงตาขุ่น คิ้วที่ขมวด แสดงอาการว่าใกล้จะ “วีน” เต็มทีแล้ว<br /><br />“แหม มุกดาจ๋า ล้อเล่นนิดหน่อยเอง ก็ไม่มีอะไรผิดปกตินี่จะ นอกจาก…”<br /><br />“นอกจากอะไร…” มุกรีบถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน<br /><br />“ก็พี่เค้าซึมๆ นิดนึง แต่ก็ไม่มีอะไรนี่นา เป็นแค่ผู้ชายปากแข็งคนนึงเท่านั้น มุกก้อ”<br /><br />มุกดากลอกตาไปมา ก่อนพยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วย<br /><br />“ก็บอกนีม่าแล้วไง พี่วินนะเป็นผู้ชายบ๊องๆ ซื่อบื้อ แล้วก็ใช่ด้วย ปากแข็ง ปากหนักออกจะตายไป”<br /><br />“ผู้ชายปากแข็งนี่ นีม่าว่า เหมาะกับ ผู้หญิงปากแข็งเหมือนกันเป็นที่สุดเลย มุกว่ามั๊ย”<br /><br />“อะไรนะ ไม่เห็นจะรู้เรื่อง”<br /><br />นีม่าแอบหัวเราะหึหึอยู่ในใจ เมื่อเห็นอาการคอแข็ง สีหน้าเก้อเขินของเพื่อน<br /><br />ความรักนี่ไม่เข้าใครออกใครจริงๆ ด้วยแฮะ<br /><br /><br /><br /><br /><br /></span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2947763160793315809-3158816867492238252?l=shinjiclub.blogspot.com' alt='' /></div>เปิ้ลซัง ศิษย์มิตซูโอะhttp://www.blogger.com/profile/05876559150619818157noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2947763160793315809.post-86344812896916042452009-11-04T18:51:00.003+07:002009-11-04T19:09:52.539+07:00<span style="font-family:times new roman;"><span style="color:#000099;">ตอนที่เกดย่างเท้าเข้ามาในร้านต้นไม้</span> ก้มหัวลอดกอมะลิซ้อนตรงประตูแล้วมายืนค้อมหลังเฝ้ามองวินอยู่นั้น ชายหนุ่มรู้สึกตัวแล้ว แต่ยังทำเป็นสาละวนอยู่กับการจัดเรียงกระถางต้นไม้ราวกับยุ่งเสียเต็มประดา</span> <br /><span style="font-family:times new roman;"> <br /> <br />“มาแล้วนะ” เสียงหวานใสดังอยู่บนแผ่นหลัง <br /> <br /> <br />“ชื่อเกดจ้ะ ชื่อจริงบุษบา บ้านอยู่ฝั่งขะโน้น” <br /> <br /> <br />ทักทายอย่างนี้แล้ว ชายหนุ่มก็ยังไม่ยอมขยับตัว ทำให้หญิงสาวผมยาวสลวย ในชุดเสื้อลายลูกไม้ กระโปรงบานยาวสีฟ้าอ่อน ห่อปาก แล้วทำตาโต ก่อนจะตัดพ้อออกมาว่า <br /> <br /> <br />“นี่คุณเพื่อนจ้ะ มาง้อถึงที่แล้ว อย่าเล่นตัวหน่อยน่า” <br /> <br /> <br />“เปล่างอนซะหน่อย” วินพูด <br /> <br /> <br />“งั้นก็หันหน้ามา” เกดว่า ก่อนหย่อนตัวลงบนเก้าอี้ไม้ที่มีไว้สำหรับต้อนรับลูกค้า <br /> <br /> <br />ชายหนุ่มเหลียวหน้ามา แล้วเห็นดวงตาคมวาวคู่นั้นจ้องอยู่ก่อนแล้ว <br /> <br /> <br />“ขอโทษนะ” เด็กหนุ่มพูด ก่อนจะเสไปมองต้นปีบในกระถางที่วางเรียงเป็นแถวอยู่บนชั้นทางด้านหลังของหญิงสาว <br /> <br /> <br />“ไม่ยกโทษให้หรอก นัดแล้วไม่ไปตามนัด” <br /> <br /> <br />แม้หญิงสาวจะทำเสียงห้วน แต่แววตาเป็นประกาย รอยยิ้มอันแสดงถึงความแช่มชื่นนั้น ทำให้ชายหนุ่มต้องหลุบตาลงมองพื้น ราวกับต้องการซ่อนความรู้สึกบางอย่างไม่ให้เผยตัวออกมา <br /> <br /> <br />“เราจำเป็นจริงๆ แล้วเกดก็ได้เจอคุณเชแล้วใช่มั๊ย” <br /> <br /> <br />“เช…เหรอ” หญิงสาวทวนคำ ก่อนจะเผลอหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะถามออกไปว่า <br /> <br /> <br />“เด็กผู้ชายคนนั้น…เอ๊ย ผู้ชายคนนั้น นี่วินนัดให้เกดไปที่โบสถ์ เพื่อให้พบกับคุณเชที่ว่านี่หรอกหรือ อย่างไรกันแน่” <br /> <br /> <br />วิน ถอนใจครั้งหนึ่งก่อนตอบ <br /> <br /> <br />“จำเรื่องที่มุกวานให้เราช่วยเหลือเรื่องตามหาคนได้มั๊ย” <br /> <br /> <br />“ฮื่อ…” <br /> <br /> <br />“ก็คุณเช คนนี้นี่ไง” <br /> <br /> <br />เกดทำตาโต แล้วอุทานออกมา <br /> <br /> <br />“ตายละ เกดว่าจะถามอยู่เหมือนกัน ชักสงสัยอะไรขึ้นมาบ้างแล้ว” <br /> <br /> <br />หญิงสาวนิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อว่า <br /> <br /> <br />“วินจะบอกว่า ผู้หญิงคนที่คุณเชตามหาน่ะคือ…” <br /> <br /> <br />ชายจะทำอย่างไรได้เล่า สบตากับเพื่อนสาวอยู่เป็นนานก่อนจะพยักหน้ารับ <br /> <br /> <br />เกดผลุดลุกขึ้นจากเก้าอี้นั่งอย่างลืมตัว <br /> <br /> <br />“ไม่นะ…ไม่น่าเป็นไปได้” <br /> <br /> <br />วินทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ ราวกับหมดแรงเสียดื้อๆ อย่างนั้นแหละ <br /> <br /> <br />“ก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน แต่ทุกอย่างมันบ่งบอกว่าเกดคือผู้หญิงคนที่คุณเชตามหาอยู่จริงๆ” <br /> <br /> <br />หญิงสาวจ้องเป๋งมาที่เพื่อน <br /> <br /> <br />“นี่จะหมายความว่าอะไรเล่า” <br /> <br /> <br />ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอ ไม่รู้ว่าจะตอบว่าอย่างไรดีเหมือนกัน <br /> <br /> <br />แต่วินยังจำได้ถึงสายตาอันเป็นประกายวิบวับของ “เจ้านาย” คนนั้น ทันทีที่เล่าเรื่องของเกดให้ฟัง เพียงแค่นั้นชายหนุ่มก็ได้คำตอบทุกอย่างแล้ว <br /> <br /> <br />ใช่แล้ว ไม่ผิดตัวแน่นอน <br /> <br /> <br />“เขาตามหาเกดเหรอ ” หญิงสาวรุกเร้าอีก <br /> <br /> <br />วินหันมาบอกกับเพื่อน <br /> <br /> <br />“เจ้าชายมาตามหาซินเดอเรลล่า มั๊ง” <br /> <br /> <br />เกดเงยหน้าขึ้นสบตากับวิน <br /> <br /> <br />“บ้าน่า” <br /> <br /> <br />แม้จะพูดคำว่าบ้า แต่ชายหนุ่มกลับสังเกตว่าดวงตาของหญิงสาวเบื้องหน้าดูแพรวพราว แก้มสองข้างแดงซ่านด้วยความเขินอาย <br /> <br /> <br />วินอยากจะบอกว่า นี่เป็นอากัปกิริยาที่เขาไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก <br /> <br /> <br />“อยากจะรู้ก็มีทางเดียว” <br /> <br /> <br />“ทางไหน…” <br /> <br /> <br />“อ้าว แล้วกัน เกดก็ลองถามเขาตรงๆ ดูสิ เผื่อจะได้คำตอบ” <br /> <br /> <br />หญิงสาวนิ่งงัน ไม่รู้ว่าเห็นด้วยหรือไม่กับคำแนะนำ <br /> <br /> <br />วิน กลับเป็นฝ่ายนิ่งบ้าง ดวงตาหมองลง ริมฝีปากเม้มสนิท ดูเหมือนไหล่จะคู้ลงหน่อยอีกด้วย แต่หญิงสาวที่นั่งอยู่ใกล้หลับตาลง ไม่มีทางมองเห็นอาการอันผิดปกติของเพื่อนชายได้เลย <br /> <br /> <br />“เอาเถิด เดี๋ยวจัดการให้” <br /> <br /> <br />เด็กหนุ่มตอบ แต่ดูเหมือนเสียงที่พูดจะแห้งแล้ง และฝืดฝนเสียเต็มประดา <br /> <br /> <br /> <br /><span style="color:#000099;">งามจริงยิ่งเทพนิมิต ให้คิดเสียดายเป็นหนักหนา</span> <br /> <br /><span style="color:#000099;">เสโทไหลหลั่งทั้งกายา สะบัดปลายเกศาเนืองไป </span> <br /> <br /><span style="color:#000099;">กรกอดอนุชาก็ตกลง จะรู้สึกพระองค์ก็หาไม่ </span> <br /> <br /><span style="color:#000099;">แต่เวียนจูบสียะตรายาใจ สำคัญพระทัยว่าเทวี </span> <br /> <br /><span style="color:#000099;">ความรักรุมจิตพิศวง จนลืมองค์ลืมอายนางโฉมศรี </span> <br /> <br /><span style="color:#000099;">ไม่เป็นอารมณ์สมประดี ภูมีหลงขับขึ้นฉับพลัน <br /></span> <br /> <br />“เป็นไง เพราะดีเนอะ” <br /> <br /> <br />นีม่า อดยิ้มไม่ได้ เมื่อได้ยินเพื่อนสาวอ่านบทกลอนจากหนังสือเล่มโตที่ยกขึ้นสูงอยู่ตรงหน้า <br /> <br /> <br />“อิเหนา ใช่มั๊ยเนี่ย” <br /> <br /> <br />“ฮื่อ” มุกดารับคำ ก่อนจะวางหนังสือพระราชนิพนธ์ “อิเหนา” ลงบนโต๊ะยาวในห้องสมุดอย่างแผ่วเบา <br /> <br />เหลียวมองไปรอบบริเวณที่มีผู้คนนั่งจับกลุ่มอ่านหนังสือกันอยู่บางตา แล้วจึงชมเชยเพื่อน <br /> <br /> <br />“นีม่า เก่งจัง รู้ด้วยว่าเอามาจากวรรณคดีเรื่องไหน” <br /> <br /> <br />หญิงสาวหัวเราะกับคำชมก่อนจะหยอดกลับไปบ้าง <br /> <br /> <br />“ทำไมจะไม่รู้ละจ้ะ หลายอาทิตย์มานี่เห็นมุกดาของฉันพูดแต่ชื่อของอิเหนา บุษบา” <br /> <br /> <br />“แล้วก็…จรกา” <br /> <br /> <br />ประโยคสุดท้ายนีม่าพยายามลากเสียงยาว แล้วยักคิ้วล้อเลียนเพื่อนอย่างเจตนา <br /> <br /> <br />มุกดา จับน้ำเสียงอันไม่ปกตินั้นได้ คิ้วคู่งามขมวดขึ้น พลางค้อนใส่เพื่อนวงหนึ่งอย่างมีจริต <br /> <br /> <br />“แล้วกัน ทำเซ็งซะเนี่ย” <br /> <br /> <br />แต่มุกดาก็ทำกิริยาแง่งอนไปอย่างนั้นแหละ ชั่วครู่ก็เอามือป้องปากกระซิบ แล้วยื่นหน้ามาใกล้เพื่อนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม <br /> <br /> <br />“ว่าแต่ว่า เจ้านายของพี่ชายนีม่านะหล่อพอๆ กับอิเหนาได้มั้ยละ แต่พี่เกดของมุกนะ บุษบาของแท้ร้อยเปอร์เซนต์” <br /> <br /> <br />หญิงสาวจากดัลวาส่ายหน้าไปมา <br /> <br /> <br />ไม่ใช่ไม่หล่อเหลา องอาจอย่างอิเหนานั่นหรอก แต่บุคคลิกต่างกันโดยสิ้นเชิงต่างหาก แล้วภาพของชายหนุ่มผู้เป็น “นาย” ก็ผุดวาบขึ้นมา ไม่ว่าจะใบหน้าเกลี้ยงเกลา คมคาย ริมฝีปากบาง จอนยาวใกล้ใบหู และผมยาวที่รวบตึงมัดเป็นหางม้าทางด้านหลัง <br /> <br /> <br />เป็น “เจ้าชาย” ในอีกรูปแบบหนึ่งเท่านั้นแหละ <br /> <br /> <br />แต่คิดอีกที “เจ้าชาย” แห่งดัลวามีอะไรหลายอย่างที่เหมือนอิเหนาจริงๆ นั่นแหละ อย่างน้อยก็การตามหา “บุษบา” นี่ยังไง <br /> <br /> <br />คิดแล้วก็ทำให้นีม่าเผลอตัวยิ้มออกมา <br /> <br /> <br />“อ้าว แล้วกัน คิดถึงใครกันจ้ะ ยิ้มมีเลศนัยเสียจริงๆ” มุกดา ว่า ทำเอานีม่าต้องกระพริบตาถี่ แล้วพูดอย่างเขินอายว่า <br /> <br /> <br />“บ้าน่ามุก เปล่าคิดเสียหน่อย เอาเป็นว่าเจ้านายของนีม่า ไม่เชิงเหมือนอิเหนาหรอกนะ อย่างน้อยก็ยังโสดอยู่จ้ะ ไม่มีจินตหราแอบซ่อนไว้หรอก” <br /> <br /> <br />“อ๋อ” <br /> <br /> <br />“ว่าแต่ว่า นัดมาที่นี่ทำไม หรือว่าแค่มาอ่านอิเหนาให้ฟัง ต้องการอะไรเล่าจ้ะ” <br /> <br /> <br />มุกดายิ้มกว้างทันที <br /> <br /> <br />“ไม่ใช่อะไรหรอก แค่อยากรู้ว่าอิเหนาในหนังสือคลั่งไคล้บุษบาจะเป็นจะตายเสียขนาดนั้น แล้วอิเหนาของนีม่าละขนาดไหน” <br /> <br /> <br />นีม่าอึ้งไปพักใหญ่ ตอบเพื่อนไม่ถูกเหมือนกัน เพราะดูเหมือนมีแต่ตัวของคู่กรณีเท่านั้นที่จะตอบได้ <br /> <br /> <br />“คงต้องดูกันไปซักพัก นีม่าก็ยังงงอยู่เหมือนกันแหละจ้ามุก” <br /> <br /> <br />มุกดาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย <br /> <br /> <br />“มันพิลึกตรงที่ว่าผู้หญิงคนที่นายของนีม่าตามหาดันมาเป็นพี่เกดไปเสียได้ อะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้น แล้วทีนี้พอตามเจอก็มีปัญหาอีก ว่าจะทำยังไงกันต่อไป จะเริ่มต้นจีบ หรือว่ารักจริงหวังแต่งกันไปเลย มันจะเหมือนเพลงมั้ยน้าที่เค้าว่า พรหมลิขิตบันดาลชักพานะ” <br /> <br /> <br />นีม่าถอนใจยาว อยากจะบอกเรื่องราวที่เก็บซ่อนไว้ให้เพื่อนสาวได้รับรู้เสียตั้งแต่ตอนนี้เลย แต่คิดอีกที-อย่าเพิ่งเถอะ แค่นี้ก็ยุ่งไม่รู้จะยุ่งอย่างไรแล้ว <br /> <br /> <br />“เฮ้อ…คิดแล้วก็” มุกดาถอนหายใจบ้าง <br /> <br /> <br />นีม่ากลั้นหัวเราะเมื่อเห็นอาการของเพื่อนสาว <br /> <br /> <br />“เป็นไรไปอีก มีเรื่องอะไรหนักใจอะไรอีกเล่า” <br /> <br /> <br />“ก็ตานั่น…” <br /> <br /> <br />“ตานั่นไหนเล่า” <br /> <br /> <br />“อ้าว แล้วกัน ก็ตานั่นเจ้าของรถฟักทองนั่นไง” มุกดาว่า <br /> <br /> <br />นีม่า หัวเราะเสียงดังจนคนในโต๊ะข้างๆ ต้องหันมามอง <br /> <br /> <br />“ฟักทองอะไรกันอีก” <br /> <br /> <br />“จรกานั่นไง นีม่าก้อ” <br /> <br /> <br />นีม่าร้องอ๋อแล้วจึงพยักหน้าอย่างเข้าใจ <br /> <br /> <br />“มุกน่าไปดูพี่เค้าหน่อยนะ หลังจากวันนั้นก็หายเงียบไปเลย รถฟักทองเฉาหมดเสียแล้วก็ไม่รู้” <br /> <br /> <br />แต่มุกดาส่ายหน้า เม้มริมฝีปากก่อนพูดเสียงค่อยๆ <br /> <br /> <br />“เอาไว้ก่อนเหอะ ยังไม่มีอารมณ์ เบื่อหน้าอีตานั่นด้วย ” <br /> <br /> <br />แม้จะพูดด้วยอาการแง่งอน แต่นีม่ารู้สึกว่ามีความรู้สึกบางอย่างแทรกซ้อนอยู่ในน้ำเสียงนั้น <br /> <br /> <br />และเสียงเรียก “ตานั่น” ก็อ่อนโยนอย่างน่าประหลาดทีเดียว <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><span style="color:#000099;">ท้องฟ้าเหนือหัวในขณะนี้กระจ่างไปด้วยแดด</span> ลมรื่นรวยพัดพากลิ่นหอมของแม่น้ำเบื้องหน้าลอยวนมาเข้าจมูก <br /> <br /> <br />“ผมชอบแม่น้ำ” <br /> <br /> <br />ชายหนุ่มในชุดเสื้อยืดแขนสั้นสีกรมท่า กางเกงยีนส์สีน้ำเงินสดใส และผมยาวที่ถูกปล่อยปลิวไสวไปตามลมพูดขึ้นมาเบาๆ ในขณะที่นั่งอยู่ตรงร้านอาหารน้ำ มองเห็นทิวทัศน์เป็นสะพานเหล็กข้ามแม่น้ำและสายตามองไปยังแม่น้ำกว้างเบื้องหน้าอย่างหลงใหล <br /> <br /> <br />เกดทำตากะพริบ แลดูชายหนุ่มที่นั่งเคียงด้วยสีหน้าแจ่มใส ไม่ได้พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว <br /> <br /> <br />“ที่ประเทศของผม มีแม่น้ำเหมือนที่นี่เหมือนกัน แต่ไม่กว้างใหญ่เหมือนนักหรอก” <br /> <br /> <br />หญิงสาวพยักหน้า <br /> <br /> <br />ชายหนุ่มหันมามองหญิงสาวแล้วหัวเราะเบาๆ ดวงตายิบหยี แสดงถึงอารมณ์อันเบิกบาน <br /> <br /> <br />“จะไม่พูดอะไรเลยเหรอ” <br /> <br /> <br />คราวนี้เป็นเกดที่หัวเราะคิกขึ้นมาบ้าง <br /> <br /> <br />“พูดไม่ถูกนี่คะ คุณเช” <br /> <br /> <br />ชายหนุ่มร้องอืมม์อยู่ในลำคอ ก่อนจะเอามือล้วงลงไปในย่ามผ้าสีขาวข้างตัวอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยื่นดอกไม้สีขาวดอกหนึ่งในกล่องพลาสติกส่งให้หญิงสาว <br /> <br /> <br />“ดอกอะไรคะเนี่ย สวยจัง” <br /> <br /> <br />เกดพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ใช้สายตาจ้องมองดอกไม้ในมือด้วยอาการเริงรื่น ดอกไม้นั้นเป็นสีขาวกระจ่างราวปุยหิมะ มีกลิ่นหอมฟุ้งสดชื่น <br /> <br /> <br />“แมกโนเลียขาว ที่ประเทศของผมมีปลูกไว้เยอะมาก แทบจะเป็นดอกไม้ประจำชาติของเราเลยทีเดียว” <br /> <br /> <br />“งั้นหรือคะ…” เกดพึมพำโดยสายตายังคงจ้องอยู่ที่แมกโนเลียในมืออย่างสนอกสนใจ <br /> <br /> <br />“ความจริงแมกโนเลียมีหลายสีทั้งแดง ชมพู ม่วง แต่สวยที่สุด กลิ่นหอมที่สุดน่าจะเป็นแมกโนเลียขาว ผมคิดว่ามันเป็นต้นไม้มหัศจรรย์นะครับ ช่วงเวลาออกดอกของมันจะสลัดใบทิ้งทั้งต้นเหลือไว้แต่ดอกสีขาวบานสะพรั่ง” <br /> <br /> <br />“ขอบคุณนะคะ” <br /> <br /> <br />ประกายวิบวับปรากฎออกมาจากดวงตาทั้งคู่ของชายหนุ่ม <br /> <br /> <br />“ที่ดัลวา แมกโนเลีย จะออกดอกเบ่งบานช่วงฤดูใบไม้ผลิ ก็ตั้งแต่เดือนมีนาคมไปถึงเดือนมิถุนายน ที่นี่ก็มีเหมือนกันผมเคยเห็น” <br /> <br /> <br />“ดอกไม้ในฤดูร้อนสิคะเนี่ย” เกดว่ายิ้มๆ <br /> <br /> <br />“มันมีความหมายด้วยนะครับ อยากรู้มั๊ย” <br /> <br /> <br />หญิงสาวยิ้มอย่างขัดเขิน สบตาชายหนุ่มครั้งหนึ่งก่อนจะเสมองไปยังแม่น้ำเบื้องหน้า <br /> <br /> <br />“แมกโนเลียเป็นดอกไม้ประจำราศรีกรกฎ มันเป็นดอกไม้ที่เป็นตัวแทนของความมุ่งมั่น พยายาม” <br />เกดพยักหน้าอย่างเข้าใจ <br /> <br /> <br />“ผมดีใจที่ชอบ” <br /> <br /> <br />“เกดชอบค่ะ ชอบดอกไม้ แต่เรื่องต้นนี้ชื่ออะไร ต้นโน้นออกดอกเดือนไหน ไม่รู้กะเขาหรอก อยากรู้อะไรก็ถามวินเค้า” <br /> <br /> <br />“อ้อ คุณวิน” <br /> <br /> <br />“ค่ะ รายนั้นเกิดมาในดงดอกไม้ คุณตากับคุณยายเป็นชาวสวนแนะคะ อยู่กับต้นไม้ใบหญ้ามาตั้งแต่เด็ก โตขึ้นยังหากินกับต้นไม้อีก” <br /> <br /> <br />“ยังไงนะครับ หากินกับต้นไม้” <br /> <br /> <br />“คือเปิดร้านขายต้นไม้นะคะ ไม่ใช่อะไร” <br /> <br /> <br />“เป็นอย่างนั้นเอง” <br /> <br /> <br />“ดัลวา เป็นดินแดนแห่งพันธุ์ไม้งาม เห็นนีม่าเคยเล่าให้ฟังอย่างนั้น” <br /> <br /> <br />ชายหนุ่มใบหน้าเกลี้ยงเกลายิ้มอย่างขัดเขิน <br /> <br /> <br />“ครับ นอกจากแมกโนเลียแล้ว ดอกไม้ป่าหลายชนิดมีชื่อเสียงมาก ทั้งดอกฝิ่นสีฟ้า ศรีตรัง หรือซากุระ แล้วยังมีโรโดเดนดรอนป่าอีก รู้จักมั๊ยครับ” <br /> <br /> <br />หญิงสาวหัวเราะเสียงใส ก่อนจะส่ายหน้าไปมา <br /> <br /> <br />“ที่นี่เรียกกุหลาบพันปีไงครับ มีหลายสีทั้งชมพูอมม่วง เหลือง แต่สีแดงจะดูสดใสกว่าเพื่อน มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ด้วย” <br /> <br /> <br />“ตายละ ผู้ชายแถวนี้เป็นไงกันเนี่ย มีความรู้เรื่องดอกไม้กันเหลือเกิน แต่เกดสิคะ ไม่เอาอ่าวเลย” <br /> <br /> <br />ชายหนุ่มมองหน้าอันเริงรื่นของหญิงสาวแล้วถามขึ้นอีกว่า <br /> <br /> <br />“คุณวินเป็นเพื่อนกับเกดมานานแล้วสินะครับ” <br /> <br /> <br />“ใช่ค่ะ…” <br /> <br /> <br />ชายหนุ่มถอนหายใจยาวออกมาครั้งหนึ่ง นิ่งไปชั่วครู่ก่อนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอันเยือกเย็น <br /> <br /> <br />“ผมเองก็ต้องขอบใจคุณวิน” <br /> <br /> <br />“อย่างนั้นหรือคะ…”เกดพูดอย่างงุนงง พลางก้มลงสูดกลิ่นหอมของดอกแมกโนเลียในมือ <br /> <br /> <br />“ที่ทำให้เราได้เจอกันอีกครั้ง” <br /> <br /> <br />ฟังถึงประโยคนี้ หญิงสาวนั่งนิ่งแทบจะลืมหายใจ มือไม้สั่น หัวใจเต้นตึกตักขึ้นมาทันที <br /> <br /> <br />ชายหนุ่มพูดด้วยเสียงอันเยือกเย็นต่อไป ราวกับเป็นเรื่องธรรมดา <br /> <br /> <br />“เชื่อในรักแรกพบมั๊ยครับ” <br /> <br /> <br />เจอคำพูดตรงๆ เข้าอย่างนี้ หญิงสาวที่ไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจอะไรมาแม้แต่น้อยจะทำอะไรได้ นอกจากนั่งนิ่ง ตัวแข็ง ไม่กล้าหันไปมองสบตาชายหนุ่มแม้แต่น้อย รู้สึกเกิดอาการร้อนวูบวาบ ได้แต่เหม่อมองไปที่แม่น้ำสีน้ำตาลที่ไหลเอื่อยอยู่เบื้องหน้า <br /> <br /> <br />“ว่าไงครับ…” ชายหนุ่มว่า ก่อนจะผินหน้ามองมายังใบหน้าด้านข้างของหญิงสาว <br /> <br /> <br />“คือว่า…” เกดเกิดอาการพูดติดขัดขึ้นมาทันที <br /> <br /> <br />“ไม่แน่ใจหรอกค่ะ แต่เกดเชื่อเรื่องโซลเมท” <br /> <br /> <br />คราวนี้เป็นชายหนุ่มที่หัวเราะออกมาบ้าง <br /> <br /> <br />“เรื่องคู่แท้ อย่างนั้นหรือครับ ที่ดัลวาก็มีความเชื่อเช่นนี้เหมือนกัน” <br /> <br /> <br />“งั้นหรือคะ…” <br /> <br /> <br />“ถึงเราจะมีวัฒนธรรม ประเพณีของตัวเอง แต่หนุ่มสาวชาวดัลวาก็เหมือนหนุ่มสาวในมุมอื่นของโลก ที่เชื่อในเรื่องของโชคชะตา เชื่อในเรื่องที่ถูกกำหนดมาแล้ว” <br /> <br /> <br />“คนไทยเรียกสิ่งนั้นว่าพรหมลิขิตคะ” <br /> <br /> <br />“อ้อ…จะจำไว้ครับ” ชายหนุ่มพูด ยิ้มอย่างเริงรื่น <br /> <br /> <br />เกดเสไปสบตากับชายหนุ่มแว่บหนึ่ง ก่อนจะรีบหลบตาด้วยความขัดเขิน <br /> <br /> <br />“เกดว่าเราไปกันดีกว่าคะ” หญิงสาวพูด พลางยันตัวลุกขึ้นจากร้านอาหารริมน้ำแห่งนั้น <br /> <br /> <br />“ครับ อย่างนั้นก็ได้” ชายหนุ่มตอบ พลางคว้ากระเป๋าผ้าข้างตัวเข้ามาคล้องที่ไหล่ แล้วลุกขึ้นตาม <br /> <br /> <br />“ผมไปส่งนะครับ” <br /> <br /> <br />เกดก้มหน้าลง ขบยิ้มอยู่ในใบหน้า สีหน้าแดงซ่าน <br /> <br /> <br />“เกรงใจนะคะ” <br /> <br /> <br />“ไม่เป็นไรครับ ผมยินดี” <br /> <br /> <br />หญิงสาวถอนหายใจออกมาโดยแรง เพิ่งสังเกตเห็นว่า ผู้ชายจากดัลวาคนนี้ทำไมถึงได้พูดตรง ไม่ซ่อนเร้นความรู้สึกของตัวเองแม้สักน้อยเลยนะ <br /> <br /> <br />นึกอย่างนี้แล้ว เกดก็ก้าวเดินออกจากท่าน้ำ แต่ดูเหมือนเรี่ยวแรงจะอ่อนระโหยเสียเหลือเกิน เพราะอะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน <br /> <br /> <br />แต่ที่แน่ๆ คำถามที่เตรียมมาถามคุณเชคนนี้คงไม่จำเป็นอะไรแล้วมั๊ง <br /> <br /> <br />เกดบอกกับตัวเองในขณะที่หัวใจยังเต้นโครมครามไม่หยุด </span> <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2947763160793315809-8634481289691604245?l=shinjiclub.blogspot.com' alt='' /></div>เปิ้ลซัง ศิษย์มิตซูโอะhttp://www.blogger.com/profile/05876559150619818157noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2947763160793315809.post-6785879304721842982009-10-29T19:55:00.003+07:002009-10-29T20:00:18.240+07:00<span style="font-size:130%;"><span style="color:#000099;">คอนโดมิเนียมริมน้ำแห่งนั้นดูหรูหราเหลือเกิน</span> ลำพังแค่ห้องรับแขก ที่สามารถมองผ่านกระจกแผ่นใหญ่ไปเห็นวิวทิวทัศน์ของแม่น้ำกว้างเบื้องล่างนั้น วินก็พอเดาเอาว่าราคาของคอนโดมิเนียมแห่งนี้คงแพงระยับ จนคนอย่างเขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะฝันที่จะได้ครอบครองมัน<br /><br />ชายหนุ่มไม่ได้ตระเตรียมตัวเองในการเดินทางมาพบ “เจ้านาย” ของนีม่าเท่าใดนัก เขายังคงสวมเสื้อยืด กางเกงยีนส์ แล้วรองเท้าผ้าใบสีซีดมอ เหมือนที่เคยเป็นมา<br /><br />ตอนที่เดินทางมาถึงในครั้งแรกนั้น นีม่าเป็นคนมาเปิดประตูต้อนรับ หญิงสาวอยู่ในชุดเรียบง่าย เป็นชุดกระโปรงยาวสีฟ้าสดใส ให้ความรู้สึกปลอดโปร่ง ใบหน้าผุดผาด แต่งแต้มด้วยรอยยิ้มอันเป็นกันเอง<br /><br />ในห้องรับแขก นีม่า แนะนำให้ชายหนุ่มรู้จักกับ มูตา พี่ชายของเธอ มูตา เป็นชายหนุ่มวัยต้นสามสิบ ร่างท้วม ดวงตาหลุกหลิกไปมา ท่าทางระแวดระวังผู้มาเยือนอยู่พอสมควร แต่ก็ดูไม่เป็นพิษภัยเท่าใดนัก พูดคุยกันสองสามคำก็พอจะจับได้ว่าเป็นคนร่าเริง อารมณ์ดีอยู่พอสมควร<br /><br />แต่คนที่นีม่าแนะนำและทำให้วินรู้สึกแปลกใจอย่างมากก็คือ “เจ้านาย” ของเธอนั่นเอง<br /><br />“เจ้านาย” ของนีม่า ก้าวออกมาจากห้องพักหลังจากวินนั่งลงที่ชุดรับแขกได้ไม่นานนัก<br /><br />ชายหนุ่มผู้ที่เป็น “เจ้านาย” ของนีม่าและพี่ชาย เป็นชายหนุ่มที่คะเนอายุแล้วน่าจะอยู่ในรุ่นราวคราวเดียวกับวิน รูปร่างสูงสง่า ผมยาวที่ถูกรวบไว้อย่างเป็นระเบียบ ผิวสีนวลกระจ่างตา เสื้อผ้าที่สวมใส่เป็นผ้าไหมเนื้อดีที่ปล่อยชายเสื้อออกมานอกกางเกง ตรงลำคอดูแปลกตาด้วยประคำอย่างที่วินเคยเห็นลามะในดินแดนหิมาลัยชอบสวมใส่เอาไว้ด้วย<br /><br />เขาไม่ได้เป็นอย่างวินนึกฝันไว้เลยแม้แต่น้อย “เจ้านาย” ของนีม่าดูท่าทีปลอดโปร่ง เป็นกันเอง ใบหน้าอันเกลี้ยงเกลา และรอยยิ้มอันแสนเปิดเผยนั่น ทำให้วินคลายความรู้สึกกดดันลงไปมาก<br /><br />แต่กระนั้นก็เถอะ ชายหนุ่มก็ยังรู้สึกว่า “เจ้านาย” คนนี้ดูไม่ธรรมดา มีบางสิ่งบางอย่างที่ให้ความรู้สึกถึงความน่าเกรงขาม มีรัศมีของชายสูงศักดิ์มากกว่าจะเป็น “เจ้านาย” คนหนึ่ง<br /><br />ยิ่งเวลายิ้มด้วยแล้ว ทำให้ใบหน้าอันคมคายนั้นเปี่ยมเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูก<br /><br />“ขอโทษที ความจริงเราควรได้เจอกันนานแล้ว”<br /><br />นั่นเป็นประโยคแรกที่ “เจ้านาย” เอ่ยปากทักทายวิน หลังจากยื่นมือให้จับทักทาย และยิ่งทำให้ชายหนุ่มสะดุ้งเฮือกขึ้นมา เพราะเป็นการทักทายเป็นภาษาไทยด้วยเสียงกังวาน แจ่มชัด<br /><br />และอาจจะด้วยดวงตาที่เบิกโพลงของวินนั่นเอง ทำให้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามหัวเราะเสียงดังอยู่ในลำคอ<br /><br />“ผมเคยเรียนหนังสืออยู่ที่นี่หลายปีครับ พูดไทยได้สบาย ผมเรียนที่โรงเรียนนานาชาติ ตรงซอยมิตรคาม ติดกับโบสถ์นั่นเอง”<br /><br />วินพยักหน้ารับรู้<br /><br />“บางทีเราอาจจะเคยเห็นกันบ้าง ผมรู้สึกอย่างนั้น อ้อลืมไป เรียกผมว่าเชนะครับ”<br /><br />“เช…” วินพึมพำ<br /><br />“เจ้านาย” ยิ้มรับก่อนจะหันไปทางสองพี่น้องที่ยืนค้อมหลังอยู่ไปไม่ไกลนัก แล้วพูดด้วยภาษาแปลกๆ ที่เดาเอาว่าจะเป็นภาษาที่มีชาวดัลวาเท่านั้นที่รับรู้ได้<br /><br />ชั่วครู่ นีม่า ก็เดินเข้ามาหาวินแล้วพูดเสียงค่อยๆ<br /><br />“นีม่ากับพี่ชายต้องออกไปทำธุระชั่วครู่ ขอตัวก่อนนะคะ”<br /><br />วิน จะทำอะไรได้เล่านอกจากพยักหน้ารับอย่างเดียว<br /><br /><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><span style="color:#333399;">“ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือหลายวันที่ผ่านมา”<br /></span><br />“ไม่เป็นไรครับ แต่ดูเหมือนว่าผมยังไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก”<br /><br />“เจ้านาย” ที่ชื่อเช ยิ้มอย่างพอใจ<br /><br />“ความจริงก็คือ ตอนที่นีม่าบอกว่าเจอคุณ ที่เคยเรียนอยู่ที่นั่น อารามดีใจผมก็เลยไม่ได้บอกรูปพรรณสัณฐานให้ชัดเจนกว่านั้น”<br /><br />วินหยิบแก้วน้ำดื่มที่เบื้องหน้าขึ้นจิบ แล้วรอให้ “เจ้านาย” พูดประโยคต่อไป<br /><br />“เมื่อตะกี้ ผมนั่งคุยกับนีม่า เธอพูดถึงรูปของพี่สาวของเพื่อนคนหนึ่ง ทำให้ผมนึกอะไรได้บางอย่าง”<br /><br />“งั้นหรือครับ…”<br /><br />“เด็กผู้หญิงคนนั้น สายตาสั้น”<br /><br />“สายตาสั้นอย่างนั้นหรือครับ” วินทวนคำ แล้วสะดุ้งขึ้นมาครั้งหนึ่ง<br /><br />“ใช่แล้วครับ เส้นผมบังภูเขาแท้ๆ เจอกันครั้งแรกเธอใส่แว่นตา ผมก็ดันลืมนึกไปเสียนี่ ถ้าบอกแค่นี้น่าจะช่วยได้เยอะ ใช่มั๊ยครับ”<br /><br />ใจของวินสั่นระรัวขึ้นมา ถอนหายใจยาวครั้งหนึ่ง แล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ “เจ้านาย” แล้วถามออกไปด้วยน้ำเสียงไม่ปกติ<br /><br />“คุณพบกับเด็กผู้หญิงคนนั้นครั้งแรกที่ไหนครับ”<br /><br />“ที่โบสถ์ฝรั่งที่ติดกับโรงเรียนของผมนั่นแหละครับ”<br /><br />วิน แทบจะกระโดดผลุงขึ้นจากโซฟาหรูที่นั่งอยู่<br /><br />“ถ้าเป็นอย่างนั้น ผมนึกออกบ้างแล้ว เด็กผู้หญิงบุคคลิกอย่างที่ว่า แล้วสวมแว่นตา เท่าที่นึกได้ก็น่าจะมีอยู่ 2 คน”<br /><br />ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ร้องเสียงสั่นออกมา<br /><br />“จริงหรือ…”<br /><br />วินพยักหน้า เสียงอ่อนระโหย<br /><br />“คนหนึ่งนะ ชื่ออมิตดา ซึ่งเท่าที่ทราบตอนนี้เธอไปเรียนและทำงานที่สหรัฐ ไม่ได้กลับมานานแล้ว”<br /><br />“เจ้านาย” มีสีหน้าสลดขึ้นวูบหนึ่ง<br /><br />“ส่วนอีกคนนึงนะ…” วินพูดเสียงสั่น<br /><br />แล้วภาพวงหน้าของเด็กสาวสวมแว่นตา พร้อมรอยยิ้มอันเริงร่าปรากฏอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง<br /><br />เส้นผมบังภูเขา จริงๆ ด้วยนั่นแหละ วินบอกกับตัวเอง<br /><br /><br /><br /><span style="color:#000099;">เกดละสายตาจากตึกเรียนสูงเบื้องหน้า</span> แล้วเหลียวมองไปยังโบสถ์เก่าแก่ที่อยู่เยื้องกันไป แล้วก็ย้ายสายตากลับไปที่โรงเรียนนั่นอีก ผมยาวถึงไหล่ของหญิงสาวระเคลียแก้ม จนต้องใช้มือปัดอยู่หลายครั้ง<br /><br />แล้วหญิงสาวก็ยกนาฬิกาบนข้อมือซ้ายขึ้นมา พลางบ่นอู้อี้ในลำคออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินไปที่โบสถ์ ซึ่งในขณะนี้ประตูใหญ่เปิดกว้าง มีเจ้าหน้าที่ความสะอาดอยู่ 2-3 คนกำลังสาละวนอยู่กับการเช็ดถู ปัดกวาด อยู่ทางลานหน้าของโบสถ์ โดยคนหนึ่งกำลังทำความสะอาดรูปปั้นนักบุญที่ตั้งเยื้องอยู่ไม่ไกล<br /><br />“พี่คะ พอดีหนูมารอเพื่อน แต่ยังมาไม่ถึงเลย ขอเข้าไปรอข้างในได้มั๊ยคะ”<br /><br />หญิงสูงวัยที่กำลังเอาผ้าชุบน้ำเช็ดที่ขอบประตูใหญ่เหลียวมามอง พลางยิ้มให้ก่อนพยักหน้ารับรู้<br /><br />เกดยักไหล่ หัวเราะอย่างเขินอาย ก่อนจะก้าวเข้าไปข้างในตัวโบสถ์ ซึ่งในขณะนี้กำลังสว่างเรืองด้วยแสงจากดวงไฟเล็กๆ ที่ถูกประดับไว้ตามกำแพง ม้านั่งยาวสีน้ำตาลเรียงเป็นทิวแถวให้ความรู้สึกเงียบสงบ ส่วนพื้นเวทีทางด้านหน้ายังคงขรึมขลังเหมือนเคย<br /><br />หญิงสาวเร่งฝีเท้าหวังจะไปนั่งรออยู่บนม้านั่งยาวแถวหน้า ก่อนที่จะต้องร้องอุทานออกมา เมื่อมองไปเห็นเงาตะคุ่มของร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งปรากฎอยู่ตรงที่เธอนั่งประจำ<br /><br />และเพราะเสียงร้องนั่นเอง เงาตะคุ่มนั้นจึงเคลื่อนไหว แสงไฟจากกำแพงส่องให้เห็นใบหน้านั้นอย่างชัดเจน<br /><br />ใบหน้านั้นเรียวยาว ดวงตาสุกใส เป็นประกายเจิดจ้า รอยยิ้มๆ น้อยบนริมฝีปากทำให้เกดคลายใจลงได้หน่อยหนึ่ง ที่แปลกตาก็คือผมที่ยาวปะบ่าจนมองดูคล้ายนักดนตรีร็อกเสียเหลือเกิน<br /><br />“ขอโทษค่ะ นึกว่าไม่มีคนอยู่”<br /><br />เงียบ ชายหนุ่มเจ้าของร่างตะคุ่มนั้นยืนนิ่ง ไม่ได้พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว<br /><br />“คุณคะ…” เกดทักทายออกไปอีกครั้ง เมื่อมองเห็นว่าชายหนุ่มแปลกหน้าเอาแต่ยืนจ้องมองเธออยู่อย่างไม่กะพริบตา<br /><br />“ครับ ว่าไงครับ” เสียงจากปากอันได้รูปนั้นแปลกแปร่งออกไป<br /><br />เกดหัวเราะออกมาเบาๆ<br /><br />“ขอโทษทีคะ มานั่งรอเพื่อนอยู่ ไม่นึกว่าเอ้อ…จะมีคนอื่นอยู่ในนี้”<br /><br />พูดออกไปแล้ว หญิงสาวก็ทำท่าจะเดินเลี้ยวออกไปนั่งบนม้านั่งยาวที่ตั้งอยู่เยื้องออกไป<br /><br />“นั่งแถวเดียวกันก็ได้ครับ เป็นเพื่อนกัน”<br /><br />หญิงสาวพยักหน้ารับ แล้วทรุดร่างลงบนม้านั่งยาวแถวเดียวกันกับที่ชายหนุ่มนั่งอยู่ก่อนแล้ว พลางเงยหน้ามองไปยังรูปปั้นพระแม่มารีเบื้องหน้านั่น แล้วหลับตาลงช้าๆ<br /><br />“สบายดีนะครับ…”<br /><br />เกดรีบลืมตาขึ้นและเหลียวมองไปตามเสียงเรียก ก็พบกับวงหน้าของชายหนุ่มจ้องมองมาอยู่ก่อนแล้ว รอยยิ้มนั้นช่างเปิดเผย ในขณะที่ดวงตายิบหยีราวจะยิ้มได้อย่างนั่นแหละ<br /><br />“สบายดีคะ…”<br /><br />ตอบทักทายกลับไปแล้ว หญิงสาวก็ต้องร้องอุทานขึ้นมา<br /><br />“เอ๊ะ…เรารู้จักกันมาก่อนหรือเปล่าคะเนี่ย”<br /><br />ชายแปลกหน้าหัวเราะเสียงกังวาน ก่อนพยักหน้า<br /><br />“คงงั้นมั๊งครับ มันนานมากแล้วละ”<br /><br />“หรือคะ” เกดพูดอย่างนึกสงสัย นึกประหลาดใจตัวเองอยู่เหมือนกัน เคยเจอหนุ่มหล่อคนนี้มาก่อนอย่างนั้นหรือ<br /><br />“เราเจอกันที่ไหนลองบอกมาสิคะ เผื่อจะจำได้”<br /><br />ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาวอย่างพินิจพิเคราะห์ ก่อนจะถอนใจออกมา<br /><br />“ว่าไงคะ ที่ไหน” เกดถามย้ำอีก<br /><br />“ก็ที่นี่แหละครับ เมื่อหลายปีก่อน”<br /><br />“แต่ตอนนั้นคุณใส่แว่นสายตานี่ครับ ใช่มั๊ย”<br /><br />“หา…” เกดร้องออกมาอย่างลืมตัว พลางมองหน้าชายหนุ่มแล้วหลับตาลงอย่างพยายามใช้ความคิด<br /><br />“ตอนนั้นก็ประมาณเดือนนี้เหมือนกันแหละครับ แต่มีฝนตกหนักแล้วผมก็วิ่งเข้ามา…”<br /><br />ฟังถึงประโยคนี้ เกดก็ลืมตาขึ้นโดยเร็ว พลางพูดด้วยเสียงอันดังราวกับบังคับน้ำเสียงของตัวเองไม่ได้อีกต่อไป<br /><br />“เด็กผู้ชายคนนั้น…”<br /><br />ชายแปลกหน้าหัวเราะเสียงดัง ก่อนพยักหน้ารับ แล้วจึงสบตาหญิงสาวโดยไม่หลบ<br /><br />“ผมเอง”<br /><br /><br /><br /><span style="color:#000099;">เป็นเวลาเกือบ 3 ทุ่มแล้ว</span>ที่ทั้งสองพี่น้องกินข้าวมื้อค่ำเสร็จ และขณะนี้นีม่าก้าวเดินออกไปทางระเบียง มองขึ้นไปบนฟากฟ้า เห็นแต่แสงจันทร์นวลที่ส่องแสงกลบรัศมีดาวเสียเกือบหมด แม่น้ำเบื้องล่างดูสวยแปลกตา โดยเฉพาะเมื่อสะท้อนกับแสงจันทร์เป็นประกายไหวระริก<br /><br />“ดึกแล้ว คืนนี้เจ้าค้างที่นี่เถอะ พรุ่งนี้ไม่มีเรียนไม่ใช่หรือ” เสียงหนึ่งดังขึ้นทางแผ่นหลัง<br /><br />“ฮื่อ คงงั้นละพี่มูตา” หญิงสาวตอบโดยไม่มองกลับไป<br /><br />แล้วเสียงถอนหายใจหนักหน่วงก็ดังขึ้น<br /><br />“หนักใจอะไรอีกละ พี่”<br /><br />มูตา ก้าวมายืนเคียงข้างกับน้องสาวแล้วเงยหน้าขึ้นไปมองฟ้าในคืนเดือนมืด<br /><br />“นางจะใช่เด็กสาวคนที่ว่านั้นหรือ นีม่า”<br /><br />“คงงั้นมั๊ง”<br /><br />“ทำไมเจ้าถึงคิดอย่างนั้น อาจจะเป็นอีกคนก็ได้”<br /><br />นีม่า ส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วย<br /><br />“พอได้ฟังพี่วินพูด แล้วเอามารวมเข้ากับสิ่งที่องค์ชายตรัสไว้ก่อนหน้านี้ คงไม่ผิดแน่”<br /><br />“อย่างนั้นหรือ เพราะอะไรบอกข้าสิ”<br /><br />หญิงสาวเป็นฝ่ายถอนหายใจบ้าง<br /><br />“พี่เกด เป็นเด็กผู้หญิงคนนั้นแน่ นอกจากจะมีบุคคลิกที่เหมือนกันทุกอย่างแล้ว ยังเป็นลูกกำพร้าแม่ เหมือนที่องค์ชายเคยตรัสไว้ด้วย จะผิดไปได้อย่างไรเล่า เส้นผมบังภูเขาแท้ๆ”<br /><br />พี่ชายร้องอืมม์อย่างเห็นด้วย ก่อนจะพูดลอยๆ ในความมืด<br /><br />“ถ้างั้น เจ้าชายก็ได้พบซินเดอเรลล่าแล้ว เทพนิยายเรื่องนี้ก็คงจบแล้วสิ”<br /><br />“แฮปปี้ เอนดิ้ง เสียด้วย” หญิงสาวว่า<br /><br />“แต่ว่านีม่า” มูตา ทักท้วงก่อนจะหันมาสบสายตากับน้องสาว<br /><br />“อย่าลืมว่า เจ้าชายมีฐานะอะไร แล้วผู้หญิงคนนั้น เอ้อ…พี่สาวของเพื่อนเจ้านะ”<br /><br />“จริงสิ”<br /><br />มูตากล่าวต่อไปอย่างหนักใจ<br /><br />“แล้วผู้หญิงคนนั้นก็ไม่รู้ว่าคิดอย่างไรกับเจ้าชายอีกด้วย ใช่มั๊ยเล่า”<br /><br />นีม่าพยักหน้า ใช่แล้วเทพนิยายเรื่องนี้คงไม่จบลงง่ายๆ นักหรอก ยุ่งเหยิงพอตัวทีเดียวละ<br /><br />แล้วอีกอย่าง…<br /><br />ความคิดพานีม่าย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์ในตอนเย็น ที่เธอกับพี่ชายกลับมาที่คอนโดมีเนียมแห่งนี้ แล้วพบแค่วิน ยืนเหม่อมองผ่านกระจกไปยังแม่น้ำกว้างนั่น<br /><br />“ได้เรื่องแล้วละ…” ชายหนุ่มหันมาบอก<br /><br />“งั้นเหรอคะ “นีม่าร้องออกมา<br /><br />“ฮื่อ…เส้นผมบังภูเขาแท้ๆ เชียว” วินพูดติดตลก แต่เสียงหัวเราะที่ตามออกมาทำไมถึงได้ฝืดฝืนเช่นนั้นเล่า ดวงตาคู่นั้นก็แดงก่ำ ไม่เริงรื่นเหมือนที่เคยเห็นมา<br /><br />เด็กผู้หญิงคนนั้นก็เกดไง ไม่เชื่อใช่มั๊ยละ” ชายหนุ่มว่าต่อ<br /><br />นีม่า เลิกคิ้วขึ้นสูง อ้าปากกว้าง รู้สึกช็อกกับข่าวที่ได้รับ ทำไมถึงออกมาเป็นอย่างนี้ได้<br /><br />หญิงสาวมองหน้าชายหนุ่มรุ่นพี่เบื้องหน้า ไหล่ที่ตก ริมฝีปากเม้มสนิท ดวงตาที่หม่นหมอง แล้วให้รู้สึกสงสารจับใจ<br /><br />โธ่เอ๋ย พ่อจรกา นี่อิเหนาเขาจะมาชิงตัวบุษบาไปแล้ว จะทำอย่างไรเล่า<br /><br /><br /><br /><span style="color:#000099;">พระจันทร์ยามดึกลอยโค้งขึ้นอยู่เหนือศรีษะ</span> สาดแสงสีนวลกระจ่างไปทั่ว คืนนี้ท้องฟ้าไม่มีดาวพร่างพรายเหมือนอย่างทุกวัน ลมพัดเย็นนำพากลิ่นดอกโมกฟุ้งมาเข้าจมูก<br /><br />วินขับรถจักรยานวนเวียนไปมาอยู่บนลานซีเมนต์หน้าบ้านนานแล้ว บางครั้งก็นั่งนิ่งอยู่บนอาน แล้วเงยหน้าขึ้นมองฟากฟ้าเบื้องบนอันมืดมืด ก่อนจะถอนหายใจยาวออกมาครั้งหนึ่ง แล้วก็ก้มหน้างุดๆ ปั่นจักรยานเวียนวนไปมา<br /><br />เหตุการณ์นี้ไม่พ้นสายตาของตายายคู่นั้นที่ยืนมองอยู่บนระเบียงบ้าน ฝ่ายผู้เฒ่าหลังจากยืนมองอยู่นานก็ค่อยๆหย่อนตัวลงกับบันได ส่วนยายเฒ่าเอามือท้าวสะเอวแล้วมองลอดแว่นตามาทางหลานชายคนเดียว<br /><br />“หลานมันเป็นอะไร ตาเฒ่า”<br /><br />“จะไปรู้เรอะ เราก็นั่งดูมันพร้อมกันอยู่นี่”<br /><br />“อ้าว พูดอย่างนี้หาเรื่องหรือไง” แม่แก่แหวออกมาอย่างไม่สบอารมณ์<br /><br />แต่ดูเหมือนพ่อแก่จะไม่ใส่ใจด้วยเท่าใดนัก<br /><br />“ถ้าหากให้เดา หลานมันก็คงมีเรื่องไม่สบายใจบางอย่าง”<br /><br />“ก็แน่อยู่แล้ว ไม่ต้องพูดก็รู้หรอกน่า ถ้าสบายดีจะมาปั่นจักรยานเหมือนขี่รถอยู่ในวงเวียนอย่างนี้ละหรือ”<br /><br />พ่อแก่หัวเราะหึหึขึ้นมาเมื่อโดนสวนคืนเอามั่ง แล้วเอ่ยถามขึ้น<br /><br />“แล้วเอาไงดี เราสองคนจะนั่งเฝ้าหลานอยู่อย่างนี้ หรือว่าเราจะเข้าไปถามมันดู เอาให้แน่ชัดไปเลย”<br /><br />“อย่าเลย…” แม่แก่ปราม ราวกับรู้ใจหลานชายเป็นอย่างดี พลางส่ายหน้าไปมา<br /><br />“ถ้าหลานอยากขอความช่วยเหลือ มันก็คงบอกเราเองนั่นแหละ อย่าไปเซ้าซี๊นักเลย บางทีมันก็มีปัญหาเรื่องหนุ่มสาวเขานั่นแหละ”<br /><br />“ปัญหาหนุ่มสาวเหรอ ไม่ละมั๊ง” พ่อแก่ท้วงขึ้น<br /><br />“ใครจะไปรู้…”<br /><br />“ไม่เห็นมันจะมีแฟนที่ไหนไม่ใช่เหรอ ยายแก่”<br /><br />หญิงชราถอนหายใจอีกแล้ว แต่ไม่ยอมพูดอะไรทั้งสิ้น<br /><br />คอตก เงียบ แววตาเศร้าๆ อย่างนี้ ตาเฒ่าเอ๋ย มันจะเป็นเรื่องอื่นไปได้อย่างไรเล่า<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2947763160793315809-678587930472184298?l=shinjiclub.blogspot.com' alt='' /></div>เปิ้ลซัง ศิษย์มิตซูโอะhttp://www.blogger.com/profile/05876559150619818157noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2947763160793315809.post-68306901311235637982009-10-25T22:16:00.006+07:002009-10-29T17:20:02.992+07:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="color:#000099;">เป็นเวลากว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว ที่มุกดา และ นีม่า</span> เฝ้ามองชายหนุ่มรูปร่างสันทัดผู้นั้นสาละวนอยู่กับการใช้กรรไกรตบแต่งต้นไม้เล็กๆ ในกระถาง ภายใต้เรือนไม้สีเขียวชะอุ่ม ที่มีไม้เลื้อยโอบคลุมอยู่โดยรอบ และทั่วบริเวณเรียงรายไปด้วยต้นไม้หลากพันธุ์ มีทั้งไม้ดอกอย่างต้นปีบ สุพรรณิการ์ พุดซ้อน โมก ไปจนถึงไม้เลื้อย ทั้ง อัญชัน พวงแสด บานบุรี</span> <br /></span><span style="font-family:times new roman;"> <br /> <br /><span style="font-size:130%;">“ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ดูแลนะ วันนี้เอาเสียหน่อย” ชายหนุ่มพูดโดยยังไม่เงยหน้าจากต้นไม้เล็กๆ ในกระถางเบื้องหน้า <br /> <br /> <br />นีม่า ส่ายสายตาไปทั่วร้านขายต้นไม้ พลางสูดกลิ่นหอมของมะลิซ้อนที่แตกกิ่งสล้างไปถึงหลังคา แล้วเหลียวมองแผ่นหลังของชายหนุ่มด้วยแววตาอันแช่มชื่น <br /> <br /> <br />“ขายต้นไม้ น่าจะเป็นงานที่มีความสุขนะคะ” <br /> <br /> <br />วิน ผินหน้ามายิ้มให้ ก่อนพยักหน้ารับ <br /> <br /> <br />“ก็เพลินดีหรอกครับ แต่ที่ร้านนี่เราก็ทำกันเล็กๆ ไม่ได้ทำเป็นธุรกิจใหญ่โตอะไร” <br /> <br /> <br /> <br />“แล้วเมื่อไหร่จะรวย…จะอยู่อย่างนี้ไปจนตายเลยหรือไง” เสียงแข็งของมุกดาดังขึ้น พลางค้อนใส่ชายหนุ่ม <br />วิน ยักไหล่ครั้งหนึ่ง ก่อนจะหยัดกายขึ้นจากกอดอกไม้ในกระถาง แล้วเดินไปทรุดร่างลงนั่งบนโต๊ะเล็กๆ ที่มีสองสาวนั่งอยู่ก่อนแล้ว <br /> <br /> <br />“ชอบพูดอย่างนี้อีกแล้ว ยายมุก จะอยากรวยไปถึงไหนกัน ถามหน่อย ทำงานพอเลี้ยงตัวเองได้ มีความสุขกับสิ่งที่ทำยังไม่พออีกหรือไง” ชายหนุ่มพูดพลางสบตากับหญิงสาวรุ่นน้อง <br /> <br /> <br />มุกดา เบะปาก แล้วหันไปแตะแขนเพื่อนสาว <br /> <br /> <br />“นีม่าล่ะ อยากรวยมั้ย” <br /> <br /> <br />นีม่ายิ้มน้อยๆ ไม่ตอบคำ มองหน้าเพื่อนสาวทีหนึ่ง แล้วก็หันไปมองชายหนุ่มเบื้องหน้า <br /> <br /> <br /> <br />“สองคนนี่ เคยคุยกันดีๆ บ้างมั้ยเนี่ย เจอกันทีไรพูดขัดคอกันอยู่เรื่อย” <br /> <br /> <br />“เชอะ…” มุกดาร้องขึ้น <br /> <br /> <br />“พี่ไม่ใช่คนชอบหาเรื่องก่อนนะ ดูเอาเองเถิดครับ” <br /> <br /> <br />หญิงสาวจากดินแดนอันไกล้โพ้น กลั้นยิ้ม มองสองหนุ่มสาวร่วมโต๊ะด้วยอารมณ์ชื่นบาน <br /> <br /> <br />“ก็ทำตัวอย่างนี้ ใช้ชีวิตอย่างนี้ไปเรื่อยๆ รอชาติหน้าเถอะผู้หญิงที่สนใจเขาถึงจะใจอ่อน ตาบ๊องเอ๊ย” มุกดายังไม่ยอมลดราวาศอก <br /> <br /> <br />วิน หัวเราะเสียงดัง <br /> <br /> <br />“ว่าแต่ว่า ตกลงให้พี่ไปพบเจ้านายของนีม่าวันไหนดี” ชายหนุ่มรีบเปลี่ยนเรื่อง ราวกับว่าไม่ยากต่อล้อต่อเถียงของสาวรุ่นน้องอีกต่อไป <br /> <br /> <br />“แล้วแต่ทางพี่สะดวกเถอะค่ะ” <br /> <br /> <br />ชายหนุ่มพยักหน้ารับ <br /> <br /> <br /> <br />“งั้นก็สักกลางอาทิตย์หน้าแล้วกัน ตอนนี้พี่มีงานค้างอยู่นิดหน่อย แล้วพรุ่งนี้ต้องพาพ่อแก่ไปหาหมอด้วย” <br />“พ่อแก่…งั้นหรือ” นีม่าถามขึ้น <br /> <br /> <br />“อ้าว ลืมบอกไป พ่อแก่ก็เป็นคุณตาของพี่เองนั่นแหละ” <br /> <br /> <br />ชายหนุ่มตอบไปแล้วก็หันมาพูดกับมุกดาเหมือนนึกได้ <br /> <br /> <br />“วันก่อน พ่อแก่ยังพูดถึงมุกอยู่เลยนะ” <br /> <br /> <br />หญิงสาวยิ้มแป้น <br /> <br /> <br />“ดีจัง มุกคิดถึงคุณตา เพราะคุณตาใจดี ไม่กวนประสาทเหมือนคนบางคน” มุกดาไม่วายแขวะ <br /> <br /> <br />“แล้วกัน มุกนี่” นีม่า พูดด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ นึกขำกับอาการแง่งอนของเพื่อนสาว ซึ่งดูเหมือนว่าจะกำเริบทุกครั้งที่ปะทะคารมกับชายหนุ่มเบื้องหน้าคนนี้ <br /> <br /> <br />“คิดว่า ถ้าได้เจอกับเจ้านายของนีม่า ได้ข้อมูลเพิ่มเติม อาจจะพอคลำหาเจอเด็กสาวลึกลับคนนั้นก็ได้” ชายหนุ่มว่า <br /> <br /> <br />“ได้อย่างนั้นก็ดีสิคะ” <br /> <br /> <br />วิน เหลือบตามองมุกดาแล้วถามขึ้น <br /> <br /> <br />“เสร็จจากนี้แล้วกลับบ้านเลยหรือเปล่า พี่ฝากของไปให้เกดเค้าหน่อย” <br /> <br /> <br />มุกดามีสีหน้าเบื่อๆ ก่อนพยักหน้ารับ <br /> <br /> <br />“ตามเคย” <br /> <br /> <br />วินยิ้มอยู่ในสีหน้า ก่อนจะหยิบรูปใบหนึ่งยื่นให้ พลางบอก <br /> <br /> <br />“พอดีไปค้นหนังสือรุ่นเก่าๆ เจอรูปเกดสมัยตอนเรียนมัธยมปลายติดอยู่ด้วย เอาไปให้ทีนะ น้องมุกคนงาม” <br /> <br /> <br />“อย่ามาคนงอน คนงามนะ ไม่ชอบ” มุกบ่นก่อนจะเอื้อมมือไปรับรูปจากมือของชายหนุ่ม แล้วจึงยื่นรูปให้เพื่อนสาวดู <br /> <br /> <br />“นีม่านี่ไง รูปพี่เกดสมัยโน้น เป็นไงสวยมั๊ย” <br /> <br /> <br />นีม่า เหลือบตามองแว่บหนึ่ง หน้าตาของหญิงสาวในรูปกับปัจจุบันดูจะไม่เปลี่ยนไปจากเดิมมากนัก เพียงแต่ผมตัดสั้นกว่าที่เคยเห็น ส่วนดวงตาและรอยยิ้มอันเริงรื่นให้ความรู้สึกเป็นกันเอง <br /> <br /> <br />“อืมม์ หน้าตาไม่ค่อยเปลี่ยนเลย แต่เอ๊ะ-พี่เกดสายตาสั้นด้วยหรือนี่ เพิ่งรู้” <br /> <br /> <br />“เกดเค้าสั้นไม่มากหรอก ตอนนี้เลิกใส่แล้ว หันมาใช้คอนแทคเลนส์” วินตอบแทน <br /> <br /> <br />“รู้ไปหมดเชียวนะ รู้ดีกว่าตัวพี่เกดเสียอีกมั๊งเนี่ย” มุกแขวะ <br /> <br /> <br />ชายหนุ่มไม่ได้ตอบคำ นอกจากยิ้มแห้งๆ เท่านั้น ดูเหมือนว่าเด็กสาวรุ่นน้องคนนี้ดูจะ “รู้ทัน” จนดักคอเขาได้ทุกทีไปสิน่า <br /> <br /> <br /> <br /><span style="color:#000099;">เกดเฝ้ามองรูปเก่าเก็บที่เพิ่งได้รับมาซ้ำไปซ้ำมาอยู่เป็นนาน</span> ก่อนจะชายตามองไปยังน้องสาวที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ใกล้นั้น แล้วอมยิ้มถามขึ้น <br /> <br /> <br />“ดูสิ หน้าตาพี่นี่ตลกดีจัง สมัยนั้นนะ ว่ามั๊ย” <br /> <br /> <br />มุกดา พูดโดยไม่เงยหน้าจากหนังสือ <br /> <br /> <br />“ที่ตลกยิ่งกว่าก็คือ ข้างหลังรูปนั่น พี่เกด” <br /> <br /> <br />“หือม์ อะไรนะ” พี่สาวอุทานขึ้น ก่อนพลิกรูปดูทางด้านหลัง ก่อนจะหัวเราะเสียงใส เมื่อมีคนมือดีใช้ดินสอวาดรูปหัวใจ พร้อมสลักข้อความว่า “คิดถึงเสมอ รักคนสวยนะจ้ะ” เอาไว้ด้วยอีกต่างหาก <br /> <br /> <br />“หัวใจใครน้าเนี่ย…นึกไม่ออกแฮะ” <br /> <br /> <br />“จะใครเสียอีกเล่า ไม่ใช่ของคุณพี่จรกานั่นหรอกหรือ” <br /> <br /> <br />เกดส่ายหน้า <br /> <br /> <br />“ไม่ใช่หรอก วินไม่เขียนข้อความแบบนี้หรอก พี่รู้” <br /> <br /> <br />มุกดาถอนหายใจพลางบ่น <br /> <br /> <br />“นั่นนะสิ ซื่อบื๊อออกอย่างนั้น” <br /> <br /> <br />“คนที่เขียนข้อความนี้ ก็คงเพื่อนๆ มือซนของวินนั่นแหละมากกว่า พี่ว่านะ” <br /> <br /> <br />เกดเหลือบตามองน้องสาว ที่ขณะนี้วางหนังสือเอาไว้ข้างตัว แล้วทอดสายตามองไปที่จอโทรทัศน์เบื้องหน้า คิ้วที่ขมวดลง และใบหน้าอันบูดบึ้ง แสดงถึงอารมณ์อันแปรปรวนที่ดูเหมือนจะติดตัวมานานหลายปีแล้ว <br /> <br /> <br />“ไม่ดีใจเหรอ…” <br /> <br /> <br />มุกดาหันหน